2 



quern cl. Wallich pluribus Botanicis communi- 

 cavit, magnus Echltium numerus memoratur, qua- 

 rum vero paucae clemum in operibus recenlioribus, 

 e. g. in Edwartls Botanikal Begister descriptac 

 et iconibus sunt illustratae. 



Auctores si characterem genericum et habitum 

 peculiarem slricilus observassent, non tarn magnum 

 specierum numerum hodie hoc genus ampiectere- 

 tur, quare cl. Decandolle, E. Meyer, Lind- 

 ley et Wallich plures species huic generi inser- 

 tas separarunt et nova ex illis genera condiderunt, 



ut: SfrophaittuSy Belonitesy Beaumontia , Jchno- 

 carpus. 



Echilium verarum habitus facile potest agnosci, 

 et admodum miror, quod formae tarn diversae, 

 e. g, in africanis et compluribus Indiae speciebus 

 epulis se offerenles, uni eidemque generi adnu- 

 merari, potuerint ; nam speciem legitimam^ brasi- 

 liensem si posueris juxta speciem Walliehianam ex 

 India orientali, turn discrimen quam maximum inter 

 banc et illam elucebit. 



Expositiones morphologicas, quales essent de 

 cmbryonis etolutione, de torsione alabastri, de 

 glandulis ovaria cingenlibus , de ligulis calycinis, 

 de coma seminum etc> in hoc tractatu, quum nil 

 nisi descriptio sit noyarum specierum brasilianarutn, 

 nee Monogiaphia totum genus amplectens , negH- 

 gendas existimavi; unum autem momentum paucis 

 memorem oporlet, ncmpe quod rarissime in defi- 

 nilionibus ligularum scu duplicaturarum in fundo 



