161 
conjiei possit, similem illo speeiem praeberi alque orbe ex- 
teriore, in ceilulis puuctatis reperto, in quem mealus pan- 
etati ineurrunte Quod jam eo refellitur, quod puncinm 
fuscum nungeam inter vieinarum cellularıam duos contiguos 
pori meatus interest, sed seinper cum iis alternat, quad quum 
in eellulis contiguis (fig. 155. tab. 1V.), tum ibi, nbi uno 
latere a religaa cellnlaram membrana disjunetse sunt (fig. 
15a. ab. IV.), maxima perspicuitate cognoscitur. Harum 
eellularum evolutionis progress hoc fuscum punetum eva- 
nescit, dum siriar et in lateralibus partibus et ad interiores 
eellulas versus acerescunt. Quae tamen accretio non ita fit, 
ut tota, concenfrica «quasi, cohaerentia, a proxime smppositis 
dissolubilia sirata alia snpra alia se imponant, ut in aliis 
plane erassatis cellulis reperitur, vel in striis, in cellularum 
angulo exstantibus, quas Mehl! *) deseripeit; 1alis enim se- 
paratio in iis nullo remedio, quo alibi sirata erassiora in 
membranas concentricas dissolvuntar eflici potest. Ea igitur 
sententia sola relinguitur, ui hane aceretionem nullo ordine 
undeennque facta recentis Solidae substantiae ad Jam exstan- 
tes strias appositione Jocum habere putemus, nisi eae striae 
illa a me supra commemorata natura sint, qna sane mode 
deseripta accrelionis ratio panlo mutarelur. 
Harum striarum in specie transversali saperiore forma 
diversis evalationis temporibns diversa est. Ubi primum 
nasenntur (fig. 10, tab, IV.) fere semicireulares sunt et inte- 
riori vellulae latus convexum advertant, posiea plerumgue 
magis oblongam assumunt speciem (fig. Il. tab. IV.), quae 
ambitv aucto in similes, leviter diversas formas mutator, 
qvae tamen plerumgue ibi, ubi parieti cellulae aceumbunt, 
non tam latae sont, quam magis ad interiorem cellulam 
*) Botan. Zeit, 1844. tab. IV. fig. 17. 
ir Ba 25 Hen, n 
