7 
apud diversos scriptores persaepe idem significant) genes suum Am- 
philoma attelit Nyl., cujus subtribus nulla vera neta, ex ipeins 
verbis, mihi patet (cfr. Gen. Heterel. p. 62). 
4. Vitio mibi vertitar, ni fallor, qued ‚‚sporas nen vidi in gui- 
busdam speciebus sat communibus‘‘ (Haemat. venloso coccineoque, 
Gyrophora hirsuta) ; dixi tamen modo me harum omnium. sporas 
maturas non vidisse, quare dimensiones afferre nolui. Respieiantur 
praeterea his verbis modo exemplaria aretica mibi obvia; in aliis 
sporas ipse vidi. 
5. Gaudeo, Nyl, mibi adnuere declaranti ‚„‚hypothallum fibrilloesum 
atrum“ Pannariae Hookeri ad hanc plantam non pertinere ; in spe- 
eiminibus herbarii Wnbg. est Sirosiphonis species, ut jam indicavi, 
6. Homaleam sıgedioidem Nyl. mihi omnino esse ignotam, ex- 
pressis verbis ipse iodicavi; Nyl. pro syn. Rinodinae lecanorinae 
Mass. eam declaravit. Ob locum natalem omnine diversum (illa 
ad terram alpium Dovrensium, haec ad rupes calcareas) ausus tamen 
sum hanc sententiam in dubium vocare atque de Hozmalea afferre : 
„nonne potius est Dimelaena nimbosa ?'“ (in alp. Dovrens. ad terram 
non rara). Respondet Nyl. „nihil commune‘ adesse, mihique restat 
modo gratias. agere, tum quia me de hae re certiorem fecit, tum 
quia conjeeturam meam, eisi non veram „ingeniosam‘‘ invenit,. — 
Verba ejas si rite intellexi, defendit adhuc sententiam, Rinodinam le- 
canorinam esse spothecia Buellise cujusdam, supra thallum „Verru- 
cariae Lephroidis“‘ parasitica. Num unum asseclam inveniet ? 
7. Citat Nyl. verba quaedam mea de Aspicilia calearea — en, 
quae maximi sunt momenti, tamen exciudens. Quae (Lich. Arct. 
p. 131) legaut alii lichenologi, et rix dubie ilis non refutabunt. No. 
tanda praeterea est mira illa modestia , qua de suis operibus logul:’ 
tur; restat modo videri, num applaudant alii. Aleam ut aperte 
enuntiem sententiam, facile declarari potest, cur scriptores ve 
Acharius, Flörke, Wallroth, E, Fries, Schärer, W. Ny- 
lander in primis opusculis ‚ wliique) , quibus nem- eognitae fuerent- 
gravissimae illae notae e partibus internis desumptae quibusgue mi- 
eroscopia omnino non adfaere vel manca saltem atque imperfecta, 
„res similes et maxime dissimiles mire commiseuerint vel disjeceriat“* 
— at deciarare vix licet, quomedo possit aucter hodiernus eadem 
ommino vitia commitiere (efr.. v. ©, „Letideam vernalem, luteolam, 
parasemam‘‘ multasgue alias: in seriptis N'yl.) et insuper glorians 
progredi‘, veterum*) opera despiciens atque verbis vix convenjeh- 
*) luter veteres scripiores praecipus Patrem meum et Cel. Montagne 
29 * 
