FLORA 
ORINOCI ET FLUMINIS NIGRI. 
Regio feracissima , sylvis obumbrata, crebris irrigata imbribus, propter 
limitem Brasilie et provinciarum Nove Andalusie, Nove Barcinonis et 
Venezuela, inter lat. 2 et 85, long. Paris. 64? et 70*, vulgo Provincia de 
la Guayana Espanola sive Missiones del Orinoco y Rio Negro nuncupata. 
Plantz hujus regionis fere omnes locis planis (70- 180 hex.) collecte, ad 
ripas inundatas Orinoci, Atabapi, Tuamini, Temi et Cossiquiaris, qui 
Orinoci aquas per Flumen Nigrum ad Amazonum amnem transmittit. 
Inter ripam Orinoci orienti soli oppositam et cataractas fluminum Caroni 
et Essequebo assurgunt ex ipsa planitie montes , compositi ex granite et 
gneisso, vulgo Sierra Parime dicti, media altitudine 5oo hexapodarum. 
Nec per juga continua discurrunt montes illi, sed rupibus scopulisque 
formantur, inter quc despectus campique angusti patent. Calor med. 
propter ripam fluminum 25*,6 therm. centigr. , interdiu. 27*- 28*, noctu 
257-245. Sylvie, quibus horrent convalles Atabapi, Tuamini et Fluminis 
Nigri, humidiores sunt et frigidiores quam sylvae ad Orinocum, septen- 
trionem versus a cataracta Maypurensi. 
I Ripe Orinoci; utraque ripa, maxime tamen dextra. Adscendimus 
ab ostio fluminis occidentem versus, usque ad confluentem Apurem : inde, 
ad meridiem , ad confluentem Guaviaris: postremo, orientem versus, ad 
Esmeraldam pagum, qui a fonte adhuc incognito Orinoci haud longe 
videtur abesse. 
1. ) Baxo Orinoco, inter ostia fluminis et cataractam May purensem : oppi- 
dum Santo Tomé de la Nueva Guayana, nunc Angostura dictum (lat. 8* 87, 
long. 66* 15^), Cari flumen, confluens, oppidum Real Corona vel Muitacu, 
