107 : LYCOPODINEAE. 
DE LYCOPODINEARUM MORPHOSI. 
Ravices PRIMARIAS Lycopodinearum | plerumque 
vidimus fugaces, ingresso nempe fructificationis pro- 
cessu a caule resolvendas seu necrosi pereundas, cre- 
bro etiam nullas: semper autem ea ratione conformatas, 
ut Ascensui s. partibus sursum directis solitum atque nobi- 
lioribus plantis necessarium aequipondium obtinere non 
potuerint. Lycopodia nobis indigena radicem primariam 
quotannis perdere, ejusque loco apicem caulis solo îm- 
mittere solent, qui in iteratam radicem prolis futurae 
transformatur: unde fit, ut stirps de uno loco in alte- 
rum crescendo migrare videatur, Innixus analoga sem- 
"per radicum formatione lubenter credo, idem de omni- 
bus Lycopodineis extraneis quoque valere. Liquet vero 
exinde cuinam scopo destinatae sint RADICULAE seu 
STOLONES, quos ante hac nominaverunt. Sunt quasi 
brachia vel ramuli, quibus super terram procedere et 
migrare valent Lycopodia, subeunt munus radicis pri- 
mariae jam exhaustae vel saltem exhauriendae, et op- 
time comparantur insuper cirrhis, quibus plantae scan- 
dentes vel volubiles solenniter sunt instructae. Decla- 
ratur porro GEMMULAS s. d. PROLIFICAS in L. Selagi- 
nis, serrali, luciduli, aliorum summitatibus observa- 
las, nil esse nisi gemmas quasi radicales, ierrae im- 
mergendas seu bulbos veros ad reproducendas radices 
destinatos. 
Cavas et RAMI neque gemmis praecedentibus, neque 
ulla alia mediante causa, sed principali nisu centrifugo 
dividuntur. Omnis igitur naMmiCATIO consistit in sim- 
plicissima partitione fasciculi vasorum centralis, et ob- 
servationes docuerunt, non solum foliorum vasa longe 
infra insertiones externas de illo solvi, sed singulos 
quoque ramos inde a partitionis loco externo quasi га- 
dicibus per contextum cellulosum disjunctos descendere 
usque ad truncum caulis communem. 
ConTiCIS CAULINI STRATUM EXTERNUM minus cauli 
ipsi quam foliis attinere videtur. Constat partibus folio- 
rum decurrentibus aique inter se connatis. Singula vero 
s. d. FOLIA revera nil sunt, nisi pinnulae folii compositi, 
cujus partes inferiores confusae, coadunatae et caulem 
vaginantes, АхШаз igitur formare i, e. axi nequeunt 
ita apponi, ut nevarum formationum v, g. ramulorum 
vel florum conditio et fundamentum fiant. Fructificatio- 
nes econtra revera sunt epiphyllae, ut in Filicibus, et 
specie solummodo axillares, 
JAPSULAS FARINIFERAS ef GLOBULIFERAS non de 
essentia sed per accidens solummodo esse diversas 
neutiquam credo. Est omnino antithesis inter ipsas, 
sexuali analoga, licet non eadem. Causa, quae 
prohibet antithesin sexualem veram, ponitur in deficien- 
tia earum antitheseon, quae omnem sexus evolutionem 
praecedere debent. Indevincibilis enim per regnum 
vegetabile valet lex, uude omne organon propagato- 
v 
108 
rium — a stirpe originaria demum sejungendum — ali- 
quam, ut evolvatur, exposcit oppositionem systematum 
plantae fundamentalium: radicis, caulis, foliorum. Quum 
vero per eunctos plantarum ordines haec systemata nec 
eundem cvolutionis gradum assequi nec eadem ratione 
sibi opponi soleant, sequitur: organa propagatoria, ab 
illis &emper mediata, non eandem utique reddere posse 
dignitatem s. d. individualem. Diversa potius esse de- 
bent ex diversa systematum sibi oppositorum dignitate 
atque ex diverso oppositionem praecedentium numero. 
Antithesis folii: cum folio ad procreandum organon pro- 
pagatorium tentans dicitur discrimen sexuale: et 
productum hujus antitheseos SEMEN. Discrimen igitur 
sexuale tunc demum possibile, quum folium (perfectum) 
masculum folio (perfecto) femineo opponi potest, 
Folium vero perfectum est, si a caule penitus sejunctum 
et propria lege evolutum, i. e. si cauli rite oppositum. - 
Haeccine itaque oppositio praecedere semper debet op- 
positionem sexualem, uti eadem ratione oppositio caulis 
cum radice praecedere debet oppositionem foliorum cum 
 eaule; nam folium nunquam praesumitur prae radice, 
flos nunquam prae folio. Vegetabilia minoris ordinis, qui- 
bus folia non inter se sed cauli solummodo opponi inci- 
piunt, non seminibus, sed Goneyuis sive sponis: inferiora 
etiam, quibus nec folia inter se nec cauli sed caulis radici 
solummodo opponi incipit, nec seminibus, nec sporis, 
sed sporipus propagantur. Lycopodinea vero, quum 
inde a Muscis atque Filicibus in Vegetabilia majoris 
ordinis transitum jam ostendant, non homogenea utique 
gaudere fructificatione, sed discrimini sexuali analogon 
quoddam proferre, non est qnod miremur. Sunt enim 
species folis a caule magis liberatis atque inter se 
diversis (sibi suboppositis) decoratae (generi Selagi- 
nellae attinentes), quae protrudunt duo fructificationis 
genera, quorum alterum antheris. ( Phanerogamorum ), 
alterum ovariis comparari debent. Non sunt antherae, 
non ovaria, quia non commercium sexuale inter illa. 
Sunt autem antheris atque ovariis similia, quia forma- 
tionem quasi intermediam exprimant fructificationes inter 
simplices seu agamas et compositas seu sexuales. Va- . 
gos igitur atque minime convenientes. adhuc. usitatos 
terminos omittentes, genus alterum diximus ANTHERIDIA, | 
alterum Oornonm:a. Globulos seminales oophoridiis 
contentos germinare viderunt praeter ceteros BROTERO, 
Sarıssury (Transact. of Linn. Soc. ХП. p. П. 360. 
t. 19.) et nuperrime cl. Biscnorr (Krypt. Gew. П. ad- 
dit). Farinam vero pollinarem seu sporas antheridiis 
contentas testibus Linpsay, Jos. Fox (Usteri: Annal. 
XX. ss.) et WinupeNow (Spec. Pl V. p. УШ.) 
aeque nonnunquam germinare non obstat opinioni no- 
sirae de vera Antheridiorum natura, Etenim farina ` 
pollinaris non est pollen verum, uti globuli seminales 
oophoridiorum non ovula véra: sed facultas propaga- 
toria ambobus eotenus est communis, donec differentia 
