r 



1 



583 



> 



B. parvula Spreng. (Sysl. Ve^et. Vol IV. p. I. p. 179.) 



Hujiis specie! speciniiiia originalia pariter in aucforis 

 herbario iureni. Ad earn Sprengelius Tortu2am parvit- 

 lam Hoolceri cHaf, sed ejus species ad Barbulatn recurva- 

 tam SchuJtzJi ccrtissime pcrtiiiet ac revera, teste Hampe in 

 lUferis, species Hook&riaua syuoiiyinon est illiiis Barbiilae. 



Stftitrichia erioetoruni Dill. Bnd, 



•!9 



Quae species J a prime Bridelio iiiiMuscologia Recenti 

 ir. [P. I, p. 196. Barbrola, in Bryologia liiiiversali ■ Vol. 1, 



pag. 588. Sjntricliia nomiliata, ad hunc usqne dte^ ad 

 species obscuriores'pertiuet, etsi jam ab illo auctore suspe- 

 cta pntata est. Sub nomiue J?, erieetorum species duae, 

 aucforitatibiis Sillenii et Smithii, ;iobis sunt. 



De ambabas Brideiius (Brjol, nmv. Vol. I. p. 589.) 

 verbis sequentlbus loquitur: „An Barhulct ericetoruvi Srai- 

 (hii in Scoliac ericetis Iccta revcra eadem sit quam pala- 

 gonica DiJlonii miilti rogabimU. EqiiidcmSmithiug, prae"" 

 e«ii(o Dieksottio;^ Dilleuii synouyinoirad suamrefert: at 

 iiuperiorcs Biitanni illara ignorare videnlur, ant nt obscnram 

 incerlaint[uc uesHxcruut. Caeterum nostratcs rauscos hncus- 

 qoe iu Patagonia uou legernnt, coqiie difficuUas dubiaquo 

 nostra aug^tnr, quod Dilltiuins plantam suam Ortholri- 



h ■ 



cbo crispo simitcm esse declat-at, icouibiis tamen discordibns. 

 Utnt sit, plauta Dilleniaua species propria distinctaque esse 

 Tidetnr; contra Diulcsouiana ambigua et snspccta: hinc eos 

 rogamns quibiis cdpia est herbarium Dillenianum versandi, ut 



J 



plautam ejus patagonicam rite observeuf et accurate descri- 

 bant^ ut sedes illi dcbita in systemate nosfro assignetur. Idem 

 de slirpc Dlclcsoniaua poscimus," 



De specie Billcuiana dissertabo, quum mibi cautigif 

 u( spcoimina anlbejitica acquircrcm. Quae iuvcni in herba* 



