671 



LTLAEACEAE. 



672 



venleus, «tan.ini .olltario aallco basi u„sno I,■.o^issi.no a-lnatum et :d arcto .ncludens geincu atom et 

 basi sub.n.<.at..m et caLaratu,.. ; stamen eroctun. sessile, anthera ovata acuta d.tlioca. theeis bdoeel at,s. 

 oxtrorsum rimi. longitu.linalibns binis .lehisceus. loceUis inter se confiuentibus; granula pollin.s flava globosa 

 vel subellipllca 25-30 V- rliametro granulata uniporosa. Ovahium stamini superpos.tuni einn ,llo flonim 

 f.Hjnun.-orun. spicae on.nluo quaJrans. Flores masculini vulgo 1-2, rarius plures, stamen henn- 

 apbnHlitorum nio.lo exbibentes. nunc rudlniento pistilli nunc absque eo; summus stamen Yulgo quam m- 



ferionim majns ])raobot. Fructus 



basin pedunciili hydro carpi 



iii;iH)res cr 

 eoronnt! i 



■;us:ilure3 ambitu sul)rhoniboi apifo truncate tricoriiuti et rudimento stili persistentc plq. flexuoso 



craaalore et firmiore; suporiores spicae acrocarpi ovato-lanceolati acuminati ecornuti, 

 stilo cum stiginato persistente uuuiiti, exocarpio tenulorc. Semina caryopsidum anibariiui sul)aequaba pri- 



paulo majora, ovato-laneeolata obfnsa basi acuta \cl brevitcr acuminata spermophoro brevi fili- 

 foruii; testa uicnibranacoa; cotyledon carnosa forma seniinis dorse et antice sulco longitudinal] porcursa 

 iibi prope basin rinia e.xslat quam plautula pergreditur tempore germinationis; albumen 0. 



orum 



Plant A palmtm nl nqmfira nmzoMATE fuhn-om radice pnhri mox evanida adveniifik ex imerfione 

 foJmim phrml6 fdlfiHmWu6 fihrim!<. FaiiA diHfkha aujinata liguJafa ambiff/ semielUptica rrassa spoiujiosa 

 amphjirmlin hast squnmnlU hdmnujimiUhm pltnihm iuunifa. Flobes hasales fotmmi hractiati vulyo hint, 

 rftrina altrr nhorifvr vel tniiux nddihir; alii frimorpl/o-woiiord in spimni densam elongafam deme conJJati 

 nndi. AtracariH in spicam Mongam vel ot'afo-ohlongnm acufam imhricnte congestL 



Geuu.s luoiiotypicam in Aiuciifa tempfiata et in niontibus ciiUdioribus viget. 



DE 



MORPHOLOOrA ET AFFINITATK GEJS'ERIS LILARAR. 



iloi pliolo^'iani t-i wifttOTniam hitjns plaiitae ifclationibiis 

 mnltfs va!de pcciiliari?, fiujiin cl. HiERONYMid nuigna diligentia 

 optime et accuiatissimc peiscintavit et in opere piaestantissimo 

 ironibns copinsfs splcndidis oinato adumbnivit, hoc loco in 

 ■uiveisum .■.ileuiio piaetemiittam, cliaiacteribus essentialibns 

 snpra in dfagnosi faniiliae et in descnptiono specie! fusius 

 eipositis, nunc quaesliones niagls tbeoieticas tantiim de natura 

 canlis et partinm finaiundam flonim tiactabu. CI. Hieronymus 

 caultm vtl jhizonia abbreviatnm subbulbosuni pro sympodio 

 snmpsit: anctor pxposuit, axiiu piiniaiiuui plautulae vaMe 

 juvenilis e semine ipso oiiundae in infloi-escentiam spicatam 

 abire, postqnam folia 4. 5 vel G genuit In axilla t'olii uliimi 

 ramus lateralis nascitur, qui loliuni dorsaliter positum (quod 

 Gennanice ..adosMerte? Vorblutt" mmcupauius) procreat et 

 dein immediate in infloiesientiam transmntatnr. Ex axilla 

 foUi hujus solttarii iterum gemma piofeitur, quae folium 

 dorsale in lucem pioducit et dein infioiescentia clauditur. 

 Ramus validissime evolntus asim relative principalem ad latus 

 premit, nt sysUma spurie monopodiale oriatnr, speciem caulis 

 CHJnsdam praebens qni folia legulaiitei disticha geiit. De- 

 MripUo proxime exhibita autem nos docet, stirpem sympodialem 

 DOS ante ocnloa habere et ran.ificationi. niodum monochasium 

 representare. Dnae tantum formae nlteriornm rum foliis 

 dorsaliter (ev. insnper quoque ventralite.) positis exstant 

 quae rl. BauKNAP primus sagarissinie distingnif : tlrepanmn 



vel Sichel (Germanice) et rliipidium vel Fdcliel (Germanice). 

 Qnia in planta nostra ramus, quo sympodium continuatur, 

 ex axilla folii doi'salis egreditnr, sytiipodinm axes principales 

 sequeiites ramos siniulantes nunc aiUice nunc postice, dein 

 iterum anti(;e monstrat; ergo forma secunda rbipidii evadit. 



Ut in opere*) meo „NeHe Untersuchungen iiber den 

 Bliithenanschluss" nuper fnsius exposui, judicium de natura 

 systematis cujusdam raniificationis- disticbae non licet, nisi 

 ope historiae evoluiionis caulis probatni-. Ramificatlonem 

 niouopodialem distiche umbellatam vel spicatam nempe facile 

 tbeoretice in sympodium ti-ansmutare possumus. Ipse investi- 

 gationes, quae cl. Hieronymus retulit, accuratissime reiteravi; 

 materiem visam hoi-tus botaiiicus Herolineusis benevole mihi 

 tradidit et ex ea lubentissime descriptionem coniirmavi. 



Postquam ramus qui mox positionem axeos relative pri- 

 marn usurpat, e fundo axillae natus est, infra eum ex eodem 

 gemma accessoria (Germanice „untere Beiknospe") emergit. 

 Haec arctissime ramo appressa remanet; si e cono vegetationis 

 primordia florum legulaviler in ortliosticba disposita pullulant, e 

 loco illo, quern gemma accessoria obtegit, primordia florum 

 non excrescere possunt. Relationem eandem in latere con- 

 trario observamus, nbi conns axim primarinni praecedentem, 

 i. e. inflorescentiaui tangit. Qua re fit, ut spica basi antine 

 et postice lunulas biuas floribus inanes pi-aebeat. 

 ^^^^Pnn^rdia florum ex axi spicae nuda, hractea baud suf- 



*) K. Srhumiinn, Nene Untorsncliunj^en lil.pr don r.liitliniruiscliniss. 

 Leipzig 1891. p. 84 ff. 



