173 
herbarium Regium speeimen hufus generis glutinis ope 
chartae quadratae adfxum, oplime conseryatum omnia 
antiquitatis signa prac se ferens, nomine nullo sed numero 
176. anliguo more scriplo insigne. Plures quum jam, 
teperissemus Breynii plantas, islins auetoris iconem 7Te- 
tracerae, ad volubilem suam a Linnaeo eitatam, compa- 
rare in meniem venit. Nostram Breyni originariam esse 
plantam, ex herbario Marcgravii desumptam, ' summa spe- 
eiminis ei iconis aequalitas nos docwit, licet pietor ad- 
posuerit folium infimum rami, cujus celcatrix in specimine 
adest; licet; in paulo angustius spatium ingesta sint folin, 
quae rectius extensa in specimine. Praeterea nullum dis. 
crimen. Si iconem Breynii porro cum icone Pluckenetü 
alque cum desceriptione Linnaeana in Horto Clifforiano 
comparamus, de diversis. disputari speciebus clarum vide- 
tur. Limnacus de sua planta haec profert: „Folia arboris 
alterna, obverse ovata, parum acuminata, petiolis brevissi- 
mis insidentia, margine parum serrata serraturis tot quok 
neryi a costa longitudinali ad marginem exeunt, quique 
in serraturae fundo terminatur; nervi hi alterni sunt non 
raro et oppositi eireiter 1% simplices superne excnyali, 
subtus elevati. Superficies tam supina quam prona, sive 
digiti deorsum s. sursum ducantur, aspera est, Folia ex- 
siecatione glauca evadunt. Figura allegata Plukenetii bene 
exprimit folia, licet raro in nostra emarginata sint.“ In 
icone Plukenetii folia tantum duo oblongo-obovata emar- 
ginala, venis utrinsecus 13—14 sunt delineala. Siquidem 
similem habeant formamı Breynianae Brasiliensis plantae 
“ Iolia, monendum venas iis esse tantum S—10, hinc et 
dentium minorem numerum, quae diversitas specimine 
Änspecto augelur: 1) glabritie majori, vix ullam enim tan- 
genti in. digito sentimus asperitaten; 2) defectu glauei 
eoloris, . 
Linnaei igitur 7, volubilis e pluribus composita est 
