623 



BEOMELIACEAE : TABULAE EXPLICATAE— GEOGRAPHIA. 



624 



Tab. CVI. 



Vrie.^oa poennlata, p. 573. 



CVII. 



Catopsis nutans, p. 576. 



CVIII. 



Tillaiidsia dura, p. 584. 



CIX. 



„ Paraensis, p. 587. 



ex. 



„ Regnelli, p. 592. 



OXI. 



„ Pohliana, p. 597. 



Tab. CXII. Fig. I Tillandsia braohyphylla, p. 593. 



IL „ Araujei, p. GOO. 



Tillandsia streptocarpa, p. 606. 

 Fi^. I. Tillandsia Mallemontii, p. 608. 

 IL „ loliacea, p. 611. 



III. „ polytrichioides, p. 612, 



CXIIL 

 CXIV. 



1. Inflorescentiac pars auctae. 



2. Alaliastiiim floiis. 



3. F!oa integer. 



4. Flo.s sepalis v. petalis dcsectis, 



5. Sepalum* 



6. Petalum v, petala v, petali pars. 



7. Petali sqnaniae ligulaceae sen nectarirt. 



8- Stamen v. stamiiiia pars superior tinmanthera. 

 9. PoUiBis granuUira. 

 10. Ovarium, 



10. pL Placenta cum ovulis. 



11, Ovulum. 



S I G L A. 



12. Styli pars superior cum stigmatilms. 



13. Frnctna maturns, 



14. Semen. 



15. Embryo, 



au, antice vel a dor*=o visum, 

 po. postice V. ab axe v. a facie commissnrnli 

 visum, 



la, a latere visum, 

 tie, desnper visum. 



ju, in statu juvenili. 



su. pars superior v. orgauum supremum, 

 me. pars media. 



in. pars inferior, 

 := liorizontaliter sectum. 

 ]J verticaliter sectum. 

 * arte explanatum. 

 B, braetea floralis, 

 D. Diagramma floris sen inflorescentiae partis 



minoris projectio. 

 F, Folinni, ba. basale, ex. exterins, ca. can- 



linum. 

 If. Inflorescentia. 

 Lep. Lepis, 



Taljulas delineavernnt 51, 54,56,60, 63, G6^ 73, 77, 113 el. domina Thea Mez, e gente Jensen, cl. autoris uxor amatissima, 52, 53, 57, 65, 67 — 72, 80 cL 

 P. Behrknd, pictor Berolinensis, 55 et 59 Uno Dammkk, Dr, phil. Beroliueusis, 58, 61, 62, 64, 74—76, 78^ 79, 81—112,114 cl.J.Polil, pictor Berolineosis. 



DISTRIBUTIO BROMELIACEARUM GEOGRAPHICA. 



BromeliaceaiUDi familia perinsigniter Americae calidioris 

 continentem cum Indiae occidentali.s et. reipublicae Chilensis 

 Juan Fernandez insulis colit. Xulla species adbuo extra 

 Americam reperta summaque injuria olim Anmtas sativus pro 

 forma palaeogaea aestimabatur. Nobis plantae illiiis celebra- 

 tissimae patria absque fere dubio Brasilia. 



Dispositionem geographici-ini Biomeliarearum esponere 

 opus difficillimum nee adhuc bene absolvendum , et quia a 

 collectoribiis non paiicis ob praeparationis difficullates Bro- 

 meliaceae negligebantur, et quia speciebus peimnltis optime 

 cognitis ab hortulanis in Europam jam piidem introductis 

 patria specialis onmiuo dubia. 



Omnibus his obstantibus si nihilomiuus aream geogiaphi- 

 cam exponere eonatus sum^ benigne hac de parte judicar-e 

 qui legis precor coutestorque. 



Species sunt fumiliae nostrae ad 600, nobis ad 42 genera 

 attribuendae, quorum 31 aut omnino Brasiliae propria aut 

 partim ejus fines invadunt. 



Genera monotypica haec: Disteganlhns , AcantUstachys, 

 Ananas, Boiwheryia, Neoghtziovia, Fernseea, Prionojihijllum, 

 Coit&ndorfia , Baheria; e perpaucis speciebus constituuntui': 

 Trantleia, AraeococcuSj Grelyla, EncJiolirion, Deuierocohnia, 

 Navia, ThecophyUum . Contra genei-a sat conspicua : Bromelia 

 MMarium, Hohenhcryia, Qnesnelia, Billhcrgia, BycUa, Vrksea, 

 Caraguata; genera maxima enumerautur: Aechnm, FUcairnia 

 Tillandsia. 



Quae genera sir-ut reliqna hoc loco non commemoiata 

 mediocri specierum numero praedita e fructus struotura (cf. 

 supra p. 178, 179) in tribus ordinata ita ut Bromelieis fructus 

 baccati, FUcairnieis fructus capsulares cum seminibus alatis 

 (vel rarissime nudis), Tillandsieis fructus capsulares cum 

 seminibus filoso-papposis attribuantur, Quatenus his differentiis 



optime uti possimus ad generum vetustatem phjdogeneticani 

 definiendam, alio loco expositurus sum; hie clare elucet quanti 

 sint barum differentiarnm valores ad pjantarum semina pro- 

 peilenda propagandaqiie. 



Optime sine ullo dubio semina Tillandsiearum levissima 

 pilisque ingeutibus appendicnlata ab aere arripiuntur ventisque 

 per louga spatia devehuntur, uiide Tillnndsleis imprimisque 

 Tillandsiis area geographica prae ceteris longe amplissima. 

 Ambae, et T. usneoides et T. reciirvata, septentrionem versus 

 gradum latit. tricesimum transeunt aequalique modo meridiem 

 versus feje in campos Palagonlae descenduut. Mira enim 

 iis est facultas ad superandas jovis iniquitates, dummodo afir 

 sat aquae contineat, quae in lepidum tegumeuio totam plantam 

 modo pi ulnae obducente liquefacta sit ideoque vitae iuserviat. 

 lude non solum sub aequatore et in Antillis silvarum udarum 

 arbores investiunt, veruiii etiam iu regiones audiuas fere sub- 

 alpinasadscendunt, ubi iuBoliviae Sorata in altitudine 3000 m. 

 rep'eiiuntur; atqae etiam species peraffinis in andibus Boliviensi- 

 bns usque ad 4000 m. invenitui'. Sed miro modo eaedem species 

 iu regionibus tropicid quoqiie (e. g. in lioi'to imp. Petropoli- 

 tano prope urbem Rio de Janeiro) obviae — hie arboribus, 

 illic saxis agglutinatae cryptogamarum more habituque vivunt. 



Ridpublicae Mexicanae fines si transgredimur paueis his 

 TiUandms multae aliae sjiecies genciaque nova sese aggregant: 

 terrae frigidae regiones elevatae siccioresque hie quoque 

 praesertim Tdhouhias alunt, quarum Plat yst achy dls subgenus 

 mira gaudet evolutions Brasiliensem quoque cognovimus T. 

 hulhosam, quae cum nonnuUis aliis speciebus affinibus foliorum 

 vaginas inflatim concavas in bulbum epigaeum vel potius aeri 

 expositum conglobat radicibus paucis tortuosis ramos tenues 

 compleclentibus. fit haec species et omnes Bromeliaceae 

 foliorum tubo vel cratcro ornatae coeli aquam retinent, quam 

 ob rem ad siccitates subeundas peiidoneae sunt. Tertius 

 Tillamlsme typus in Mexico indeque per Andium Americae 





