218 
Nec non Ilusirissimi Mohl*): „Vegetatio terminalis 
flicam. etc”, digaus mibi videtur, quem afferam, quum sen- 
tentia, quam modo perlegimus, verae vegetationi terminali 
accedat, eiqne affinis atque amiea appareat, . 
. Uteiusqgue illius sententiae primariae 1. Trevira- 
nus*%) plures insuper aucfores testesque eitat, nom ail- 
tem, quam ipse veram ducat, clare indicat, magis autem 
Ullustrissimi E. Meyer sententiae arridere videtur, quam- 
guam addit; „Es erhellet aus der bisherigen Untersuchung, 
dass der Gegenstand, was die Ausdehnungsweise der Inter- 
modien und Blätter betrifft, einer genaueren Bestimmung dureh 
Versuche noch bedürfe” @Quod addidamentum mibi valde 
probatur, reımque fusius, historia duce, pertractavi, ut, quid 
de ca actum sit, quidquo agendum, satis eluceat. Jam vero 
ipsis factis et testibus juxta se positis ves elarior redditur 
verumque quod mutno auetorum meglectu et silentio vehemen- 
ter obscurari coeptum est, facilius et eitius in lucem emergil, 
Quae guum. ita sint, longa experimentorum huno ad finem 
institutorum serie votum veterani illius summopere vene- 
randi impleturns moneo, meis observationibus rem 20% e0 
perdueiam esse, ut eam numeris omnibus absolutam. esse cen- 
Seas, nam . 
1) hoc tantum stadui, ut monstrem, quo loci acerescentia 
terminalis partium epigaearım centralium systematis trun- 
valis inerementa sua capiat ef 
2) experiment2 recentieribus legibus instituenda magaan 
seriem plantarım ampleoti debent, quod unus solus, o068- 
sione justa destitutus, miime praestare potest. 
X) Martius Icones solectae pl. orypt, Bras. et in Richard Erunl- 
xiss der Bot., übers, von Kittel. 2e Aufl, p. 95 et in Ziundea Bd, 
XIV. p. 181. 
==) 1. c. BA. IL p. 169. 
i 
i 
\ 
I 
nt. 
