zen. 
Zum Schluss noch die Bemerkung, dass bei der Augabe 
der Sammler ein einfaches M. Maximowiez bedeutet; und ein 
der laufenden Speciesnummer vorgesetztes ‘f anzeigt, dass die- 
hetreffende Art eine für unser Gebiet endemische ist, 
% BDianthus, 
1. D. barbatus L. (sensu latiore). 
Et huias speciei et D. japonici, yuos valde affınes esse 
am el. Miquelius animadverüt, permulta specimina quum com- 
Parare liceat, sine dubio ambos in unum coniungendos esse 
sat mihi persuasum habeo. D. japonici enim lusus angusti- 
folii eum D. barbato foliorum forma congruunt: hoc igitur 
charactere transitus adsunt. Itaque sola squamarum cnın ca- 
Iyce proportione species distingai possent; in D. japonico 
squamae calyeinae calyeis tertiam' quartamve parlem aequare, 
in D. barbato fere calycis longitadine esse dieunter. Sunt 
autem etiam prioris speeimina, quorum squamae calycem di- 
midium aequant, quin etiam interdaum subsuperant; in altero 
anfem squamas calyce breviores eiusque vix duas partes ae- 
quantes invenimus. Üeteram commemorandam est, solam squa- 
marum formam ac proportionem, gnibus permulti auclores ad 
species dignoscendas ns) sunt, vix esse momenti speciici; valde 
enim variant squamae illae ac cultura forma haud raro magno- 
pere transınmıtatur, Sed in eodem quoque specimine squama- 
rum formam variare, egomet ipse in D. swperbi specimine a 
cl. Maximowiezio eirca urbem Hakodate lecto vidi. Huins 
enim Hores inferiores squamis gaudent, quae sunt eadem forma 
qua in huius speciei speciminibus nostris spontaneis, flores 
autem superiores offerunt squamas herbaceas sensim acumina- 
tas calycem fere totum vel dimidium longitudine aequantes. 
Cuius variationis plara exempla afferre huins non est loei;: 
