EQUISE'TACE A Е. 
Ёолвктлсклв L. C. Richard ap. De Candolle Flore franc. II. (1805) 580. Bartling, Ordines natural. 
plantar. (1830) 21. Martius, Conspectus regni vegetab. (1835). — Endicher, Gen. pl. (1836). XXV. p. 58. 
Enchiridion botanic. (1841) 33. Duval- Jouve, Histoire naturelle des Equisetum de France, Paris 1864. 
Milde, Monogr. Equisetorum in Nov. Act. Acad. Nat. Cur. XXXII. pars II., Dresdae 1867. 
PrawraE sporiferae s. acotyledoneae, rmzomarmus repentibus instructae. Слз articulati; 
articuli clausi, apice foliis in vaemaw dentatam connatis instructi, centro plerumque cavi, extus 
carinis et valleculis articulorum contiguorum alternantibus signati. Carinae singulae fasciculo 
vasorum annulatorum in vaginarum foliola intrante percursae, omnibus fascieulis ejusdem inter- 
nodii denique. in septo transversali articulum claudente in annulum completum confluentibus. 
‘Ram singuli sive verticillati, sub vaginis positi. Sricaz terminales, e verticillis foliorum fertilium 
discretorum compositae. Folia fertilia sive recerracuta peltata, stipitata, subtus at morphologice 
in pagina superiore sporanaia conoidea latere interiore rima longitudinali dehiscentia sporifera 
gerentia. 
Зровл= numerosae globosae, filis duobus elasticis apicibus spathulatis circumvolutae, 
germinatione in prothallia antheridia simul et archegonia procreantia abeunt. 
‘Genus unicum: ` 
EQUISETUM Lin. 
Equiserum Linn. Systema naturae (1735). Flora lapponica (1737). 
Gen. Plant. n. 1169. А. о. Haller, Enum. method. stirp. Helvet. 
ind. (1742). Ј. Р. Tournefort, Instit. rei herbar. Sect. VI. (1719). 
Schkuhr, Crypt. t. 166—172. Bischof, Cryptogam. Gew. 27. 
& 3—6. Endl. Gen. n. 601. — Cavallinha Lusit. 
Character ordinis. 
ADVERSARIA IN EQUISETORUM MORPHOLOGIAM ET 
HISTOLOGIAM. 
1, NONNULLA DE STRUCTURA EQUISETORUM EXTERNA. 
Ruzoma primarium perenne longissimum, ramosum, fistu- 
losum sive solidum. Rhizomata secundaria ascendentia, glabra 
sive tomento vestita, rarius fere teretia, saepius sulcata et co- 
stata, epidermide saepe tuberculis exasperata. Vaginae rhizo- 
matum а vaginis caulium saepe admodum differentes, saepe ex 
parte vel fere ommes destructae. Sub vaginis verticilli duo non 
alternantes gemmarum inveniuntur, ex quorum altero rami rhizo- 
matis vel caules prodeunt, dum ex altero radiculae ramosae tomento 
Equiset. 
obductae procreantur. Interdum internodia rhizomatis in tubera 
oblonga, amylo farcta abbreviantur; numquam autem in rhizo- 
matibus inveniuntur chlorophyllum, stomata, nec cellulae fibrosae. 
Cauris fere semper sulcatus est, unde carinae et valleculae 
existunt; carinae aut convexae aut angulatae sunt. "Tres species 
lacunarum in caule inveniuntur: 1) centralis, 2) valleculares, 
3) carinales. (Cf. tab. 72 fig. 11. 12). Lacuna centralis solum in 
Equiseto scirpoide, Е. Bogotensi et interdum in Е. diffuso 
deesse solent (tab. 71 fig. 22). Lacunae valleculares valleculis 
caulinis respondent, et exteriores et majores quam lacunae ca- 
rinales sunt, in medio fasciculi fibrovascularis sitae, carinis 
caulium respondentes, interiores, multo minores et cum lacunis val- 
lecularibus alternantes. 
Vaainaz e foliolis singulis connatis compositae sunt; quot 
igitur dentes in vagina observantur, tot foliola connata adsunt. 
Si fingis, foliola vaginae esse libera её patentissima, apparet, pa- · 
ginam foliolorum scabram externam esse inferiorem, paginam 
laevem internam autem superiorem. Ille sulcus, qui foliola sin- 
gula vaginae disjungit, sulcus commissuralis appellatur 
(tab. 77 fig. 2c.); foliola singula ipsa plerumque carinam mediam 
sive carinas complures possident; carina media folioli non raro 
sulco carinali instructa est (tab. 71 fig. 23). 
80 
