781 



COENACEAE: GRISELINIA-TABULA EXPLICATA-GEOGRAPHIA. 



782 



solitarios f^ereus , rbaebide paulo v<alidiove. Skpaia vix 0.5 inm. louga, 

 ciliolii una aller.ave apice mmiita fmile nej^'Iignntur, Stii.i G -0 7 mm' 

 longi, intus snluo con^^piciio percnrsi. Drupa ca. 4 mm. louga ad medium 

 2—3 lum. diametro sice, et probabiliter .statu vivo ni^rra. 



Habitat var. a. in ditione Chilensi prope Valdivia: C. Gay; 

 in Patagonia austro-occidentali ad Eden Harbour: Ball; pmpe Port 

 Laguna: R. 0. Cunningham. -~ Var. p. in Brasiliae prov. Rio de Janeiro 

 in monte Itatiaia : M^awra ; in monte Alto MacaU prnpe Novo Frihurgo : 

 Glaziou c. fr. Octobri, locis hnud accuratiiis adnofatis probabiliter ejusdem 

 regionis: Glaziou n. 4928, 6696, 7655, 13752, 13482, 175S3, 1S184. 



Ou.s. I. Floiihns var. a. niibi nou visis ex icone optima florae 

 Cbileusis tautum suspicor , piautam Hrasilieusem uotis laevibus mea sen- 

 teiitia solis disciepantem cum ilia qnadrare. Rtirps itaque ad paueas 

 liguo.sas silvaticas jtertinet quae regiouibus vastis inter provineia Kio de 

 Janeiro ct ditionein Chilensem aegregatae arababu.? ditionilms communes 



se praebent. CI. Gay et forsan eum sequcns cl. Ba.i.lon generi stipnlas 

 b.nas .nfrapetiolares attribuit. Iluic opinioni examine acenmtissimo om- 

 mno assenlin neqnimns: organa q«ae cl. auctores pro stipulis sumpserunt 

 ml nis. foha prima transversalia gemmae axillaris snnt quorum alterum 

 bas. vagmans alternm late circumple.titur, ambo deiu folia sequeutia 

 occnltant; s, autem priora ope acus cante detrabuulur, ulteriora optima 

 88 mauifesfant. 



Oiis. II. Cl. Wawra banc planlam generi Maytaii attribuit quod 

 quum liores mascnlinos tantum ant<? ocnlos hal)nerit facile deelaraudnni 

 et aequo modo excn^andum est. In herbario Kewensi exemplaria asser- 

 vantur quae cl. Gardn'er in Montes dos Orgaos coUegit; cl. Bentuam 

 optime ea rei-ognovit et uotnla in Genera plantarnm proveutum jam 

 piiblici juri.s fecit. Maytmum Itatiaiae Wawra cnra Orisdiniae spec. 

 Beutbamiana omnino congruere ci. Taubkrt optime recoguovit, qui 

 me ipsuni matciia sua et consilio adjuvit; ei hoc loco grafiaa maxi- 

 mas ago. 



TABULA EXPLICATA. 



Tab. CXXVIII. Griselinia ruscifolia, var. Itatiaiae, p. 780. 



S I G L A. 



Eadem 



Tabnlam cl. Pohl, pictor Berolinensis, auctore adjuvant* deliueavit. 



DE 



DISTRIBUTIONE GEOGRAPHICA CORNACEARUM. 



Familiam secundum anibitum quern hoc loco accepinuis 

 genera 15 cum speciebus 84 includit. Centra vegetationis 

 ex quibus quasi radiant certissime 2, forsan 3 distinguenda 

 sunt. Primum in haemisphaerio boreali siium probabiliter 

 jure meritoqne in Asia orientali cum America occidentali 

 quaeriraur; nam hie caput familiae, genus Corni numero 

 maximo evolutum invenimus. In Japonia 6, in America occi- 



X ■ 



dentali California inclusa 10 species vigent; ex his locis sensim 

 occidentem versus numero decrescnnl: in Sibiria 4 tantum 

 proveniunt, qui numerus in Europa tota baud superatur quia 

 pro specie quadani Americana (C. alha L.) in peninsula 

 Balcanica altera peculiaris usque ad Persiam progrediens 

 apparet. India orientalis praesertim in Himalaya species 

 totidem praebet, maxima pro parte endemicas; solitaiia tantum 

 (C. sanguima L.) distributione latiore per Europam Asiamque 



+ 



gaudet. Species Japonicae 4 eudemicae et optime ab aliis 

 diversae; duabus contra, de quibus infra fusius dissereraus 

 (C. Suecica L. et C. UnalaschJcensis L.), regiones aliae insuper 

 hospitium dant. Numerum maximum specierum ut jam supra 

 diximus, Ameiica borealis praebet, in Civitatibus Unitis7 vigent 

 quibus 2 nempe C. Suecica L. et C. Unalaschkensis Cham, 

 adjiciendae sunt; ulteriores ditionem laudatam non attingunt. 

 Austrum versus ditio Mexicana species 4 jam offert, omnes 

 pecnliares, nulli regioni alii communes. Civis tandem extremus 

 hujus generis Americauus in Peruvia occurrit, ita ut 10° I. 

 austr. generi lei minnm ponat. Ad Arcturum versus autem genus 

 ninlto altius progreditur, nam C. Suecica L. planta perennis 

 anno quoque e rhizomate subterraneo caules herbaceos pullu- 



Cornac. 



lans stricte eirciimpolaris evadit et in peninsula Kola et in 

 Groenlandia longe ultra Arcturum provenit. In Aniejica usque 

 ad latitudinem insulae Terrae Novae progreditur, continentem 

 tottim ab oriente ad occiileutem permigravit, Sibiria tandem 

 circulum polarem claudit. America jam 2 species ei affines 

 nutrit, pj'ima C. Canadensis L. ei siniiiis quaniquam optime 

 diversa ab altera C. Unalaschlcensi Cham, forsan non discrepat. 

 C. Canadensis L. fretum Bcringianum aeque transgressa est 

 et in Sibiria se dispersit, at omnino taliter ut C. Siiecica L., 

 nam ad flumen Lena jam extremitatem occidentalem invenit. 

 Quamquam characteribus satis divei-sum tameu genus 

 Garryae priori affine, et ex illo oriundum putamus. Distributio 

 geographica ei valde liroitttta, nam fere nuUibi nisi in ditione 

 Californica et Mexicana species singulae in regionibus saepius 

 angustissime circumscriptis vigent; late ab ea remota species 

 ultima in insula Cnbensi, Jam;iicensi et Domingensi jam 

 occurrit. Numerus specierum nuperrime baud parum se multi- 

 plicavit et in herbario Berolinensi species plures adhuc in- 



editae asservantur. 



Ambobus vel generi Corni speciatim genus Aucuhae 

 Japonicum et Himalayense adjici j)otest et forsan non minus 

 Campiolheca, Davidia et Torricellia Himalayensia. qnibus- 

 cum iterum Mastixia praesertim Malayana se geographice 

 conjungit. In America autem faniilia Comacearum genus 

 Nyssae progenuit speciebus paucis; quum genus Ceratosfachydis 

 autem ab ea omniuo non segregaiidum sit, relatio commemoralu 

 digna peculiaris efficitur, consortem generis typice Americani 

 regionibus ingentibus separatum luiliis in Archipelago Malay- 

 ano iterum occurrere. Utrum haec planta quasi relictuin 

 distributionisolim latioris generis, qua pro ratione in Europa 



101 



