298 ’ 
nihilominus haec varietas Chr. montani a me proposita ad Chr. Leu- 
canthemum referenda esset, tum forsan illae formae Chr. montani 
in fl. g. enumeratae nil aliud exbibent quam formas alpinas Chr. 
“ Leucanthemi, nisi praeter acheniorum coronulas adhuc alia diseri- 
mina constantia in ipsis detegi possint. 
2. Genus Tripleurospermum (. H. Schultz. — Jam 
ante duos annos Chrysänthemum inodorumL. et aliam ejus formamn 
in montibus metalliferis Bohemiae crescentem, utramque plantam a 
me sedulo examinatam, priorem sub nomine Pohline agrestis, 
posteriorem primo sub nomine P, pusillae, serius sub nomine P. 
biennis mihi, amicis in Styria et Bohemia literis communicavi, quarum 
descriptiones anno 1844 cel. societati rei botanicae Ratisbonensi et 
rel. Kochio Erlangii publicare in promptu habueram. Verum quum 
mihi in praxi medica multum desudandum esset, ob temporis angu- 
stias, quod babui in sensu, peragere non potni. — Praesenti anno 
novitatibus rei botanicae Ratisbonensibus edoctus, cei. Pohlio jaw 
aliud plantarum _genus- esse dedieatum, generi. supra dieto nomen 
„Dibothrospermum‘“ tribueram singulagne conseripta cel. societati 
Ratisbonensi nec non cel. Kochio jam dimissurus eram, quum in 
tertia parte synopseos fl. g. et h. cel. Kochii, his diebus accepta, 
legerem, Chr. inodorum L. jam a cel. C. H, Schultzio scrutinio sub- 
ductum et Tripleurospermum nuperrime appellatum esse. Laetor 
quam maxime, me in examine hujus plantae consensisse cum viro 
celeberrimo, nee quidquam de hoc genere dicere mibi restaret, nisi 
quod formam ejusdem a me in montibus metalliferis observatam 
deseriberem. Verum cel. auctor in diagnosi hujus generis conseri- 
bendä criteria insignia et essentialia praetervidisse videtor; bine 
viri doctissimi me non indignentur, si et meam hujus generis dia- 
gnosin publice proponere audeo. 
Dibothrospermum (Zweigrubensaame) Knaf: Re 
eeptacalum nudum, conicum aut subhemisphaericum, intus solidum, 
aclenia ventre tricostata, tergo ecostata, singula apice margine Al- 
gusto, acuto, inaequaliter et pauce denticulata coronata, tergo in- 
fra apicem foveis binis transverse sibi oppositis instructa, costa® 
laeves, tergum eostarumque interstitia transverse rugosa. — De 
foveis acheniorum et rugositale, notis solum huic generi (ex reli- 
quis alfınibus) peculiaribus, cel. Sebultzius nil monuit. — (eterum 
achenia nee striata nec alata, apice recte fruncata nec constrict®, 
discoloria, costis pallentibus, tergo (compresso- covexiusculo) costa- 
rumgue interstitiis nigris. — Ab hoc genere diflerunt sequentia : 
