7ı 
periodiee nna cum foliis ejus articales gigni, nihilque cum 
esse, nisi quoddam e folüs vel compositum vel productum 
vel continnatsın, 
Quam vero theoriam, a Wolffio primo ex summo ver- 
fice erescenfe propositam, nemo clarius explicare potuisset, 
quam Ernestns Meyer *), si, quod externo jam adspeetu 
judioaverat, observata guoque approbasset stractura anatomi- 
ea. Nititar enim et ille ea theoria, qna planta „universom 
esse folium” praedicatur, Quum vero voeis ejus notionem 
et vim ita amplificei, ut folii nomine non, solam laminam, 
quam dieunt, et petiolum, sed eliam caulis partem amplecia- 
tar, totom hoc suae rationis folium in tres omnino dividit 
partes: J) nodum, 2) partem connatam, 3) partem liberam 
sen foliam sirietiore sensa dietum. Propriam folii formam, 
quippe quae, aeguali in omnes partes incremento, necessario 
eirenlaris sit, infendibulo comparat, enjus kmbes oblique 
discedens liberam partem, fistalosus vero franens connalam 
constitnat. Infundibulorum jgitur teuncis deinceps inferior 
quoqgue immersis, omnes tatius plantae caules ac ramos ex- 
stroi existimat. Laminam vero, quamvis ab origine sit cir- 
cularis, tum varie fissam, tum in unam fanlam partem emis- 
sam, in diversissimas abire folioram formas. Ceierum inter 
liberam et comnatam fplii partem, sexusiem quandam adesse 
oppesiliomem pufal, Tadices desique® veros esse et direcios 
foliorum processus reirorsum demissos, quae, eodem modo ex 
lenticellis, quae dienntur, ac folia ex gemmulis sive ocnlis 
ertae, quam appelant gemmulae, lucem constanter effagiant, 
Qnae gquidem senientia, quamvis elarissime explicata, 
tamen, quum in specie polissimum exierna posila viderelur, 
*%) Ernst’ Meyer, die Metamorphose der Pflanzen und ibre WI- 
dersacher. Linnaca VI}, 1882, 
