504 
Quas delineationes memorans Linnaeus in ‚.Specierum Plan- 
taram Ed. 1.“ (Holmie 1753) Jungermantiam alpinam etrupestrem 
suscepit sedemgue illi ‚rupes Sueci® et alpes Britannise‘‘, huie „ru- 
pes frigidas humentes Europse‘“ attribuit. Nihilo tamen secius in 
Flore Suecice Ed. 2 (Stockholmie 1755), Jungermannia alpina 
omissa, Jungermanniam rupestrem solam habet. Eodem modo, quum 
in „Specierum Plantarum Ed. 2. (Holmise 1762) de sede J. alpinae 
quzeritur, omissis illis: „rupes Suecia“, hzee sola: „alpes Britannis‘* 
servantur. Hinc apparet, Linneum in primo opere non recte Jun- 
germanniam alpinam inter suecanas plantas numerasse. Linnzum 
sequentes et Linnaana nomina usurpantes hi quoque botanici utram- 
que speciem memorant: Weber in „Spicilegio Flore Goettingen- 
sis“ (Gotha 1778), Roth in „Tentamine Flore Germanicae", Schra- 
der in „Spieilegio Flore Germanica‘‘ (Hannover« 1794), Anglorum- 
que Lightfoot, Withering, Hudson ete. 
Parum ad has plantas, quippe qua species intricati generis Jun- 
germannie existimarentur, viri botanicen colentes attenderant; atta- 
men er quo tempore Ehrhartius (1778; evidentissimis rationibus 
solita sagacitate demonstraret, novum illud genus Andreaeae, quod 
ex Linnsi Jungermannia alpina fecerat, tantopere ab omnibus mus- 
corum cognitis generis distare, ut nisi ipsa natura violaretur, cam 
nullo eorum posset in unum contrudi, emnes fere, qui botanicen co- 
lerent, rem novam cognoscere matarserunt, quamquam Linnaeus 
junior, quantum in eo fuit, ne divulgaretur, impedivit. Charaeteres 
vero generis Andrews» tam conspicui erant. ut nemo de iis fallere- 
tur. Alia ratio erat specierum; nam, id quod in generibus perquam 
haturalibus contingere solet, species tam finitim» tamque habitu Bi- 
miles inter se erant, ut eas describere diffieile esset. Dolendum 
erat, quod Elrhartius non nisi unam speciem, A. pelrophilam, n08- 
set. Omnes enim illam Andrexam , enam in sua patria aut in suis 
herbariis invenirent, Ehrhartii A. petrophilam existimarunt; quo vero 
longe secius est. Potius credendum est, paucos exteroram hanc 
speciem invenisse aut omnino in manibus habuisse etsi plurimas ea 
Suecis rupes nigricantibus vestit tapetihus. Inde ezstitit illa, qu@ 
usque ad nostram zetatem permansit, perturbatio; cui ipse quoque 
Ebhrhartius materiam quodammodo prebuit, quum crederet, Linnei 
J. alpinam suam esse A. pelrophilam. 
In Sturmii „Deutschlands Flora‘‘ (Nürnberg 1799) invenitur 
A, pefrophila simul cum delineatione, que tamen, maximam partem 
er Dillenii Historia Muscorum exscripta, Andreaeam alpinam 
efüngit. 
