33 ARACEAE. 34 
stant in strata 1—2 dispositis, isodiametricis vel in ZAodo- 
spatha heliconifola magis prosenchymatieis talique modo in 
librum transeuntibus, apud genera illa fasciculi fibrovasculares 
includuntur et quidem interiores, qui magis conferti et ab ex- 
terioribus, in circulos laxos 2—8 dispositis, distincte separati 
sunt. Qua autem re et eo quoque, ut phloéma fasciculorum 
eum vagina plerumque arete contiguum sit, firmitudo caulium 
insigniter augetur. — Genera supra nominata ad subordines 
Monsteroideae et Pothoideae pertinent; nequaquam autem omnes 
horum subordinum stirpes scandentes vaginam sclerenchymaticam 
possident, neque ea in Anthurio adest, genere сит Potho prope 
affini, nee іп Rhodospatha Videniana, а lihodospatha helicont- 
folia non longe distante; hae enim plantae aliaeque affines loco 
vaginae potius fasciculos ostendunt adeo confertos, ut annulus 
fere continuus evadat, quo caulis jam satis firmus redditur. 
Etiam in Philodendris scandentibus vagina ista deest; obser- 
vatur autem stratum sclerenchymaticum in radicibus adventitiis 
Monsterae deliciosae, ab epidermide per seiies 2—3 cellularum 
sejunctum ct provectiore aetate оре peridermii a radice ab- 
jectum. — Elucet ex antecedentibus, etiam sclerenchyma apud 
Araceas non magni esse momenti systematici; singula licet 
genera eo denotentur, tamen ad nexus majores nil valet. 
Quod ad fasciculos fibrovasculares attinet, hi potius 
siructura peculiari quam distributione differunt, ut saepe jam 
in uno eodemque petiolo vel pedunculo observari potest. Хаш 
e. gr. in generibus Rhodospatha, Zamioculcas, іп Colocasia 
antiquorum (tab. П, fig. 9, 10), Alocasia indica, Steudnera, 
Remusatia alisque, omnibus in universum Colocasioideis et 
Aroideís multisque Amorphophalle’s, quae quidem omnia foliis 
brachybiotieis insignia sunt, fasciculi exteriores libro et collen- 
chymate, interiores tantummodo tela malacophlocodica (ger- 
manice , Weichbast^) instructi sunt, Ceteroquin autem fascicu- 
lorum structura specialis in nexubus naturalibus tam bene apud 
Araceas sibi constat, ut aequo jure ae florum notae inter 
characteres systematieos recipi queat.*) Revera Бос in dis- 
positione infra sequente feci; quod in ea praecipue petioli 
peduneulique rationem habui, causam hab»t in eo, ut caulis 
structura interna pro vaiia internodiorum longitudine multo 
magis ludat, quam in organis prioribus, ubi tam constans est, 
ut valeam, in plerisque hortorum nostrorum speciebus e singuli 
petioli vel pedunculi fragmento tribum, adeo genus recognoscere, 
eui species adscribendae sunt. 
%) СІ. Рн. VAN TIEGHEM in introductione ad dissertationem suam 
„recherches sur la structure des Aroidées* (р. 73) opinionem 
protulit, organa vegetativa, quum conditionibus, sub quibus planta 
crescit, immediatim exposita sint, minus bene ad characteres 
systematicos adhiberi posse ас flores, qui, quum omnes in абге 
vitam agant, sub iisdem conditionibus stent. Contra hanc sen- 
tentiam primum objici potest, etiam pro floribus conditiones 
nequaquam esse identicas, calorem lucemque saepe jam in parva 
area valde variare et in speciebus latius diffusis totum coelum 
diversum sese habere. 51 autem diceres, flores Aracearum juven- 
tute intra organa vegetativa occultos et tali modo ab influentiis 
externis remotos esse, iterum objiei possit, simile quid etiam de 
organis vegetativis valere, quae, quando nascuntur, pariter ab 
alis obtecta sunt, Praeterea inter omnes constat, flores, licet in 
ordinibus quibusdam (Labiatae, Cruciferae etc.) vix variationes 
offerant, tamen in aliis (Ranunculaceae, Euphorbiaceae aliaeque) 
fere in unoquoque genere diversos sese praestare; quum autem 
vix in ullo ordine magis polymorphi occurrant, quam in Araceis, 
contra naturam esset, majorem vim in dispositione hujus ordinis 
systematica iis adscribere, quam organis vegetativis. 
Ut autem indolem differentiasque fasciculorum accuratius 
indieamus, liber pachypleurus deest in petiolis Sym- 
phocarpi foetidi, porro in multis generibus quae annulo col- 
lenehymatieo (continuo vel interrupto) gaudent: scil. Aglao- 
nema, Dieffenbachia (tab. IV., fig. 14), Homalomena, Cha- 
maecladon, Schismatoylottis, Richardia, Staurosti’yma (tab. II, 
fig. 12, 13; tab. V fig. 22) et Gamochlamys. Liber collen- 
chymaticus, i. e. tela quae inter libium genuinum et collen- 
chyma medium tenet eo, ut cellulae in sectione transversali 
collenchyma aemulentur, longitudine autem 2—3 mm. aequante 
et pororum singulorum praesentia ad librum accedant, semper 
adest ad peripheriam extimi fasciculorum circuli apud omnes 
Aroideas et Amorphophallinas (Arum, Typhonium, Dracunculus, 
Pinellia, Sauromatum, Arisaema, Amorphophallus); saepe vero 
ibidem a fasciculis separatur per stratum parenchymatis amy- 
ligeii, e cellularum seriebus 1—2, rarius (Arum italicum) 
4-45 constantis; fascieuli interiores omnes nonnisi libro malaco- 
phloeodico instructi sunt. In CoZocasioideís contra, i. e. in 
Colocasia (tab. П fig. 9, 10), Садааго (tab. IV fig. 19), Alocasia, 
Remusatia, Gonatantho, Steudneria, Xanthosomate, liber collen- 
chymaticus non solum ad extimum fasciculorum circulum, sed 
saepe etiam ad secundum immove tertium invenitur; denique 
etiam genus Syngonium, quod pluribus rationibus inter Coloca- 
згогдеаз et Lastioídeas medium tenet, libro isto in fasciculis cir- 
culi extimi gaudet. — Adest autem lib»; pachypleurus, plus 
minus crassus, in fasciculis extimis et saepe etiam interioribus 
et iitimis apud omnes Pothoideas et Monsteroideas frutescentes 
(Pothos, Heteropsis, Culcasia, Monstera, Rhaphidophora, Scin- 
dapsus, lihodospatha); sed etiam in speciebus humilioribus 
suffruticosis Anthurit (tab. П fig. 2, 3, 4), Spathiphylli (tab. II 
Во. 5, tab. Ш fig. 3), Stenospermatié non deest, neque in ge- 
neribus Lasia, Cyrtosperma, Nephthytis, Anchomanes, Dracontium 
(tab. HI fig. 12) et forte aliis quoque Lasioideis desideratur. 
In generibus 2 ulterioribus, ubi petiolus laminam ampliorem 
fert, etiam in latere fasciculorum interiore librum pachypleurum 
possidet itemque in Gymnostachyde scapus floralis; praeterea 
massae collenchymaticae fasciculis interpositae ad firmitatem 
harum partium augendam contribuunt. 
Fasciculi in permultis Агасез notam characteristicam ex- 
hibent eo ut vasa [аб ес ега contineant, quorum indoles 
jam a botanieis quibusdam, praesertim cl. Нахвткім, Trécun 
et VAN Тіканвм%) descripta est. Prorsus quidem ea desunt 
apud Pothoideas (Pothos, Anthurium |tab. II fig. 2—4, tab. ІП 
fig. 2], Сибсавга, Heteropsis [tab. Ш fig. 1], Acorus, Symplo- 
carpus еіс.) et Monsteroideas (Monstera [tab. II fig. 6, tab. Ш 
Во. 6], Rhaphidophora, Rhodospatha, Spathiphyllum Паһ, II 
fig. 5, tab. Ш fig. 3], Stenospermation); in reliquis autem 
Атасез semper observantur, indolis sat variae. Frequentissime 
ita sese habent, ut cellulae laticiferae in utroque latere partis 
malacophloeodicae, raro etiam in ejus medio, series rectas 
demum in tubos confluentes effingant**) ( Dracontium [tab. Ш 
fig. 12, 12a 1t.], Anchomanes, Amorphophallus, Philodendron 
Паһ. II fig. 8, tab. IV fig. 18], Нотаотепа, Chamaecladon, 
*) HANSTEIN, die Milchsaftgefiisse und die verwandten Organe der 
Rinde p. 78, 19; TaÉCUL, Comptes rendus vol. LXI. (1865) 
р. 1163 st: VAN TiEGHEM, recherches sur la structure des Aro- 
idées, in Ann, sc. nat. У. ser. vol, УГ. (1866) p. 72. 
**) Si latex coloratus est, ut in Dracontio, Anchomane aliisque, tubi 
laticiferi facile jam in sectione transversali dignoscuntur; diffici- 
lius autem, si latex, ut in Aro, hyalinus est. 
