70 _—— 
stimarent a natura, neque alind quid esse contenderent cau- 
lem, nisi quoddam e foliis aut compositem aut eerie pro- 
duetom. 
. 
Et primms quidem C. Fr. Wolff *) hanc theoriam, 
quam vocant, professus est. Cunctas enim plantarum partes 
pari modo ex nutriente qnodam sncco oriri explieat, quippe 
gui in bullulas condensatns, ubi rapide profluat, eas in vaseu- 
lorum formam extendat, ubi edusistat, cellnlas formet sub- 
globesas. Hanc ipsom sucenm in summo- ealılis vertice, qnod 
„punetum vegetationis” appellat, inter novissima folia largi- 
ter docet effandi, ibigte recentia perpelno formare foliola, 
quae congregata ipsum eflciant canlem, Jam vero liceat snis 
verbis eum facere rem exponentem: 
„Folia”, „inguit, involventia atque involuta singula, 
secundum lineas sibi parallelas deorsum in truncum "una 
quidem substantia protracta, hac ipsa Ülum efficiunt.” 
‚Alio loco: „Effunditur intra axin medullarem sensim 
sensingue nova substantia, quae novum mox axin con- 
stituit. Prior inde diletata, jam adultior, circulum nunc 
loco superficiei vegetationis referens, emittit sursum per 
excretionem appendiculas, quae nutriuntur et elongan- 
tur in foliola simplicia” — Deniqne: „Trunous est con- 
tinuatio petiolorum omnium junciorum. Oritur ergo 
elongatione simplici. Quare igitur corpus oblongum re- 
ferat axeos medullaris, compositum ex tol aliis ejusdem 
figurae, ‘quali petioli gaudent, quot folia ex uno ari 
emittuntur, nuno Cylindricum nunco prismaticum, intelli- 
gitur ex hoc modo ortus.” 
E guibus locis satis liguet, bene Wolffium intellexisse, 
caulem non perpetuo, anteguam folia oriantur, inerescere, sed 
*%) €, Fr. Wolff: Theoria geheratiönis. 
