402 — 
sed mirum in modum tres tantum species eduxi nolisstmas: 
X. spinosum, strumarium, echinatum, leriter variabiles 
magnitadine et amplitudine totius plantae, majore minoreve 
acnleorum pilorum glandnlarum ropia, directione et termina- 
tione rostrorum varie Nexorum interdum et numero auctorom. 
In eadem X, strumariö planta fructus ex gr. reperi alios 
(angustiores, ulrinque attensatos, serins enalos) aruleis, ut 
Wallrothii verbis utar, distinetis, alios (ovoideos, prius 
matos) acnleis eoufertis, X. echinatum vero acvepimus sub 
nominibus: orientalis, canadensis, indiei, macrocarpi, elati, 
strumarii; X. strumarium vero sub titulis indiei et spi- 
neni. i h 
4. Polygonum emarginatum. Gel, Meisner de Poly- 
gono cymoso Trev. agens (Mon, Polyg, p. 85.) dieit: „Can- 
lis fistulosus (unicum talis structurae exemplam in toto ge- 
nere) huic speciei differentiam specificam vindicare videtar.” 
Si vere cau em P. emarginati trausverse scindis in media 
medalla alba, enjus cellulae jam lente simplici dignogei po%- 
sunt, canalem cylindricam angustum aöre repletum invenies, 
multo latiorem antem nec cellulis albis cinetum in P, tata- 
rico, 
5. Sanguisorba. Species hujus generis undique ceiligens 
et eolens vehementer oplo ut mecom communicare velint b0- 
tanici ta sieca quam viva speeimina fructosgue maturos 
Species vnlgatae quoque e regionibus anstralioribus et orien“ 
talibus Buropae mihi exoptatissimae forent. 
Halis Saxonum Febr. m. 1846, 
D. F. L. de Schleehtendel; 
. Bot. prof. et horti director. 
