195 URTICINEAE: URTICA — FLEURYA. 196 
`НЕВВАЕ annuae vel perennes aut FRUTICOSAE, 
pube urente, FOLIIS oppositis, serratis vel dentatis. 
Perigonii feminei segmenta in flore adulto opposita inter se 
aequalia, in flore nascente prima inaequalia deprehenduntur. 
1. URTICA URENS Lunn. annua, urenti-hispida; foliis ova- 
libus ovatisve acutis inciso - serratis; cymis axillaribus geminatis 
contractis, monoicis, sepalis femineis interioribus seta urente- ple- 
rumque solitaria dorso armatis. 
Tabula nostra LXVII. fig. I. et II. 
Urtica urens Linn. spec. 
Urtica Scalpe Commers. Mss. Weddell l. c. 198. п. 51. 
Urlica urens bonariensis Pers. Enchir. 11. 
Specimina suppetentia a formis europaeis, quales locis apri- 
cis haud umbrosis crescunt, haud differunt. КоА grosse ser- 
rata, saepe profunde ac duplicato -serrata, supra punctulata et 
setulis raris inspersa, subtus setuloss.  PERIGONII FEMINEI SEG- 
MENTA majora trinervia, vel in nervo medio plerumque infra me- 
dium vel in uno lateralium plerumque supra medium seta urente 
patente instructa. 
Van. В. sepalis inermibus, maturis glaberrimis; foliis mi- 
noribus, inciso-serratis, utrinque setosis, supra punctulatis. 
Urtica dioica Velloz. Flor. Flum. X. t. 18., haud Linn. 
(ut in tab. explicatione etiam monetur.) 
Similem, sed teneriorem, sepalis magis pubescentibus e 
Chili cl. Cuming reportavit, Et huic simillima est Urtica me- 
xicana Hort. Berol. foliis ovatis acutis haud profunde dentato- 
serratis, setulosis, fl. monoicis, sepalis femineis molliter pubes- 
centibus sed inermibus. Vidi cultam, et ab ea vix differt Urti- 
cae species in Louisiana lecta, ex Herbario Hookeri communicata. 
Crescit prope Rio de Janeiro: Com. Raben; et probabiliter alibi 
in Brasilia, ex Europa introducta. 
. Овзивү, Т. Speciem novam ex unico charactere deficientis sepa- 
lis majoribus pili urentis petito agnoscere haud ausus sum. 
Овзкву. If. Huic proxima affinis est Urtica andicola Wedd. 
1. c, n. 52. herbacea, caulibus adscendentibus ramosissimis, setigeris, 
setis aliis numerosissimis vix conspicuis, aliis sparsis majoribus, foliis 
ovatis acutis, basi rotundatis vel subcordatis , ima subcuneatis, grosse 
et acute dentatis, membranaceis, saepissime bullatis, trinerviis, utrin- 
que hispidulis, cauleque petiolisque setis bulbosis armatis, stipulis lan- 
ceolatis ciliatis, fl. masc. et fem. mixtis in glomerulis axillaribus sessi- 
libus, perigonii fem. sepalis majoribus nucula fusca subaequalibus, in 
dorso et margine hispidis, absque pilo urente. Andes peruvianae, 
XXIII FLEURYA Gavpicn. 
UnricAE species auctorum. — Чкт1слЕ sectio c. et d. Endl. Gen. 
l.c. — Етковха et Ї.АРОВТЕА Gaudich. Iin. Freycin. Bot. 497. 
et 498. — 8снүсноувкүА Endl. Annal. d. Wien. Museums I. 
187. t. 13. Gen. Plant. 284. n. 1881. Meissn. 348. (259.) 
FrLonEs monoici vel dioici aut subdioici. Masc. 
PERIGONIUM 4 — 5-partitum, praefloratione valvatum. 
STAMINA 4 — 5, perigonii segmentis opposita, primum 
inflexa, dein elastice prosilientia, ANTHERIS dorsifixis 
bilocularibus. Ovann ворімехтом. КЕМ. PERIGONIUM 
2—4-partitum, PHYLLIS inaequalibus, interioribus vulgo 
majoribus, antice posticeve subinde deficientibus. Ova- 
RIUM obliquum, дуо unico basilari erecto, 8ТІ6МАТЕ 
subulato-elongato uncinatim reflexo. Мосогл partim 
exserta oblique ovata compressa, immarginata vel an- 
guste marginata, crustacea, laevis vel tuberculata. 
SEMEN erectum, EMBRYONE recto antitropo. 
Urticae alternifoliae glabrae pilosae vel urenti- 
bus setis (stimulis) armatae, FOLIIS serratis, dentatis 
vel integerrimis, INFLORESCENTIIS Cymosis vel sub- 
spicatis, plerumque monoicis aut fere dioicis. 
1. FLEURYA AESTUANS Слорлсн. annua erecta, parce 
setosa; foliis infimis subinde oppositis, reliquis alternis ovatis vel 
rotundato – ovatis subacuminatis, basi rotundatis vel subtruncatis, 
grosse acute dentatis, membranaceis, trinerviis et pauci- costu- 
lato- venosis, subtus glaucescentibus; cymis paniculatis axillari- 
bus et subterminalibus folia circiter aequantibus ebracteatis diva- 
ricatis, monoicis. 
Urtica aestuans Linn. Sp. Pl. excl. syn. Rumph. et Pison. 
Urtica aestuans Jacq. Hort. Schoenbr. 111. t. 388. 
Urtica latifolia Act. Soc. Н. N. Paris. I. 113, E. Meyer 
in Nov. Act. Ac. C. L. N. C. XII. 775. 
Urlica corylifolia Juss. Herb. et Encycl. méth. IV. 226. 
Urtica divergens G. F. W. Meyer Prim. Esseq. 264. 
Urtica Caravellana Schrank. Pl. rar. Hort, Mon. 1. 82. 
Fleurya aestuans Gaudich. Itin. Freycin. Bot. 497. 
Fleurya Caravellana Weddell in Ann. 4. Sc. nat. Bot. 
XVIII. (1852.) 204. n. 63. quoad syn. Schrankit. 
Urtica nemorosa H. В. К. Nov. Gen. II. 42. 
Species per omnem Americam calidiorem late dispersa, infeli- 
cem summis botanicis erroris fontem sistit. Linnaeus (qui siccatam 
vidit) urentem dixit et revera setae urentium more constructae depre- 
henduntur. Jacquinus, qui cultam examinavit, innocuam esse affir- 
mat. Folia basi cordata cum Linnaeo haud dicenda. Reliqui autem 
omnes characteres et patria de ejus synonymia nullum dubium relin- 
quunt. Herba est simplex palmaris vel vulgo 1 — 2-pedalis, vel etiam 
ramosa, caule tunc probabiliter basi sublignescente, an vegetationem 
anno sequente continuaturo? RADIX fibrosa. CAULES et PETIOLI setis 
patentibus basi tumidis raris vel paullo frequentioribus conspersi. КОТЛА 
accrescentia alterna (opposita ipse haud vidi) prtiotis 1 — 27; poll. 
longis sustenta, basi utplurimum rotundata, raro concaviuscula nec 
vere cordata , tenuiter membranacea , supra saturate viridia setulis 
praesertim versus margines tenuibus inspersa, dentibus junioribus nunc 
setula terminatis, subtus in sicco subcaerulescenti- glauca rhaphidose 
striolata, 2—4'/, poll. longa (raro fere semipedalia), 2—3 lata. Partes 
nascentes, praesertim petioli, pube tenera evanescente conspersae. INFLO- 
RESCENTIAE axillares et versus apicem caulis quasi terminales, haud raro 
folio quidquam breviores, paniculaeformi- cymosae, ramis divaricatis, 
pedicellis in ramulorum ultimorum apice semiorbiculariter subflabellatim 
dispositis, FLORES fere omnes FEMINKI, PEDICELLIS sterilibus (an mas- 
culis) longioribus apice pallido subtumidulis (in icone Jacquini cete- 
rum eximia male tamquam ex perigonio ortis) intermixtis, PERIGONIUM 
tetraphyllum, вкемкхтіз 2 lateralibus ovario arcte applicatis ovalibus 
striolatis, 2 reliquis fere obsoletis. _ OvARIUM compressum у STIGMATE 
(fusculo) uncinato-deflexo. ^ NucuLA compressa apice obliqua stigmate- 
que deflexo aucta, pedicello oblique inserta, dorso leviter marginulata, 
pallida, rugulosa, ex perigonio */ exserta.  FLonES MaAsC., in aliis 
speciminibus forsan frequentiores, rari, generis more conformati, qua- 
dripartiti, FiLAMENTIS pallide rubellis , ANTHERIS albidis. 
Crescit т Surinamo: Linnaeus, Dr. H. C. Focke; in Guiana 
gallica et anglica: Richard Schomburgk; in insula Martinica: 
Sieber; in Brasilia prope Rio de Janeiro: Leschenault; prope Villa 
