91 ARACEAE. 32 
spathá latå vel tubo tantum obrolutus vel juventute tantum inclusus, serius omnino liber, 2— pauci- 
Horus (Pistioideae), saepissime multiflorus, pedunculo ultra spathae basin elevato saepe stipitatus 
aut sessilis, liber aut spathae inferiore parte (Philodendron, Dieffenbachia, Staurostigma) vel 
tota longitudine aduatus (Spathicarpa), constanter ebracteatus, aut monoclinus et densiflorus, 
rarissime remotiflorus (Pothos remotiflorus et affines), aut diclinus monoicus et in partem femi- 
neam et masculam distinctus; inflorescentia feminea raro uniflora (Vistioideae), plerumque densi- 
et multiflora, omnino fertili vel pro parte (plerumque superiore) sterili, masculae contigua vel ab 
са interstitio nudo vel floribus paucis abortiris obsesso separata; inflorescentia mascula densi- vel 
laxiflora, omnino fertili vel pro parte (plerumque inferiore atque superiore) sterili, saepe appendice 
gradatim in flores masculos steriles transeunte vel abrupte separata instructa; rarissime spadix 
diclinus dioicus (Arisaematis зрес.). 
DE ARACEARUM AFFINITATIBUS 
pauca adhue dicere possumus. <Araceas Typhaceis, Pandanaceis, Cyclanthaceis, Palmis magis appropinquari quam reliquis Mono- 
cotyledonearum familiis jam diu cognitum est et vix dubitari potest, attamen valde incertum est, an ulli familiae re vera modo 
naturali affines existimari possint. lixpeetamus studia morphologica et anatomica familiarum supra enumeratarum, Adhue etiam 
dubitandum est, an subfamiliae Aracearum Pothoideae, Monsteroideae et reliquae alia ex alia originem ducant; potius verisimile 
videtur, tres fuisse parentes inter se arcte affines adhue exstinetas; de Lastotdearum, Colocasioidearum , Staurostigmoidearum, 
Aroidearum arctissima affinitate dubitari non potest. Delineationes nostrae graphicae, in dissertatione „Das natürliche System der 
Araceen* (Nov. Act. Nat. Cur, XXXIX. n. 3) datae, ut in hae re respiciantur rogamus. Neque minus Pistioideas ad Araceas 
pertinere non dubitamus, quamvis adhue non certi simus, е qua subfamilia originem ducant. .Lemmoideas autem Pistioideds atque 
earum ope reliquis Arace’s modo naturali affines esse in parte morphologica atque in dissertatione nostra: „Ueber Blattstellung 
und Sprossverhültnisse der Araceae“ demonstravimus. Nostra opinione autem etiam Najadaceae Araceis magis quam altia familia 
affines videntur, attamen observationes nostrae adhue incompletae sunt, quadecausa opinionem certam emittere haesitamus. 
DE ARACEARUM STRUCTURA ANATOMICA. 
(Tabulae nostrae II—V). 
Araceae quum non solum: sub conditionibus longe diversis, 
sed. etiam sub eodem coelo ratione хае уаукма ртотептати, 
modo palustres, modo silvestres, nune suffruticosae inque aliis 
stirpibus recubantes, nunc Lianarum ad instar.seandentes: et 
volubiles, nunc denique Orchidearum ratione epiphyticae, non 
mirandum est, eas etiam structura anatomica insigniter ludere. 
Patet autem, e differentiis anatomicis eas tantum in dispositione 
ordinis systematica aliquid valere, quae constantes relinquuntur, 
postquam eae a diversa vegetationis ratione solummodo pen- 
dentes exclusae sunt. 
Inter differentias ulteriores prae ceteris nominandae sunt 
eae, quae in telam librosam (iibrum, sclerenchyma et 
collenchyma) spectant; haee enim tela, quia praecipue firmitati 
et durationi organorum inservit, in partibus non longe perduran- 
tibus debilius, in iis eontra, quae vita longiore gaudent, copiosius 
validiusque evoluta est. Ita folia brachybiotica in multis Агхасейз 
eollenehyma tantum possident, in affinibus autem ubi diutius 
perdurant librum pachypleurum *); praeterea in magnis generibus, 
e. gr. Philodendro, observari potest, librum in petiolis specierum 
quarundam macrophyllarum, ut Ph. Selloum et bipinnatifidum, 
multo validiorem et e fibris magis inerassatis compositum esse, 
quam qui in aliis speciebus non minus macrophyllis, e. gr. in 
Philod. cannaefolío occurrit. — Quod ad collenchy ma attinet, 
*) ,Pachypleura^ nobis tela appellatur, cujus cellulae parietibus 
crassis insignes sunt; ,leptopleura*, si parietes tenues exstant. 
hoe ea ratione in speciebus affinibus variat itaque valoris syste- 
maticr поп est, ut modo in annulum continuum conspiret (Stauro- 
stigma, tab. V, fig. 22 coll), epidermidi aut immediatim adja- 
contem, aut seriebus 1—2 cellularum parenchymaticarum ab ea 
separatum, — modo in annulum haud continuum sed radiis 
parenchymaticis plus minus latis interruptum (Philodendron, 
tab. IV, fig. 15 coll; Dieffenbachia, tab. IV, fig. 14 coll); 
quum autem altera ex parte observetur, collenchyma in petiolis 
pedunculisque generum sibi invicem affinium nune adesse, іп 
aliis contra, lieet prioribus vegetationis ratione similes sese 
habeant, deesse: hoe respectu collenchymati dignitatem 
systematicam attribuere possumus. Genera in quibus hucusque 
collenchyma vidi (nempe sub forma telae autonomae, cum 
fasciculis fibrovasculaiibus non conjunctae), haee sunt: Aglao- 
nema, Dieffenbachia, Homalomena, Schismatoglottis, Chamae- 
cladon, Philodendron, Richardia, Staurostigma, Gamochlamys. 
Quae licet genera arctius inter se affinia sint, ac cum Monste- 
roideis et Pothoideis, tamen ad tres subordines (Aylaonemoideae, 
Philodendroideae et Staurostigmotdeae) pertinent; sed nihilominus 
structura anatomiea auxilium ferre valet, si dubius haeres, 
utrum folium Stawrostiymotdeae an Aroideae vel. Amorphophal- 
lineae ante oculos habeas: nam in petiolis ulteriorum annulus 
ile collenchymatis deest, qui in Staurostiqmoideis observatur, 
libro tantum collenchymatico ad fasciculos periphericos obvio. 
Sclerenchyma in formam vaginae conspirans praeter 
radices Aracearum quarundam etiam caules generum Pothos, 
Heteropsis (tab. ПТ, fig. 1 sel), Monstera, Rhodospatha exornat, 
quae in eo conveniunt ut caules scandentes et folia internodiis 
longioribus remota habeant. Vaginis hisce, quae cellulis con- 
