747 
dimidiata haberi pofest; quapropter Uromycetis character essentialis 
in fructus perfectioris assueta simplicitate, potius quam in spermo- 
goniorum aut paraphysium defectu. sporarumgue solita laevitate, me 
saltem judice, versatur. Has enim notas solum hic adferre volui 
quae speciebus mibi cognitis proprias deprehendi; at nullo modo 
mirarer cur Lromyces echinatus, v. paraphysibus instructus, spermo- 
goniisque sinceris stipatus olim occeurreret. Caeterum Uromycetum 
autonomiam Puecciniis illis quae sporis (de fructibus perfectioribus 
loquor) biformibus donantur maxime infirmari nemo sane non videt, 
eosque omnes nonnisi totidem Pucciniarum statum imperfeetum 
sistere, quidam, fortassis haud immerito, arbitrabuntur. 
Pileolaria Cast. (Pl. de Mars., ». 204, tab. I1l), nune opinante 
el. Leveilleo*};, genuinus Uromyces est; etenim ab Uromycete 
Lk. nonnisi stipitibus longissimis fortasse discrepat, quapropter illius 
characterem seorsim seribere supervacuum aestimavi. Donec melius 
innotescat, pro Uromycele dignissimo hakbeatur. 
XUN. Podisoma. 
Pucciniae sp. Mich., N. gen., p. 213, tab. 92, f.1. — Pers., Syn. 
Fung., pp. 228; Disp. meth. Fung., p. 38, tab. 2, fiz. I, a-c. — 
Schmied., Ic. et anual. pl., manip. Ill, p. 254, tab. 66. 
Tremellarum sp. Vill., Hist. des pl. du Dauphine, t. 111, p. 1007, 
tab. 56. — Pers., Syn. Fung., p. 629. — Hoffm., Veget. erypt, 
t. I, p. 33, tab. 7, f. 2. — Bull, Champ., p. 223, t. 427, fl. 
Gymnosporangiuen (partim) DE. Fi. fr, 1, 217. — Schw., Fung. 
Caro!., p. 48. 
Podisoma Link., Sp. pl. Linn, t. Vi, p IE, p. 127. — Nees, 
Syst. d. Pilze, p. 15, tab. I, f. 15. — Chev., Fi. par., I, 423, 
tab. Xl, fig. 14 (a Neesio mutuata). — Dub., Bot. ball, i, 
881. — Fries. $. Myec., Hl, 507; S veg. Seand., p. 474, — 
Cord., le. Fang., t. II, p. 36. tab. VI, bg. 93 **); Anleit. z. St. 
d. Myec., p. 165. — Tul., in Ann, sc. nat,, ser. 3, t. XIX, p. 205 
et segq. ***) 
*) Cir. Ann. se. nat., ser. 3, t. VIII, p. 371, et Orbinii Lexic. univ. hist. 
nat., t. XIL, p 786. ’ 
* Purisoma Juniperi & minor Cordae, Ic. Fung., t. I p. 8, tab. II, f. 222, 
tungillus epiphyllus, neutiquam, ni me omuia falluut, hujus generis est, et 
vereor quidem ne iii Uredinea gens locum inter sno: merito negrt. 
**#) Duo e svnonymis hie allatis, nempe Perruonianum ıDisp. meth. 
Foner.), et Ho ffmannianum, variis auctoritatibus confisus, notavi. 
quum librus citatos videre mibi ipsi non licuerit, ° 
