nn  0[- 
un 
673 
rescentias laieraleg arctins inter se congestas, approximatas, 
vel plus minus disjunetas produeunt, quae quo altius positae 
sanft eo .minores hreviores fiunt, quo inferius eo magis ramu- 
lorum et interdum satis elongatorum indolem habent, semper 
eidem legi ac axes subjectae, In vulgari nosiro Gr. sylva- 
tico 8. recto formarım seriem et capitulorum dispositionem 
demonstrare tentabinıus. Axis primarius quamvis elongatus 
capitulo terminatur, quod primum oranium foret, quo sub 
terminali capitnlo ex foliorum proximorum axillis, spirae lege 
axem circumdantium, capitula oriuntar vel sessilia vel pedan- 
eulata, prima solitaria dein gemina, saepe terna plurave in 
ramulo brevi, qui capitulo terıninatur, dum reliqua, sub hoc 
terminali lateralia, ex axilla folii s. braeteae plerumque minn- 
tae et lana obtegente velatae proveniunt; ubigue capitula ter- 
minalia subjacentibus lateralibus prins florent. Ubi inferne 
inllorescentia in axi coepit saepius capilula solitaria in axil- 
lis conspieinntur, gueram ıamus folia quidem gerit sed nulla 
lateralia giguit capitula. 
Hinc elucet infiorescentiam nec spicam nec racemum, i.@., 
iadefinitam esse, sed spicae v. racemi speciem prae se ferre. 
Si spiea vel racemus esset, inferiora superioribus prius fo- 
reant capitula necesse esset, quod vero nunguam aceidii. Vul- 
gatior forma capituloram ramos et pedunculos breves habet, 
ita ut folia in majore totius inflorescentiae parle productiones 
Boriferas plus minusve supereut. Rarior vero est forma Be- 
eolini quondam lecta, ramnlis et pedunculis longieribus, infi- 
mis folia snperantibus qnae, quamvis in caule inferiore, ax), 
valde sint elongata et ad dimidii pedis longitudinem extensa 
tamen cito decrescunt et in Nlorifera parte solito sunt breviora. 
Rarissimam ut credimus formam in summis montis Wittekind 
ad portam Wesiphalicam rapibus Octobri mense a. 1816 le- 
gimas, ramis foriferis omnibus elongatis (meo pedumenlis 
Zr Bd, 64 Heft. 43 
