537 
niarum; sunt solum pers tballi, nec typum ejus totum exprimunt, 
nee .‚formam‘‘ quamdanı alteram ejusdem, ut perperam dieit cl. 
Fries. Alioquin apothecia primitus in granulis illis naseuntar. 
„Tomentum‘“‘ podetiorum non „e strato corticali disselute‘* oritar 
(nemo talem dissolutionem viderit), sede parte constiluilur stup- 
pea (exteriore) medullae, cui soli (hie aeque ac in Usnreis) duplex 
adest ‚‚forma'‘, altera haecce laxior vel tomentosa, altera interna 
solida, axin effieiens podetiorum. Denominatione podetii intelli- 
gitur thallus quivis stipitiformis, nec forma quaedam specialis ejusdem. 
Pag. 8. Animadvertatur „excipulum thallodes“ nunguam in 
„proprium“ mutari. Color pallidus vel albicans marginis apothecii, 
hune thallinae esse naturae eredere suasit, quod errorem esse ana- 
Iysi facile patet. Sunt apothecia Stereocaulorum omnino biatorina. 
In genere Leptogi» aceidit e contrario, ut wmargo thallinus superne 
colore pallido marginem proprium’simulante tingitur; apothecia haec 
ita aspeetui superfieiali biutorina videntur, licet examini accuratiori 
sint manifeste lecanorina. 
Quod de „‚membrana interiorum ascorum‘‘ statuit auctor simili- 
ter est error, nam certe nullam talem diseretam viderant ne micro- 
graphi quidem expertissimi. Lineam internam parietis thecae pro 
membrana propria sine dubio sumsit el. Fries. 
Pag. 9. De ‚‚nucleis‘‘ sporarum loquitur auctor, sed observare 
liceat hos ‚‚nucleos“ esse modo guttulas, ner cytoblastas sive nu- 
cleos ceilulares veros; cuique termino sensus suus definitus conser- 
vandus sit. — Porro de jodo mentionem faeit „ascos brunneo tin- 
gente colore“*, guod adhuc corrigendum. Asci tum non colorantur, 
at quidem protoplasma quod continent. 
Quoad partem commentationis hujus, ubi de speciebus exponen- 
dis agitur, me judice Streocaulen ramulosum Ach. medo inutili 
divisam fuit. Distineta ab eodem non crederem „St. furcalum, my- 
riocarpum, japonieum, claviceps, pilulifırum, macrocarpum, imple- 
zum“. St. Ieporinum Fr. jam a me azoreum dietum fuit in Prodr. 
Lich. Gall. Alger. pag. 41. Recte separat aucter SL. cervolinum a 
St. condensato, at St. alpinum Laur. vix bene jungit cum St, to- 
mentoso. Nec ordo specierum naturalis (ex. gr. St. coralloides in- 
trasum inter formas St. ramulosi), nec definitiones clarae, lieet 
longae. Sporis auctor momentum attribuit, quod hic non habent, 
Quantum video, haud'magis quam in certis aliis generibus. ÜUt ‚‚lo- 
eum natale insigne'‘ St. coralloidis indieantur saxa calcarea ad Sa- 
lam, animadvertendum vero haec saxa primitivae esse formationis 
