oatoin BOD est, rontra Sax'ift'agu Tonrn. calyeera praebet 

 com ovario ad capsolam coalitum. Quae qaum retatio inter 

 raljeem H ovarium tu singulis speciebus Saxifragae valeret, 

 jam poslea genus diridebatur. Sed partttio probari non pot* 

 est, qonm inter «ra$us extremos mutti trausUos inveniantur. 

 Qnod'qunm Rains intelligeret, onum tantom genus Saxifra- 

 gam posuit, id quod postea Linnaeus coraprobavif. 



Ex quo tempore generis no5;tri notio aecuratius descripta 

 est, jam specieram numerus valde adanctus est, praeserlim, 

 quum ex itineribos multae^ quae antea co^nitae non erant, 

 delegerenlar Nam noDUtillas specie's aeptentrionalium Mar- 

 tens praebuit, postquam in Spitzbrrgios peregriuatiouem snsce-' 

 pit: S^ nivalis^ hijhra, steliariSf rivularisf turn Buxbanm 

 S# hederaceam in lut^eni prolulit camque in Ftora sua sibi- 

 rica accurate dcscripsit. Neqne minus numerua sperierum 

 alprtiarnm auuts procedeutibos arrrevit, qtinm jam itinera 

 frequenlissima in Alpes conficermtur ; ila Ha Her us in 

 opnsculo suo primus S, mvtatam L. el S* mvscoidem Wulf. 

 descripsit. 



Quae materia per longing temporis spatium a viris do- 

 ctissimis paulatim conqutsiu , Linnaeo ad elaboraodum data 

 erat, Notionem generis, qua^" paulatim excnlla et a Raio 

 fixata est, integram eomprobavit, qnum ilia jam tarn arete 

 terminata e^sel, nt aliter fieri non possit* Sed partilionem, 

 qua Tonrnefort Sa^ifragam ot Geum disjunxerat, iternm 

 rejecit. Quum ad nuinerum antherarnm et pisliHarum respi- 

 ceret, Saxifragam ordini secnndo elassis deeimae adscripsit et 

 postquam omnium plantarum !n nomenolatura rorrigenda ctiam 

 Saxifragae nominr meliora reddidit, speries triginta seplem 

 ttomero desmpsjt easqne in quatuor ordines divisit. 



QuBmquam postea mulli impetus iu STstema Linnaenm 

 fact! suDt» qui partim rationibns firmati partiin lictis Taais- 



