620 
„Ex radieibus erassis, diffuse terram ambientibus, arbor erigitur 
procera frondissima ampla ad altitudinem fere guinquaginta pedum 
excerescens. Truneus cerassissimus inaeqnalis albicans, nigricantibus 
magnis maeulis bine illine intinetus. Rami umbellae modo per ampli- 
tudinem disperguntur, subrotundi verrucosi, suleis et excavationibus 
variegati. Folia sunt oblonga subrotunda basi inaequali ad latera 
nervulis ornata costas aemulantibus, vena maxima intermedia exalbida, 
colore viridi atrescenti, petiolis longis appensa, foliis Mangiferae eduli 
quam proxime similia, transversim ex ramulis exeuntia, tribus, vel 
plus, eongregatis. Flores sunt stellati albicantes squalidi pusilli, ra- 
cematim nascentes, thyrsi instar. Corolla monopetala quinquefida, 
foliolis ad intra incurvis. Stamina octo capillaria pallida. Antherae 
eolore aureo praeditae. Calyx monophyllus retroflexus. Pistillum 
parvulum rectiusculum, fructum post elapsum florum sustinens, mag- 
nitudine castaneae ordinariae, scabridum verrucosum, cordis figuram 
tantoties aliquantulum imitantem, testieuli aliquoties canis, colore sub- 
rufo claro , longo stipite aflıxum. Hie fructus similis partim videtur 
Cynometrae Linnaei, Namnum et partim Mangae sylvestri. Pars 
ejus exterior est carnosa mollis, succum virosum fundens, primum 
albicantem postea rufescentem et demum nigricantem. Nucleus est 
duriusculus subrotundus, avellanae magnitudinis intus amygdalaceus 
sicuti in Manga, Namnam et aliis ad familiam Pistaciorum spec 
tantibus. Si structura et omnes ejus partes constitutivae probe con- 
siderentur, procul dubio inter Mangarum genus rectissime illi statue- 
tur locus.“ Cynometrae affınem dieit arborem, incaute a Linnaeo ad 
Ficos relatam; dein de noxia ejus qualitate dissertat et postrem® 
dicit: „Nomen, huic arbori a me inditum, est: Manga deleteria syl- 
vestris fructu parvo cordiformi. Rumphius Amb. IL 259. t. 86. 
arborem vernieis exhibet, Caju sanga, et ait, in Java eandem vocafl 
Ranghas; cum javanica equidem optime figuratione convenit, si folia 
moluccensis minus longa et mucronata (!!) essent.“ — — (Verhandel. 
l. ec. 57 — 59.) 
De nomine speecifico Linnaeano „Benghas“ hoc loco observat 
dum erit, id sine dubio pro Rünghas uti Sundenses et Malaii hane 
arborem dieunt (nec Ranghas, uti Noronha et Rumphius 1. © 
scripsere) ortum esse. 
Mangifera indiea L. 
Quoad spec. cf. Bl. Bydr. 1157. Dir. Sp. pl. I. 115 
