705 



ZANNICHELLIACEAE-ZANNICHELLIA. 



706 



erectis parikr (jrafiKhus ramosis sympodialiter compositis, in nodis florcw nmculmum folio solitario comi- 

 tatum, florm foeminenm et par foUorum gmidihus quae cum folio priore mrticillum spurium irimcrum effor- 



mont. 



linmria 



lacnnis Urns ope diapJiragmatum .transvcrsalium artkuktk percursa, hast sHpHla infmpetiohri amphxkmli 

 instmcta, squamuUs intravayinalibm Unis mmutis donata. 



Genus unicura in orbe gerontogaeo et neogaeo late divulgatum. 



DE MORPHOLOGIA ZANNIGHELLIACEARUM. 



Ut jam supra in morphologia Fotamoyetonacearum monui, 

 notae coninuines inter banc familiam et genus Zannkhelliae 

 non exstant, quae ad utriusque conjnnctionem cogant. Qni 

 (liagnosim exhibitam accurate legerit, liuic opinioni consensiim 

 non recusabit, quamquani, quod omnino non ignoro, habitu 

 ZannicheJUa et Ihippia miro luodo saepe conveniunt. Haec 

 Concordia auteni magis a medio, qui ambabiis liospititiiini dat, 

 qiiam a charactpribus dependere videtur qui epharmonici 

 nuncupantur et nobis viam ad affinitatem consanguineam 

 recognoscendam demonstrant. 



Si nux Zannichelliae germinat, peiicarpium in valvas 

 duas secus cristam dorsalem et conimissiiram ventralem sol- 

 vitur; I'adicula nunquam exf-rescit, adventitiae polius niox ex 

 embryone proveiiiunt. Plantula juvenilis folia plura, noniiulla 

 jam in embryone evoluta, pullulat; axillae eornni ramos pi'o- 

 creant qui in rhizomata repentia .transforniantui'. More usi- 

 tato Polamogeionacearum ramus folia bina disticlia, si horizon- 

 taliter se expandit aUerum zenithum, alterum solnm vei-sus 

 dispositum gignit et dein prodticto axillari folii secuiidi latei-aliter 

 pressus se surgit et in caulem florentem abit. Gemma autem 

 e folio seoundo I'hizoma continuat, iternm folia bina pro(;reat 

 et surrecta caulem alium douat etc. Axis horum caulium 

 immediate, ut tabnia CXXII Iff., monstrat, in floiem foeraineum 

 (in icone nostra e carpidiis binis modo effoiniatum) transmutatur, 

 infra quem folia bina/. i. et /. s. observantur, ambo, ut supra 

 monui, subopposite approximata. Ex axilla cnjusque folii 

 gemma erampit, inferior organa quae litteris /. III. et st. 

 appellavi, superior, quae inter/, i.' et / s.' ulterioribus in- 

 clusis inveniuntur, in aspectum lucemque profert. Si pro- 

 ductum e folio / i. pi imum intuemur, stamen st. axim priinai ium 

 refert, cujus basis, antequam theeae vel partes poUinis granula 

 secernentes ortae sunt, folium/. III. generavit, quod cum 

 /. i. et / s. verticillum spurium trimerum pro nodo efformat. 

 Spuiius e causis triplicibus nuucupandus est: non solum folia 

 tria inaequali altitudine cauli inserta sunt, sed etiam anguli 

 divergentiae inter se quam maxime discrepant quia /. i. et 

 / s. distiche opposita, tertium autem adversus ambo rect- 

 angulariter dispositum; insuper folium tertium ad alium axim 

 radus sequentis pertinet, quam praecedentia alia. Gemma 

 e folio superiore cujusque nodi natura perfecte a prioi-e ab- 

 horret. Conus vegetationis primum vaginam eftundit , quae 

 in icone nostra //. baud manifesta est, quia stipulis foliorum 

 absconditur; in figura vicina symp. autem sub littera cnp. 

 observatur, hoc loco cupulam refert quae verticillos spurios 

 Ibliorum trimeros includit. Id alterum folium oppusiluni/ L' 



b 



sequitur, dein tertium effertur f.s.% ambo uUeriora iterum 

 binis / I et / s. coiresponrtentia quibus descriptio nostra 

 profecta est. Re vera in axilla inferioris /. i'. jam tuberculum 

 observaraus quod in stamen serius transmutabitur (d.'J; in 

 ilia folii superioris / s.' alterum se praebet (a.x.) quod ramum 

 ejusdem naturae donabit, ac nunc descriptus, axis autem 

 caput y/. /.' in carpidia dilabetur, quae involucro simili iv. 

 velata florem foeminenm efformabunt. 



Si flos foemineus Jl. f. et masculinus st, ad antiiesin 

 maturescLint, gemma e folio superiore excrescit et ope inter- 

 nodii elongati supra eos qui in eoiiem nodo cum verticillo 

 spurio viucti remanent^ toUitur; tali modo sympodia evadnnt, 

 quae rami erecti figurae in icone nostra habitum referentis 

 exhibent. 



Ut figura //?. structnram synipodiorum mea sententia 

 optime illustrat, non minus dispositio folioium clare et distincte 

 recognoscitur. Hanc rolalionem hie praesertim prenio, quia 

 auctores earn modo cum natura non congruente exponnnt. 

 In figura D. diagrainnia schejnaticum adjeci quod demonstrat 

 (littei'is cum iis fig. IjL congruentibus), folia gemmae ex/ .9. 

 transversalitei' contra bracleam vel folium gerens disposita 

 nee ut vulgo putatur oblique collocaia esse. Ex axilla folii 

 florem masculinum comitantis /. Ill, quod cum pare /. i et 

 / s. verticillum spurium trimerum efficit, gemma piofertur 

 quae modum uvoiutionis product! e folio / s. tenet et rami- 

 ficationem sympodioruin generat. Hoc folium contra moi'em 

 reliquorum fere nunquam stipula intravaginali gaudet, quod 

 in B. distincte recoguoscere potes. 



Historia evohitionis ZannicMliae clare nos docet, apicem 

 axis immediate in flores aut foemineos aut masculinos trans- 



'-» 



mutari, ita ut stamen pro axili habere oporteat et carpidia 

 axi in portiones biuas vel quatuor delapso oriantur. Auctores 

 qui stamina et carpidia ubique folia esse putant, haec organa 

 pro phyllis sumpserunt quae positionem terminalem vel pseudo- 

 terminalem leuent. Sed si in memoriani revocamus, cellulas 

 generationis animalium in organa oriri quae inter se nee 

 homologa nee aualoga ipsa esse, opinionem hand recusare 

 poterimus quod et folia et caulomata cellulas pollinis et ovula 

 procreent. 



ZANNICHELLIA Linn. 



Zannichbixia (Zanichellia) Linn. Spec, pi ed. I. 27S et 700; 

 Belch. Gen. pi. 471; Mkheli, Nov. pi gen. 70. t. 34; Adans. 

 Fam. II. 468; Giirtn. Fr. I. 77. t. 19. fig. 6; Vent. TahL 

 II. S3; Kth. Fl Berol II 308, Enum. pi III 123; DC. 

 Ft. Fr. HI 182; Fmll Gen. pi 231. n. 1662; Koch, Syn. 



