er 
——— 107 
et parallelos, in uno tantam eireulo exacto positos ennctos, 
qui, communi cylindraceo cambii strato eonjuncti, interius 
parenchyma, velut medullam, ab cexteriore, velnt cortice, 
plane separant. Monocotylea vero folia fascieules suos in 
complures singulos passim distribnnnt cirenlos, oblique eos 
demittunt, plexibusque connectunt complieihus atqne confusis, 
ita ut neque omnes codem cambio conjunganter, neque me- 
dulla clauso eorum tubo eingalur, sed ipsa plerosgue illos 
involvat dispersos. Filicum denique folia fascienlos, ubique 
fere distinctos et separatos, amneeluni polius cauli, quam 
inserunt, alis continuo inter se productis vasculis medianis 
et connexivis. Itaqne multo perfectior ceterarum apparet can- 
Iis, quam Filicum. Feolia contra singula in hisce sunt per- 
fectiora, gnum ceferarım primiliva tantom folia in veram 
jpsa prolongentar radicem, Filicum contra et seguentia sin- 
gula propriis radiculis gaudeant, Itaque foliorum singslari- 
tas perfectissima in Filicbns, minor in Moenocotyledonibus, 
minima in Dicotyledonibus, contra caulis constructio in hisce 
exactissima, minus perfecta in Monocotyledonibus, in Filici- 
bus rudissima cernitur. 
Quum igitur folia partes esse videantar simplices, quasi 
individuae, origine acquales, qnae totam sola construant plan- 
tam, omnes acliones, quae diei possunt vegetabiles, in folii 
aatura positae sint, negne singulis singnla organa origine 
differentia fungantur, necesse est. Quaccunque igitur tela- 
zum genera ad diversas vilae functiones opus sunt, ex solis 
ilis, gnae in folio oceurrant singulo, telarum formis dedu- 
cenda esse videntur. 
Jam igitur ad id animos attendamus, {ut singuli folii es 
inerementum et siructuram perspiciamns. 
