681 



POTAMOGETONACEAE. 



682 



denso h. tiiMtum opposita yel laiissime terimtim verticillata- 

 itifeiioia inter .sti remota, ilia auter.i iiiinKiliate infra inilores- 

 centiam sita, tali modo approxiniantur ut fere opposita se 

 praebeant. diifeieutia autem insertionis ope basiiim folioruiii 

 iiivicem se amplectentium optime recognoscitur. 



Quamquam in axilla ciij usque folii iuferioris gemma 

 observatur, taiiien viilgo folia dissita ramos non piillulant; 

 opposite coiijunota coiilra fertilia ubiqiie eos gignunt, et axim 

 intlorescenlia claiisum continuant. Magnitudinis diversae ubi- 

 que ramus e folio snperiore alterum ex inferiore superat et non 

 raro differentia tanla evadit, ut ulterior omnino fere evanescat. 

 Tunc ramus superior iterum locum axis primarii usurpat, in- 

 floiescentia in positionem laleralem premitur et sjstema lami- 

 ficationis sympodiale oriiur quod adspectum monopodii simulat. 

 Quia folium primarium rami iterum axim vei'sus quaercndum 

 est, et secundum positionem quam pliylloscopam appellavi, 

 tenet, axis tertiarius, si secundarius in infloreiicentiam desinit, 

 ex hoc folio secuudo iterum situm eundem praebebit ac ramus 

 primus et catliegoria ramificationis prucreatur quam d re pan urn 

 Germanice ,,Sicher' vocamus. 



Folia generis Potamogetonis nunc in eadem stirpe mono- 

 morpba nunc dimorpha; si modus idterior occurrit, ea quae 

 ab aqua circumfluunlur, vidgo forma angustiore, consistentia 

 tenuiore petiolo destitulo a natantibus latioribus, durioiibus 

 saepe petiolatis recedunt. Omnia tutamento basali gaudent, 

 aatnempe ilia membrana amplexicauli tenera interdum maxima 

 ornantur, cujus dorso lamina insidet, aut basis laminae ipsius 

 vaginatim dilatatur et vagina plus minus alte supra basin 

 in ligulam priori similem desinit (P. pedinatus L. atqne affincs). 

 Hie character stipularmn et vaginarum statu adidto constantia 

 insignis , tamen praecipue in parte inferiore canlis variat 

 P. crispiis L., P. praelongtis Wulf., P. heierophyllus 8chreb.^ 

 P. perfoliatus Scbreb. et species aliae interdum exemplaria 

 oiferunt quae hand folia basi stipulis munita praebent, folia 

 potius e dorso stipularum plus minus a basi remote excres- 

 cunt et talitertransitum inter relationes ambas repraesentant. 

 Ligula et membrana prior quae pro stipula iutrapetiolari 

 habetur, etiamsi tenerae et serius putredine aifectae vulgo 

 celeriter evanidae, tamen gemmas optime contra animalcula 

 plantis aquaticis hostilia tuentiir, nam haec partes juveniles 

 ab organis laudaiis velatas nullibi aggrediuntur; folia adnlta 

 contra saepissime modo niaxime pernicioso ab iis lacerantur. 

 Genus Jtuppiae formam solitariam foliorum, more specierum 

 multarum Potamogetonis anguste graminearuui ofFert et vagina 

 more P. pectinatl L. gaudet. 



Ex axilla foliorum vel stipularum ut in plantis aliis 

 typice aquaticis squamulae nonnidlae tenerrimae facile super- 

 videndae excrescunt quas nomine squamularum intravaginalium 

 baptizavimus. Formae graciles hujus familiae caulibus tenuibus 

 instructae parvas duas pro folio, validiores ut P. lucens L., 

 P. natans L. etc. plures praebeut quae tunc caulem totum dense 

 se tangentes, interdum conflnentes circumdant. 



Plores specierum omnium in spicam vel spadicem con- 

 flati vulgo veiticillos efformant; species exiguae solas ut 

 Piuppia maritima L. ubiqiie et Potamogeton pusillus saepius 

 floi ibus binis alternatim disticbe dispositis gaudent. Membra 

 veiticillorum sequentium inter se alternant; numerns fiorum 



verticillicujusqueadiametro axis infloresrentiae dependet, ita 

 ut angustior binos {P. p^dlnaUis L.. P. oUimfolvis M. et K. etc.) 

 majores lernos iP. lucemL., P.hetcrophjllu^ Schreb.) vel qua- 

 ternos ipsos (P. natans L.> gerat. 



Quoad diagranimata relationem dnplicem familia offert: 

 Potamogeton omnibus partibus tetraaierus florem iricyclicum 

 exUibet; cyclus primus et exterus perigonium, aecuudus au- 

 droecetmi, tertius gyna.'rt,um effurmat. Quia stamina phyllis 

 perigonii snperposita et cum iis basi coadunata sunt, auctores 

 Germanic! praecipue theoiiam constnnwruui ex qua cycli bini 

 laudati solitarium modo repraesentant : phylla neniim perigonii 

 e dorso antherarum excreU puUveriml et ea pro appendicn!i» 

 solis connectivi habueruut. 



Gynaeceum typicum ut jam nionui Letrameruui, iulerdura 

 autem casu carpidia multiplicata vei numero docresc^eute pro- 

 vt'uiunt. Si quaiuur adsuut, semper inter siamina locum 

 tenent, si duo (quod pro norma in P. Vki a inc iitso infra 

 descripto observavi) tra»8?ersaliter di^posita se praebent; si 

 plnra, dispositio formMis uon porro in lucem prodiit et si 

 per aualogiam ex evoluUone floris Uuppiae coududere licet, 

 carpidia tunc senindiim spatium oifertum disponuntur. 



Biactcae Huvqa suiTulcieutes vulgo fr us tra auctores quae- 

 siverunt, casu in P. pecthafo L. tantum eas invenerunt. 

 Evulutiu fluris autem me docuil*j, species omnes his muniias 

 esse quamquam st'itu juvenissini<» lantum forma gibberis 

 semilunaris florem basi circumdat. Vulgo organum rudimeu- 

 tarium non porro enascitnr, interdum autem in speciebua 

 nonnullis ampliatur ei tunc bractea supra laudala el bene 

 cognita evadit. 



lUppia contra quam accuratissime a primo initio fluris 

 exaniinavi nunquara rudiinentum illnd offert. Stamina bina 

 tantum evoluia positionem medianam exhibeut; carpidia uorma- 

 liter 4 crucem erectam cfTormant. Non raro hie numerus 

 amijliatur et 5, G vel 7 ipsa bene evolnta saepius observavi. 

 Thecae binae antherarum fere liberare ope connectivi parvi 

 apiculo globoso subglanduloso terminati coujunguntur el rima 

 trausversali aperiuntur. Pollinis flava grannla Unppiac utri- 

 culum brevem curvatum efl'ormantia a globosis Potauwyelonis 



valde discrepant. 



In appendicula coimectivi Piuppiae auctores Germanici, 

 cl. IiiMLt^cii sequentes, homologon quoddam phyllorum perigonii 

 Po/ajwoi/e/ojii^recogiioverunt, quod autem omnino ineptum, quia 

 hoc corpnsculum, antheris plantarum permultarum proprium 

 in genere Potamogetonis saepissime pariter proveniU Qua e 

 ratione fit ut phylla perigonii naturS perfecte ali& cum 

 appendiculis non comparanda sint. 



Omnibus his relationibus circumspectis plane elucet, 

 flores generum amborum tali modo inter se discrepare, ut 

 ope schematis communis oonjungi \m\ possint : Potamogefov peii- 

 gonio tetraphyllo vero insignis carpidiis typice 4 in cr 

 obliquum dispositis gaudet; Ruppia perigonio destituta car- 

 pidiis in crucem erecUm digestis a priore se distinguit. 



Inflorescentias validiores Potamogeiom non raro flores 

 terminales claudunt qui autem vulgo a norma discedunt. Saepe 

 numero raembranorum cyclorum discrepant et flores tetrameri 



•) K. Schumann, Morphologisclic Stndieii t. I. p. 120 dc Lis relati- 

 onibus rusiiis dinerni. 



