573 
autem genera (ad Sabalearum tribum pertinentia) vallem 
Amazonum totam vitant et in lineis argutis a Boliviae An- 
dibus orientem versus inclinatis et denique ad septentrionem 
(Copernicia) vel ad austrum (Trithrinax) circumflexis Brasi- 
liam centralem montanam a ditione eorum fluminum separant, 
quae ad flumen Amazonum a dextrá affluunt; aliae eorundem 
generum species autem in America centrali et in India occi- 
dentali crescunt. 
Itaque cum tertium Sabalearum genus, Acanthorrhiza, 
modo in Brasilia maxime occidentali Boliviae et Columbiae 
confini vigeat, nulla Palma ad hane tribum pertinens in totá 
valle Amazonum reperitur, ubi pro Sabaleis Mauritiearum 
tribus folia flabelliformia evolvit. Mawritieae contra іп Bra- 
silia aequatoriali frequentissimae et etiam in subaequatoriali 
frequentes lined vegetationis ША supra descriptá Мангас 
circum 17° L. austr. a regionibus australioribus retinentur, 
ubi Sabaleae prosperant. 
Inter tribus pinnatifrondes Cocoineae omnem Brasiliam 
ab extimo Palmarum fine australi maximá specierum multi- 
tudine implent neque in ША ditione desiderantur; Атесеае 
plurimae Brasiliam aequatorialem praeferunt et versus austrum 
(vel potius Brasiliam centrali-montanam) limite in tabulá de- 
lineato Euterpae coarcentur; Geonomeae paulum latius austrum 
versus progredientes Geonomae limite in tabulá delineato a 
Brasilia montana excluduntur; Zyophorbeae (in Brasilia om- 
nino non frequentes) vallem Amazonum praesertim maxime 
occidentalem incolunt et rarissime prope Bahia inventae sunt; 
Iriarteae omnino tribus calido-humidarum regionum nominandae 
sunt, quae praeter vallem Amazonum tantum in Brasilia occi- 
dentali Boliviae confini crescit et limite supra descripto et 
in {арша delineato Iriarteae ab austro retinetur. 
Sectionum et specierum distributio. Cum jam 
ex generum distributione variis Brasiliae regionibus certi 
characteres evadant, quos breviter complecti possumus in 
defectu Sabalearum omnium in valle Amazonicá et earum 
evolutione propriá in Brasilia centrali montaná et occidentali, 
characterum multitudo valde augetur, si sectiones majorum 
generum naturales vel species singulares respicimus. Quod 
ad sectiones pertinet, inter reliqua magna genera excellit 
Cocos in e& re, quod sectionum fines systematici limitibus 
geographicis respondent seu vice versá, quomodo evolutionis 
theoria fieri postulat. 
Ex conspectu distributionis Palmarum brasiliensium (ef. 
supra p. 569 et 570) patet, Coci species plurimas in Brasilia сеп- 
trali montaná habitare (Oreades et Hamadryades); sed hic ad- 
jiciendum habemus, sectionem I. nostram forsan ex America 
centrali propagatam esse, sectionem II. ( Langsdorffiam) adhuc 
tantum in provincia Rio de Janeiro inventam esse; sectio ПІ. 
nostra (Syagrus) 11 species continet, quarum 7 ad 5.1, 4 ad 
8. 2 divisionis nostrae systematicae pertinent: priorum modo 
duo (exclusis speciebus nonnullis adhue incertae sedis) in valle 
Amazonum creseunt, una in regionibus littorali-orientalibus, 
reliquae quatuor contra in Brasilia centrali montaná forsan 
usque ad limites imperii occidentales se extendentes; poste- 
riorum 4 specierum tres aeque ВгазШаш centrali-montanam 
incolunt (una fortasse etiam „Dryas“ est) et quarta tantum 
Palm. 
PALMAE: GEOGRAPHIA. 
574 
in Brasilia australi inventa est. Sectio IV. nostra (Arecastrum, 
11 species) omnino in Brasilia aequatoriali et 1014 „Мајадит“ 
ditione desideratur, frequentissima autem in Brasilia centrali 
est, ubi sex vel septem species crescunt, totidem in Brasilia 
australi inveniuntur, quatuor vel quinque „Огуадез“ sunt; 
sectionis V. nostrae (Diplothemiopsis) species utraque in Bra- 
silia centrali-montaná crescit, altera praeterea per Brasiliae 
occidentalis montes usque ad Boliviam dispersa est. Sunt 
igitur sectiones IV. et V., et praeterea sectionis Syagri 8. 2, 
species omnino 17, rite indigenae in Brasilia centrali-montaná 
et australi inclusis regionibus littoralibus, et cum harum Co- 
corum distributione congruit ea Diplothemii, etiam pro parte 
ila prius descripta Coperniciae ceriferae. Itaque limes Coci 
sectionum dictarum et Diplothemii versus occidentem et plagas 
aequatoriales magni aestimandus est, cum Brasiliam centralem 
optime a ditione andináà et amazonicá separet, et in tabula 
nostra 134 aeque delineatus est. 
Reliqua genera multas species amplectentia et etiam in 
Brasiliae centrali-montanae partem septentrionalem invadentia 
minus argute secundum sectiones in diversas ditiones geogra- 
phicas separata sunt, e. gr. Desmoncus. Пе Geonoma dicen- 
dum est, modo unam speciem sectionis IT. (Holospadix) ,,Orea- 
Чет“ esse, septem species autem sectionis L. (Schizospadiz); 
invenimus igitur omnes fere sectionis IL. species in ditione 
„Хајаши“, nonnullas inter ,,Dryades*. Astrocaryi sectio I. 
(Munbaca) et IV. (Мауро) tantum in Brasilia rite aequato- 
riali inventae sunt, reliquae alias species aequatorialibus af- 
fines in Brasilia centrali-montaná evolverunt. Bactridis sec- 
tiones I. (Haplophyllum), II. (Microspadix), ІП. (Cylindro- 
spadix), У. (Chaetospatha) solum in Brasiliae aequatorialis 
ditione Amazonicá crescunt, sectionis IV. species solitaria (В. 
caryolifolia) „Dryas“ est, reliquae sectiones mixtae pro parte 
minore etiam „Огеадез“ vel „Натадгуадез“ sunt, species 
plerumque aliae „Хајадез“. Itaque cum species perspicue 
originem suam aut aequatoriali-andinam, aut centrali-montanam 
vel australilittoralem ostendant, ex Palmarum distributione 
optime patet, imperium Florae brasiliensis praesertim in has 
duas partes primarias dividendum esse, quae autem iterum in 
ditiones minores leviore charactere separandae sunt et transitu 
multiplice inter se conjunguntur. 
De specierum distributione singulari praeterea affirmare 
possumus, spatia uná et eádem specie genuiná frequentata 
valde variabili magnitudine quidem esse, species autem Bra- 
siliae centrali-montanae plerumque multo ampliorem ditionem 
possidere quam species plurimae aequatoriales. Itaque inter 
species centrali-montanas et australi-littorales multa exempla 
vastae distributionis invenimus, e. gr. in Acrocomia sclerocarpa 
etiam in ditionem orientali-aequatorialem ingressá, dein in 
Copernicia cerifera (cf. supra pag. 548 et in Mart. Hist. nat. 
Palm. I. 179. adn. L), іп Geonoma Schottiana, Attalea pha- 
lerata, humili, compta cum affini Indaya, Diplothemio cam- 
pestri, Coci speciebus plurimis sectionum III.—V., Desmonco 
orthacantho, Mauritia armata et vinifera; invicem ditiones 
tam vastae vallem Amazonum excedentes in speciebus aequa- 
toriali-andinis rarius inveniuntur, e. gr. in Bactride Maraja 
et majore, Astrocaryo vulgari; sed haud raro hae species di- 
tionem exiguam incolunt sicut Raphia vinifera var. taedigera, 
15 
