379 
refert P. conspersam v. stenophyllam Ach., (laciniis angustioribus et latio- 
ribus mixtis, subtus vestitis et nigris, apice pallidioribus) medulla cinna- 
barina. Pro specie propria nequaquam haberi potest. — Saxicola ad 
Caput Bonae Spei: Cooper in hb. Kew. 
1654. Parmelia flavo-brunnea Müll. Arg.; thallus stramineus, ad- 
pressus; laciniae 2 mm latae, breves, convexae, intrieato-subimbricatae, 
centro in thallum glebosa-granulosum abeuntes, apice planiores saepeque 
fumoso-decoloratae, intus albae, subtus cinerascenti-nigrae et nudae; 
apothecjia 2—3 mm lata, plana; margo integer; discus nigro-brunneus ; 
sporae 91e—10!/a u longae, 8 w latae.e — A P. distineta Nyl. differt 
laciniis magis adpressis et convexis, et a P. Montevidensi Müll. Arg. thallo 
centro gleboso, apotheciis minoribus fere nigris. — In Peruviae montibus 
Azangaro, saxicola: Lechler n. 1766 in hb. Kew. 
1655. Parmelia Montevidensis Müll. Arg.; thallus stramineo-flavi- 
cans, subadpressus; laciniae breviusculae, imbricatae et intricatae, circ. 
9—2'/ mm latae, praeter apicem saepe planum valde turgido-convexae, 
parte plana supra nitidulae, nudae, intus albae, subtus nigrae et sparse 
nigro -rhizinosae; 'apothecia 5—7 mm lata, explanata; margo integer, 
demum flexuosus; discus rufo-badius et nudus; sporae S-nae, 9-11 u 
longae, 5—6b uw latae. — Habitu proxima P. conspersae v. stenophyllue 
Ach., sed intense straminea (flavior) et laciniae valde turgidae. — Saxi- 
cola in Cerro Melones, in distr. Montevideo: Felippone n. 8 in hh. Kew. 
1656. Parmelia Lechleri Müll. Arg.; thallus ex ochroleuco mox 
decolorato-violaceo-fuscescens, imbrieatim congesto-lacinulatus; lacinulae 
periphericae laxe applanatae, valde abbreviatae, crassulae, planae et con- 
cavae, reliquae magis centrales jugoso-subelatae, omnes subtus pallidae 
et pallide rhizinosae, ullimae versus marginem glabrae; apothecia poculi- 
formia, basi innata, 1'%—2Ys mm lata, altiora quam lata, dorso pallida 
et sublaevia; margo conniventi-subclausus, subacutus et radiatim fissus; 
sporae 14—17 u longae et 6—7 u latae, fusiformi-obovoideae. — Thallus 
supra fuscescens, madefactus carneo-violascens, quodammodo ad species 
fuscas hujus generis accedens, sed partes thalli, rugis obtectae, sunt 
ochroleuco-pallidae et species dein ad seriem P. conspersae Ach. releganda 
est. — Ad saxa granitica Andium Peruvianorum inter Lampa et Arequipa, 
simul cum P. distineta Nyl., cui accedit: Lechler (sine num.). 
1657. Parmelia Wattiana Müll. Arg.; thallus ut m P. physode Ach, 
sed laciniae alte convexae, turgidae, rugulosae, in parte centrali thalli 
intestiniformi-conturbatae, subtus obscure fuscae et crebre rugosae, nudae 
et opacae, cire. 3 (—4) mm latae; extremitates breviter planiusculae et 
subtus pallidiores, sub apice et in ipso apice et ad dichotömias ulteriores 
aperiura 1—2 mm lata et late hiante ornatae, imo apice saepe incurvo- 
adscendentes; apothecium (unicum visum) sessile, 7 mm latum, dorso 
inferne rugulosum, caeterum laeve; margo subinteger; discus brunneo- 
fuseus et nudus; lamina nana et sporae dein exiguae (sed evolutae non 
observatae). — JuxtaW?. Thomsonianam. locanda est. — Corticola prope 
Manipur Indiae Orientalis, ubi leg. oculaliss. G. Walt, in hb. Kew. 
1658. Parmelia Thomsoniana Müll. Arg.; simillima P. physodis var.- 
lugubri Nyl. En. p. 104, sed paullo validior, minus copiose dichotome 
ramosa, cupreo-fuscescens; laciniae 2—3 mm latae, supra planae et ir- 
regulariter nigro-marginatae et interrupto-immarginatae, subtus in dicho- 
