446 
albo molli (e fructus ipsius basi oriente) implexus. Areola 
axilis. — 
Ursinia haec U. scariosae, U. dentatae et (secundum 
diagnosin Brownianam) U, crithmifoliae est affinis, se- 
quenti vero diagnosi ab his facillime distingui potest: 
Caule graeili erecto, ramosissimo, ramis paniculatis 
virgatis patentibus, foliis caulinis densissimis pinnatifidis, 
laciniıs lineari filiformibus punctalis mucronatis. 
Synonymum est Thelythamnos Siliformis 4. Spr. Ge 
nus vero, Thelythamnus audiens, omnino erroneum est. 
A. Sprengelius dixit in tentamine: „Radiata, radio aeque 
fertili. Anthodium polyphyllum ovatum imbricatum in- 
aequale. Recept. paleaceum. Semina (!!) villo albo basi 
eincta. Pappus paleaceus. Genus locum tenens ‘inter 
Oederam et Amellum.” Nostra vero Ursinia (seu Thely- 
thamnus) gaudet: floribus radii semper omninoque neutris, 
. sine ullo styli rudimentoe. Thelythamnos si revera genus 
esset proprium, minime locum inter Oederam et Amel- 
lum teneret. Idem vero est genus ac Ursinia Gaerineri 
ei Sphenogyne A. Br. Omnia quae a Sprengelio (in sy 
stemate) et a R. Brownio (verm. Schr. II. 448.) de Ur 
sinta et Sphenögyne dieuntur, eiiam in Thelyihamno ob- 
servari possunt. Nullibi vero apud hosce autores de ville 
albo ad fructus basin fit mentio, quod mirum est, cum ef 
in Urs. paleacea pr. (Arctotide paleacea L.) et in U. an 
themoide (Aret. anthem. L.) reperiatur, —- Thelythamnos 
‘ hac ex causa certissime cum Uıtsinia (a qua Sphenogyne 
non nisi pappo differt) idem constituit genus, cujus cha- 
racterem novum supra dedi. 
Secundum styli formalionem in tribum Chrysantbe- 
mearum vel Anthemidearum 'Cassinii pertinetz stylus idem 
ac in Achillea, Artemisia, aliisque. — j 
Magnam speciminum copiam, ab Jacobo Zeyhero er 
Africa 
