475 



EMOCAULACEAE: ERIOCAULON. 



476 



Valde autem differunt non solum ab illis sed etiara a reli- 

 quis Eriocauli speciebus , quas vidi , incolae quaedam Americae 

 meridionalis flores dimeros gignentes. Nam Eriocaulon pygmaeum 

 Kcke. atque E. guyanense Kche. et habitu peculiar! et floris ra- 

 tione arctissime conjunguntur, quum capitulis glaberrimis clausis 

 flavidis species qiiasdam pusillas Paepalanthi subgencris Psiloce- 

 phali aemulentur. Vcrticilli florum quamquam dimeri tamen multo 

 aliter quam in speciebus boreali-americanis comparati sunt. Peri- 

 gonii exterioris masculi enim; partes postice spathaceo - connatae 

 sunt; perigonium interius vero in tubum farctum limbo (per lobu- 

 lum membranaceum minimum obscure indicato) carentem concrescit. 

 Perigonii exterioris feminei partes liberae evadunt arido-membra- 

 naceae et in dorso ala aequaliter lata membranacea ornatae. Haec 

 perigonii ala in nulla alia specie a me visa aequo modo perfecta 

 invenitur. Etenim, ubi perigonium exterius alatum occurrit, id 

 ipsum carnosum sensim in alam etiam carnosam producitur. Ita- 

 que ambae species propter habitum peculiarem et perigonium ma- 

 senium interius deficiens et femineum exterius lato- et membrana- 

 ceo-alatum subgenus facile distinguendum constituunt, ameAstole 

 nominatum. Ceterum suspicor , species Novo - Hollandicas a cl. 

 Roberto Brown descriptas mihique ignotas propter perigonium 

 femineum exterius late alatum aliasque notas ad hoc subgenus 

 proximo accedere. f 



Quae rcliquae sunt species et americanae et extraamericanae 

 floribus trimeris instructae, eas tanquam sectiones distmctas per- 

 lustrare mihi liceat. Sequuntur igitur species americanae flore tri- 

 mero praeditae , quum extraamericanas in Linnaeae torn. XXVII. 

 expositas invenias. 



Non minus quam Astole, cum ab omnibus flore turn ab ame- 

 ricanis habitu etiam singular! recedit Eriocaulon griseum Kche. 

 Nam floris feminei perigonium utrumque ternis foliolis minimis 

 pilos longissimos acutos gerentibus comparatur, ad modum peri- 

 gonii feminei interioris in generc Tonina. Propter capitula ovata 

 glabra grisea habitu a reliquis speciebus americanis discrepat et 

 quodammodo ad sectionem indico-australasicam quandam spectat, 

 cui Eriocaulon sexangularv L. adscriptum est. Habitu et flore 

 femineo mihi subgenus distinctum exhibere videtur, quod nomine 

 Trichopeplo designavi. 



Deinde Eriocaulon palustre Salzm. propter habitum'' notas- 

 que nonnullas cum fere ab omnibus turn praecipue ab americanis 

 abhorret. Etenim perigonium femineum exterius nullibi nisi in 

 hac specie (et in Eriocaulo officinali Kcke. Mss., Chinae cive) 

 postice prorsus in spatham concrevit , neque perigonii feminei in- 

 terioris partes ulla alia in specie adeo crassae et nigrescentes 

 occurrunt. Quae partes quum demum ceteras superent, capitulo 

 glabriusculo nigricanti faciem singularem praebent. Quae cum ita. 

 sint, hanc etiam speciem subgenus distinctum exhibere puto, quod 

 Spathopeplum appellav i. ( A b Eriocaulo officinali Kcke. peri- 

 gonio femineo interiore valde discrepat.) 



Si vero species americanas tantum floribus parum diversas 

 examinaveris , facile haec subgenera pro generibus veris habeas. 

 Attamcu species extraamericanae tibi persuadebunt, ilia tanquam 

 genera ab Eriocaulo non esse separanda. Etenim, ut alia legi 

 repugnantia omittam , Eriocaulo echinulato Mart, indico perigo- 

 nium masculum interius deest , quo Eriocaulon stellulatum Kcke. 

 illi proximum munitur. Perigonium femineum autem, quamvis in 

 nulla alia specie adeo ad pilos redactum sit, quam in Eriocaulo 

 griseoKcke., tamen Eriocaulon australasicum Kcke. prorsus deficit. 

 Reliquae species americanae omnes floribus Eriocauli legitimis 

 gaudent, scilicet perigonio duplici, masculo exteriore et femineo 

 utroque foliaceo, verticillo staminum duplici carpellorum simplici, 



omnibus verticillis extimo excepto semper trimeris. Itaque orga- 

 nis tantum vegetationis sectiones proponi possunt. 



Sectione prima certis limitibus circumscripta comprehenduntur 

 species brasiiienses vagina transverse truncata in juventute integra 

 ornatae, cui Eriocaulon kelichrysoides Bong, et afFinia adscribenda 

 sunt. Praeterea omnino statura robustiore et altiore nee non foliorum 

 capitulorumque magnitudine prae reliquis excellunt. Quamquam 

 vagina cito fissa facile tanquam a prima juventute fissa videatur, 

 tamen lamina semper perspicue truncata dubitantem facile rectius 

 edocet. Etenim in reliquis speciebus, vagina a juventute oblique 

 fissa instructis, lamina ejus sursum sensim in acumen attenuatur. 



Omnes igitur sectiones sequentes vagina a juventute oblique 

 fissa praeditae sunt. 



Sectio facile dignoscenda sed in Brasilia uno Eriocaulo me- 

 lanocephalo Kth. repraesentata caule longo tenui fluitante gaudet, 

 qui ubique foliis atque in apice pedunculis numerosis fasciculato- 

 umbellatis capitula parva gerentibus obtegitur. Arctissima neces- 

 situdine conjunctum est cum indicis Eriocaulo setaceo L. et inter- 

 media Kcke., a quibus, si species, nulla patriae habita ratione, 

 secundum naturam distribuas, separari nequit. Ceterum moneam, 

 has species foliis uninerviis fistulosis esse instructas. 



His proximo accedit sectio foliis angustis et saepe angustis- 

 simis in acumen longum subtile attenuatis insignis, cujus caul is, 

 quamquam interdum paullo elongatus, tamen nee tenuis evadit neo 

 llui tat. Angus tissima etiam folia semper tribus nervis longitudinali- 

 bus gaudent. Praeterea lobi perigonii interioris masculi magnitudine 

 aequales sunt. Haec sectio Eriocaulo leptophyllo Kth. et affinibus 

 exhibetur. Huic sectioni valde approximatur Eriocaulon mode stum 

 Kth., cujus specimina nonnulla etiam foliis membranaceis in acumen 

 subtiliter attenuatis ornata sunt. Attamen lobo antico perigonii ma- 

 sculi interioris quam postici multo majore haec sectio, adhuc unam 

 illam speciem amplectens, fere ab omnibus reliquis meridional!* 

 americanis et mexicanis dignoscitur. Unum enim Eriocaulon Sello- 

 wianum Kth. quoad perigonium illud cum illo congruit, sed foliis 

 crassiusculis nee membranaceis differt. 



Species mexicanae cum una columbica et duabus brasiiiensi- 

 bus conjunctae sectionem exhibent notis valde insignibus non prae- 

 ditam. Perigonii exterioris feminei partes plerumque inferne an- 

 guste carnuloso-alatae vel saccaceo-excavatae et nigrescentes eva- 

 dunt. Si forsan ala vel gibbo carent, tamen colore nigricante gau- 

 dent; si laetiores evadunt, ala tamen vel gibbus adest. A sectione 

 priore differt perigonii interioris masculi lobis aequalibus; a dua- 

 bus antecedentibus foliis non in acumen longissimum protractis. 



Sectio sequens foliis crassis plerumque brevibus insignis est, 

 quae exsiccata (cpidermide corrugata?) faciem peculiarem albido- 

 griseam praebent et lacunaribus vel striis parvis notata sunt. Erio- 

 caulo Sellowiano excepto pedunculis solidis ornato gaudent pedun- 

 culis farctis medullosis. 



In omnibus his sectionibus vagina oblique fissa praeditis, quum 

 foliola perigonialia bracteaeque membranaceae vel subcarnosae eva- 

 dant floresque satis laxe aggregati sint, capitula exsiccata com- 

 pressa apparent. Reliqua vero sectio praecellit capitulis breviter 

 denseque et paullisper flavidulo-villosis," exsiccatis sphaericis neque 

 compressis, cum propter flores dense arcteque aggregatos, turn 

 propter bracteas et perigonia exteriora magis rigida. Praeterea 

 flores e bracteis stipantibus arete appressis parum tantum eminent. 

 Folia vero basi excepta exacte linearia marginibus parallelis cincta 

 et plerumque valde elongata evadunt ad modum Eriocauli Hum- 

 boldtii Kth. et affinium. Proxime ad ea accedunt duae Americae 

 borealis species floribus dimeris instructae: Eriocaulon decangu- 

 lar e L. et texense Kcke. 



