473 



ER10CAULACEAE 

 V. ERIOCAULON Linn. 



ERIOCAULON. 



474 



Eriocaulon Linn. Gen. n. 100. Mart, in Nov. Act. Nat. Cur. 

 XVII. 8. Kunth Nov. Gen. I. 251. En. III. 539. Steud. 

 Synops. II. 268. pro parte. — Rand alia Petiv. Gazophyl. t. 53. 

 Beauv. Ann. d. sc. nat. I. Ser. XIII. 47. t. 5. f. 2. — Sym- 

 phachne et Sphaerochloa Beauv. 1. c. t. 5. f. 3. et 1. pro parte. 

 — Nasmythia Huds. Ft. scot. edit, secunda 414. Eriocauli sect. 

 Mart. 1. c. 13. Steud. 1. c. — Leucocephala Roxb. Ft. Ind. 111. 

 612. — Electrosperma Ferd. Millter in Transact, of ' the Phil. 

 Soc. of Victoria n. 1. vol, I, 



Perigonii interioris masculi limbus usque ad 

 tiibum farctum ill Jobos pierumque intus uniglandulosos 

 tri- vel bipartitus, raro nullus. Stamina quam lobi 

 perigonii interioris vel iis deficientibus quain perigonii 

 exterioris partes duplo plura ideoque 6 vel 4, raris- 

 sime abortu tantum pauciora. Flores feminei: peri- 

 gonii interioris partes 3 vel 2 liberae, intus pierum- 

 que uniglandulosae, interdum uullae. Germen tri- vel 

 biloculare. Stylus exappendiculatus. Stigmata sim- 

 plicia. 



Radicjs fibrae albidae, crassiusculae , spongio- 

 sae, septis transversariis instructae. Caulis pie- 

 rumque perbrevis , raro paullo vel multo elongatus 

 atque turn semper fluitans. Folia certe versus ba- 

 sin pierumque fenestrato - nervosa , pierumque gla- 

 bra, in unius Brasiliensis varietate et paucis Indiae 

 orientalis speciebus pilosa, Pedvnculi vaginati, sem- 

 per monocephali. Capitvla villosa vel glabra, Flo- 

 res utriusque sexus mixti. Singuli floris verticilli 

 pierumque aequo partium numero compositi, tri- vel 

 dimeri; in paucis tantum Indiae orientalis et Novae 

 Hollandiae speciebus perigonium exterius floris tri- 

 meri duobus foliolis constructum. Perigonium ma- 

 sculvm pierumque duplex; exterioris partibus libe- 

 ris vel saepe postice spathaceo- , rarissime usque ad 

 apicem in tubum ancipitem connatis. Perigonii in- 

 terioris partes in feme in tubum farctum connatae, 

 limbo usque ad basin 3- vel 2-partito, rarius nullo. 

 Lob i intus saepe pilosi et fere semper glandula ni- 

 gro-fusca instructi, antico duobus posticis saepe multo 

 major e. St am in urn verticillus duplex, quisque tri- 

 vet dimerus, itaque stamina 6 vel 4; exterior a bre- 

 viora cum lobis alternantia, interior a paullo lon- 

 giora lobis opposita et cum filamentis in basi iis 

 breviter adnata. Antherae bicoccae, quadrilocel- 

 latae, pierumque nigricantes, raro fuscae vel albi- 

 dae. Rarissime verticilli exterioris stamen unum 

 vel tria omnia aboriuntur. Medium florem occupat 

 pistilli effoeti rudimentum triplex vel duplex gla- 

 brum, nigro-fuscum, rarissime pallidum, glandulis 

 loborum perigonii interioris simile. Flores femi- 

 nei: perigonii exterioris partes fere semper libe- 

 rae, in duabus speciebus spathaceo-connatae, in altera 



nullae. Perigonii interioris partes liberae, intus 

 pierumque glandula nigro-fusca instructae et spongio- 

 sae, antica posticis saepe majore, raro nullae. Ger- 

 men tri- vel biloculare. Stigmata 3 vel 2 simpli- 

 cia, Semina glabra vel rudimentis piliformibus per 

 60 series longitudinales vel tr an svers arias aut sine 

 ordine positis velamenti cellularis vel hoc ipso integro 

 obtecta , fusca vel flavida, Pili bractearum perigo- 

 niorumque obtusi, intus granulosi, sub microscopio 

 perspecti pierumque rubelli , oculo nudo albi. — 

 Patria: Fere omnes terrae, ubi omnino hujusce fa- 

 miliae cives inveniuntur, scilicet Brasilia, Guyana 

 anglica et gallica, Venezuela, Ecuador, Mexico, 

 Americae septentrionalis civitates consociatae, Hiber- 

 nia et insula Skye, Sierra Leone, Caput Bonae Spei, 

 Abyssinia, Zanzebar , insulae Madagascar et Bor- 

 bonia, India orientalis, Ceylon, China, Japonia, in- 

 sulae Philippinae, Java, Sumatra, Nova lrlandia, 

 Nova Hollandia. 



Nomen Eriocaulon e vocibus »ipiov lana" et „nav\6{ cau- 

 lis" compositum jam ante Linnaeum botanicis usitatum erat. Plu- 

 kenet enim primus speciem borcali-americanam ,, Eriocaulon Nov' 

 Eboracense capitulo albo globoso s. Globularia americana Statice 

 haud absimilis cauliculis luna atronitcnte rcfertis" (Pluk. Amalth. 

 t. 409. f. 5.) depinxit. Hanc ob causam Ericaulon pro planta in 

 terpretantur, cujus caulis lanato - pilosus sit. Imo cl. Rongaro 

 lanam atronitentem ad caulcm Eriocauli Pluhenetiani rcfert, quod 

 fal Mini est, quum ncque Eriocaulon nil urn pilis obscuris instructum 

 inveniatur, et iana ilia atronitens ad Staticcn comparationis causa 

 allatam spectct. Cetcrum si icon Plukcnetiana , id quod cum 

 Linnaco aliisque turn mihi ctiam videtur , Eriocaulon decangu- 

 lare L. cxhibet, haec planta caule (sc. pedunculo) piloso non 

 praedita est atque Plukenet capitulunTpotius intellexit. 



Species hujus generis aegre ac difficilitcr disponuntur. Etenim 

 omnino inter sese simillimae sunt, quum caulis pierumque per- 

 brevis evadat neque folia fere semper glabra, quorum forma a 

 lineari-lanceolata usque ad vere lanceolatam vel usque ad linea- 

 rem et capillaceam fluctuat, discrimina gravia aut facile intelli- 

 genda offerant. Flores contra in speciebus arctissima necessitu- 

 dine conjunctis saepe adeo difierunt , ut ne hi quidem sectiones 

 generis praebeant, sed pierumque speciebus dignoscendis tantum 

 prosint. Etenim species quaedam Indiae orientalis adeo prope 

 aliae aliis accedunt, ut eas pro formis unius speciei facile habe- 

 res, nisi flore valde differrent. Florum igitur examinatio in digno- 

 scendis hujus generis speciebus necessaria est. 



Quae quum ita sint, nemo erit, qui hujus generis species nu- 

 merosas in sectiones naturae accommodates difficillime disponi non 

 intelligat. 



Sejunxi primum species floribus dimeris instructas.america- 

 nas et Novo-Hollandicas ab illis. quae flores trimeros proferunt*). 

 Iliac tamen inter sese valde differunt. 



Arctius enim conjunctae sunt species boreali-americanae, quae 

 omnino flore Eriocauli lypico quamquam dimero sunt praeditae 

 et omnibus florum verticillis bene perfectis gaudent. Has in cl. 

 Schlechtendalii Linnaeae torn. XXVII. expositas invenies. 



*) Unum Er. lonyifolium N. ab E. ortentali-indieum, quam vis flori- 

 bus dimeris gaudeat , tamen ab affinibus quibusdam flores trimeros 

 praebentibus separari non patitur. 



