5 LEMNACEAE: -WOLFFIA. 6 
Wolffiarum genuinarum frons superne visa formá exacte 
symmetricá est faciesque duas praebet, quarum alteram, inferio- 
rem, semper aquae immersam, ut in ceteris generibus, ventralem 
appellabimus, alteram, quae vegetatione emersa aérem attingit, 
dorsalem. Facies dorsalis nostris in speciebus parum convexa, 
ventralis margine acutiusculo ab illà separata, valde convexa est, 
tota igitur frondis forma crassa, corpori ellipsoideo, a dorso ali- 
quantum applanato, similis, dum in speciebus nonnullis exoticis 
aut utraque facies aequaliter convexa aut utraque parum convexa 
totaque frons tenuis et a dorso ad ventrem compressa conspi- 
citur. Extremitas praeterea frondis anterior (seu apicalis) rotun- 
data, posterior contra (seu basalis) insigniter truncata est, et in 
hac partes propagationi vegetativae inservientes apparent. Рті- 
mum enim infra mediam altitudinem frondis ibi cicatrix conspi- 
citur (fig. I, 1. 2. ad c.) ambitu fere elliptico, colore cellularum 
fuscato vel luteo notata, locumque indicans quo frons a materna 
fronde (vel potius a stipite suo) soluta est. Deinde proxime 
supra cicatricem hiatus apparet amplus, in nostris speciebus exacte 
circularis, limbo acuto undique circumductus, aditum repraesen- 
tans foveae circiter conicae, aliquantum in frondem directione 
mediana penetrantis, e qua frons novella hac ipsa directione 
emittitur (fig. I, 1—3.). In fundo enim hujus foveae nodus 
frondis situs est, internodium posterius ab insequente separans, 
ubi parvus cellularum meristematicarum numerus etiam in fronde 
satis adulta remansit, frondesque juveniles hujus meristematis 
actione formantur. Non enim una frons novella ibi nascitur, sed 
deinceps plures: fronde primarià procreatà et ad gradum quen- 
dam evoluté secunda, accessoria, gignitur ante eam, seu ordine 
adscendente, post hanc tertia et quarta, omnes eandem exacte 
directionem tenentes eundemque evolutionis ulterioris modum se- 
quentes; ultra quinque nunquam vidi. Unaquaeque harum fron- 
dum prima juventute frondem novellam" primariam procreare in- 
cipit et porro pergit, quo fit, ut in sectione frondis adultae lon- 
gitudinali mediana frondes juveniles primariae et accessoriae cum 
generationibus novellis usque ad quartum ramificationis gradum, 
alterae in alteris inclusae conspiciantur. Hinc magna imaginum, 
quas frondes dissectae praebent, varietas, prout numerus stirpium 
major minorve aetasque frondum singularum diversae sunt. 
Frons adulta epidermide undique (praeter cicatricem et fos- 
sam basilarem) induta est, cujus cellulae polygonales, parietibus 
rectilinearibus vel subflexuosis circumscriptae tempore summae 
vegetationis granula chlorophyllosa, senectute magna ex parte 
(praesertim in epidermide dorsali) evanescentia continent. Non- 
nullae earum in speciebus quibusdam (ut in W. Brasilienst) 
statu adhuc juvenili frondis materia quadam fusca, acidorum con- 
centratorum actioni satis, kali caustici minus resistente, quam 
breviter pigmentum appellabimus, implentur totamque frondis 
superficiem maculatam reddunt. Rariores praetera cellulae pig- 
mentosae in parenchymate frondis sparsae reperiuntur. Stomata 
in facie ventrali semper deficientia, in facie dorsali nostrarum 
specierum sat numerosa formantur, cellulis pororum exacte in 
superficie reliquae epidermidis sitis diametroque longitudinali di- 
rectioni frondis longitudinali parallelis. Nonnullae praeterea cel- 
lulae epidermidis dorsalis, haud numerosae, minorem ceteris lon- 
gitudinem et latitudinem attingunt, parietes contra externos con- 
vexos reddunt papillasque epidermales efformant (Fig. I, 4.). 
Parenchyma internum frondis in parte ventrali cellulis com- 
ponitur epidermidales multoties magnitudine superantibus, statu 
adulto satis rotundatis ideoque laxe conjunctis meatusque aéreos 
angustos irregulares relinquentibus, sed non cavernis (proprie sic 
dictis) interpositis, parce chlorophyllosis. Ab hoc parenchyma 
partis dorsalis, etsi limite non exacto ab eo separatur, tamen 
Lemnac. 
differt magnitudine cellularum multo minore, majore chlorophylli 
copia, quare dorsalis frondis pars laete viridis, ventralis pallida 
apparet. Cellulae ceterum et dorsales laxe conjunctae sunt et 
insuper sub stomatibus lacunae aéreae, epidermide tantum tectae 
et cum meatibus parenchymatis interni communicantes existunt. 
Corporis fibrovasalis vestigium frustra nostris in speciebus quae- 
ritur; tractus enim cellularum parenchymaticarum ceteris lon- 
giorum et angustiorum, qui in fronde adulta inter cicatricem et 
nodum porrectus discernitur, certo non ad illud sed potius ad 
telam injuria frondis novellae egredientis distortam referendus est. 
Evolutionem frondis si respexeris, primordium ejus apparet 
forma tuberculi meristematici ovoidei, mox parte apicali dilatati 
ideoque basi angustata affixi, e quo, postquam paululum incre- 
menti cepit, еб quidem e facie ea quae postea superne spectat, 
tubereulum novellum oritur, frondem novellam primariam sistens. 
Utraque dehinc frons, mater et filia, conjunctim grandescit ; illius 
enim apice protinus crescente simul fossa basilaris formatur 
frondem novellam includens, tela maternae frondis meristematica 
primum in parte superiore, deinde ad latera, postremo infra 
frondem novellam cristae instar excrescente et hanc undique am- 
plectente. Majore parietum foveae parte exstructa margines ejus 
solummodo ex epidermide frondis maternae gignuntur, hujus cel- 
lulis marginalibus septa alternatim obliqua, tandem transversa 
formantibus, quo fit, ut margines illi extremi uno strato, tum 
duobus stratis cellularum componantur (cf. fig. I, 1. 2. ad 1. i.) 
in series longitudinales regulariter dispositarum. Hoc igitur modo 
basilari frondis parte incrementum marginale, et simul inter- 
calare, continuante, incrementum apicale frondis subsistit cel- 
lulaeque ab apice basim versus dilatantur, parsque basilaris po- 
strema magnitudinem definitivam adipiscitur. Interea post frondem 
novellam primariam, eandem evolutionem, quam descripsimus, 
exordientem neptemque procreantem, accessoriae deinceps e nodo 
frondis maternae progerminant, foveaeque spatio ad prolem tan- 
tam excipiendam non sufficiente, frons novella primaria, insequen- 
tibus paulatim accessoriis, protruditur et, margine foveae inferiore 
foras replicito, demum expellitur. 
Restat, ut stipitis frondis mentionem faciamus. Ultima 
frondis juvenilis basis, infra labium inferius foveae proligerae 
sita, postremo incrementum capit intercalare basifugale, ita ut 
stipitis ita formati, e modico numero serierum longitudinalium 
cellularum parenchymaticarum compositi, ea pars, quae corpus 
frondis (seu partem ejus crassam) attingit, novissima sit. Fronde 
novella igitur stipite brevi ad maternam alligata (fig. I, 1.), 
strati cellularum inter stipitem et corpus frondis interjecti mem- 
-branae in materiam quandam suberi similem transmutantur, no- 
vellaque frons postremo avellitur, strato suberoso huic (non ma- 
ternae) adhaerente cicatricemque formante; stipes contra, cellulis 
in longitudinem extensis, filum sistit, quod frondi maternae con- 
nexum relinquitur et postea, cum frondes accessoriae grandes- 
cunt, infra eas, ad fundum foveae maternae invenitur (fig. I, 2.). 
In speciebus quibusdam exoticis et evolutio stipitis typum con- 
trarium, basipetalem, sequitur, et perfectus non frondi maternae, 
sed novellae, cujus pars est, adhaeret, radicemque, quae in nulla 
Wolffia revera existit, quodammodo mentitur. 
In terris frigidioribus hibernatio Wo/ffiarum perficitur ope 
frondum structuráà nonnihil a vulgaribus discrepantium, de quibus, 
quum ignotum sit, qua ratione hae plantulae in tropicis et sub- 
tropicis annum degant, hoc loco disserere superfluum est. 
Quae nunc de frondibus protulimus, ea ad frondes steriles, 
quae plerumque occurrunt, referenda sunt. Plantarum flores 
gignentium (quod rarius evenit) forma et structura aliquantum 
diversae sunt. Flos e dorso frondis oritur prima jam hujus ju- 
2 
