503 
Novam hanc speciem nomine insignire ansim Cel. Hartmanni, 
quem constat omnium, gui nunc quidem vivunt, Botanicoram optime 
de muscis hepaticisque Scandinavie cognoscendis meritum esse, et 
cui preeterea tantas ego gratias debeo, quantas nunqguam possim per- 
solvere. 
Perspectanti mihi eum, quem supra dixi, muscum et ceferas si- 
mul enerves species, qua peninsulam nostram incolunt, accuratius 
recognoscenti, illa species. qua in omnibus fere australis medisquo 
Suecia montibus sylvaticis et saxis umbrosioribus reperitur, et cai 
Ehrhartius, prope Holmiam et Upsaliam a se invente, jam anno 
1781 nomen Andreaeam pelrophilam dixit, neque A. alpina neque 
rupeslris vite vocari posse visa est; quamgquam annos jam prope 
septuaginta, alterna hasc nomina usurpans, leti et tranquille psene 
sub oculis nosfris vixit et viguit. Nomen igitur diu aspernatum, 
quod Ehrhartius edidit, vulgari nostre Andreseae restituere sta- 
tai, dilucide, id quod spere, comprobaturus, Ehrhartium, quum 
Andreaeam petrophilam describeret, speciem illam, qua in locis, 
nogtrze patrise depressis et sylvaticis habitat, ante ocalos habuisse. 
Porro mihi persuasi, nullam earum, quas intra Scandinaviam 
ipse collegi aut ah aliis colleetas vidi, alpicolarum Andresarum jure 
Posse conjungi cum anglicana A. alpina, quam, cum ceteris compa- 
randam, parvulse huic synopsi inseram. At in illa Herjedalie regione, 
qua alpes surgunt altissime, aliam inveni Andresam, qua tamquam 
in medio inter anglicanam A. alpinam et alpinas A. petrophilae for- 
mas posita, tantopere tamen differt, ut peculiaris species sit propo- 
nenda, quam a forma folioram Andreaeam obovalam appellaverim. 
Principio quidem eam alterutri proxime cognatarum subjicere in animo 
erat; quum vero dubitarem, utri earum esset assignanda, atque ex 
usu scirem, quomodo subspecies spe negliguntur, novam speciem 
von invitus institui, ut eam eitius quam plurimi noscant et suo ip- 
sorum examine recenseant. 
Ut ostendam, quanta existat perturbatio, quum non nisi mancis 
descriptionibus minusve aceuratis delineationibus Botanici nituntar, 
ea, que memoratu mihi maxime digna visa sunt, ex historia Andresarum 
breriter enarrabo. 
Dillenius, quod sciam, primus mentionem plante alicujus huc 
pertinentis fecit. In ejus „Historia Muscorum‘‘ (Oxzonii 1741) oc- 
<urrant tab. 73. figg. 39 et 40 duo musci, nominati „Lichenastrum 
alpinum‘“, quoram ille prior Andreaeae alpinae anglorum vulgo ad- 
Rumeratus fuit, hie vero posterior nunc A. petrophilam homomallam, 
nunc, id quod veri est similius, Andreaeam Rothii creditus est effingere. 
u Te. 
