501 



Ad tab. 



ER10CAULACEAE: TABULAE EXPLICATAE. RATIONES GEOGRAPHICAE. 



Icones post textus impressionem in tabulis additae. 



502 



XLIV. Fig. II. Paepalanthus verticillatus , p. 449. 



III. Paepalanthus distichophvllus , p. 349. 

 LVII. Fig. III. Paepalanthus laricifolius , p. 441. 



Ad tab. LVII. Fig. IV. Paepalanthus plumosus, p. 33T. 



LX. Fig. IV. Paepalanthus helminthorrhizus, p. 443. 

 LXII. Fig. III. Eriocaulon macrobolax, p. 484. 



1. Flos masculus. 



2. Floris masculi perigonium exterius (calyx) 



3. Floris masculi perigonium interius (corolla) 



4. Pollen. 



5. Flos femineus. 



6. Floris feminei perigonium exterius (calyx). 

 7." Floris feminei perigonium interius (corolla) 



8. Perigonii interioris e flore femineo pars. 



9. Pistillum. 



10. Germen. 



11. Stylus. 



12. Fructus dehiscens. 



13. Singulus loculus dehiscens. 



14. Semen. 



15. Testa vel ejus pars. 



S i g 1 a. 



16. Pseudopilus testae. 



17. Pilus ex apice bractearum et perigonii ex- 

 terioris. 



18. Pilus e receptaculo. 



19. Pilus glandulifer bracteae involucrantis ex- 

 terioris. 



SO. Capitulum. 



21. firactea involucrans. 



22. Bractea florem stipans. 



23. Planta tota. 



24. Folium. 



JO. Diagramma floris. 

 sta. Stamen vel stamina. 

 sty. Stigmata. 



e. Embryo. 



j. Pars junior. 



s. Pars senilis. 

 pp. Pars apice involuta. 



c. Organum clausum. 



r. Organum parte quadam remota. 



a. Pars antice visa. 



p. Postice, inde ab axe visum. 



I. A latere visum. 



o. Pars male evoluta. 

 «j. Partis altera forma. 



* Pars vi expansa. 



|| Sectio verticals. — Sectio liorizoutalis. 

 m. n. Magnitudo naturalis. 



•j- Magnitudo aucta. 



tip. Appendices. 



ffabulas habiturn referentes complures delineaverunt cl. C. F. Schmidt, Berolinensis et beatus Lud. a Passaurr, Monacensis; nonnullas 

 (tab. XLIII. XLIV.) beatus G. Bischofk, Prof. bot. Heidelbergensis et (tab. XL. XL VI.) cl. J. Zkhxrr, pictor Vindobonensis. Analyses omnes exhibuit 

 cl. auctor Fr. Koermcke. 



DE ERIOCAULACEARUM RATIONIBUS GEO- 

 GRAPHIC1S. 



Eriocaulaceae similes locos simili modo incoliuii, 

 quam nostrae Cyperaceae. Magnus enim earum nu- 

 merus praesertim generis Eriocauli cum speciminibus 

 ejusdem vel alius speciei consociatus crescit in paludo- 

 sis arenisque udis aut ad margines eonini fluviorumve. 

 Paucae aquam profundiorem desiderant eamque ad /nu- 

 dum Myriophylli vel Ceratophylli vel Callitriches fre- 

 quentant. Tales sunt species caule fluitante instructae 

 in India orientali Eriocaulon setaceum L., interme- 

 dium Kcke., turn in Brasilia et Guyana gallica Erio- 

 caulon melanocephalum, denique Tonina fluviatilis 

 sub aquis Venezuelae, Guyanae, Brasiliae septentrio- 

 nalis submersa. Aliae praesertim Paepalanthi species 

 pusiliae numerosissimis speciminibus in solo bumidius- 

 culo, quod in Europa Exacum filiforme et Radiolam 

 Millegranam tenet, consociantur (St. Hilaire Voy. dans 

 le Distr. d. Diam. I. 337. et II. 9tf.). Complures e(iam 

 in «avannis siccis proveniunt. Nomiullae denique in 

 India orientali tanquam herbae inutiles segetibus sunt 

 intermixtae: Eriocaulon orgzetorum Mart., trilobnm 

 Ham., quae in agris Orgza saliva L. cultis, atque 

 Eriocaulon sexangulare L. et quinquangulare L., 

 quae ibidein et in hortis Cinnamomo zeglanico con- 

 sitis occnrrunt. 



EriocauL 



Qualitate et natura soli neglecta in altitudine etiam 

 fere quaque inveniuntur a littoribus maris calidis us- 

 que ad frigidos montes praealtos. In Brasilia enim 

 quamque terrae elevationem a planitie profundissima 

 usque ad summos montes Itacolumi (5400) et Itambe 

 (5690') occupant; in Guyana auglica Paepalanthus 

 Schomburgkii et flavescens in altitudine 6000'; in 

 Ecuador Eriocaulon microcephalum in regione alpina 

 idque in Mexico in alt. 7000'$ in Venezuela Paepa- 

 lanthus Funckeanus in alt. 8000' , andicola in alt. 

 8600', Truxillensis in alt. 10000', meridensis in alt. 

 11000'; in Nova Granata denique decern omnes spe- 

 cies hucusque ibi inventae inter 8000' — 12000' florent. 

 Praesertim species e sectione subgeneris Platycauli 

 capitulis in apice pedunculi capitato-aggregatis ornata 

 atque nonnullae subgeneris Eupaepalanthi summos li.i- 

 rum terrarum montes incolunt. Alpium vero illi inco- 

 lae vel ut ii, qui plauitiem occupant, paludibus vitam 

 atque vigorem reddunt, vel rupium Ossuras omant. 

 In ludiae orientalis etiam moutibus Sikkim - Himalaya 

 Eriocaulon quoddam usque ad 10000' ascendere cl. J. 

 D. Hooker in libro Himalayan Journals II. 115. refert. 



Disseminatae sunt a gradu 35 latitudinis meridio- 

 nalis usque ad 57° lat. borealis. Unicum vero Erio- 

 caulon septangulare tarn longe ad boream procedit in 

 insula Skye prope Scotiam jaceute et in Hibernia. 

 Quod quum Americain borealem orientem versus us- 

 63 



