389 
BEGONIACEARUM GENERA, TYPI, PROVEN- 
TUS ET USUS. 
Begonia, genus a PruwERIO primum constitutum 
(Tournef. Instit. 660. t. 442.), duodecim circiter abhinc 
lustris in hortis Europae acrius coli coeptum, nostra 
aetate amatorum studium et inusitata forma nitidaque 
viriditate et grata propagine meruit, ita ut non solum 
genuinae species sed hybridae prolis, erebro multiplica- 
tae ubique colerentur innumerae cohortes. In ipsa vero 
patria hae plantae remanserunt intactae hominum in- 
dustria, quam diutius in vegetabilia. agitantem mirum 
in modum et quasi vi magica ea commovere et mutare 
compertum habemus. Quum igitur in locis natalibus 
hominum attaetu illibata quasi historia careant, prae 
aliis idoneae videntur esse, quae ibi, ubi locorum nas- 
cuntur spontaneae, systematicorum Botanicorum studia 
exerceant, quum nobis in Europa sicca solummodo et 
manca specimina per herbaria sparsa, aut in hortis 
exculta adulteratam materiem offerant. 
GENERA. 
Quodsi vero Begoniarum tructificationis notas con- 
spicuas spectas aut habitum et externas vitae rationes, 
tam arcto vinculo inter se junciae apparent, ut non 
sit mirum, eas omnes pro unius generis quod dieunt 
naturalis mémbris diu fuisse habitas, dum b. Krovzscn*) 
remotiores rimans notas, summam specierum in 41 ge- 
nera dispescueret. Apu, autem DE CANDOLLE, praesen- 
tis Monographiae auctor, res a Кротавсто observa- 
tas agnovit quidem et illius vestigia jn extricandis et 
constituendis characteribus pressit; attamen omnem spe- 
cierum materiem (371 numerat) in tria solum modo 
genera erexit, quae ultra Begoniam in 59, Casparyam 
in 8, Mezieream in 2 subgenera aut sectiones dis- 
posuit 29), .. | T | 
In stabiliendis autem -generibus et sectionibus auc- 
tores respiciebant. prae aliis notas, quae sequuntur: 
1. Numerus LOBORUM FLORIS, inter 2 et 6 varius, 
aut. per paria oppositorum, aut in spirali linea dige- 
:storum.. ші 
229, тама aut omnino inter se libera, aut diversa 
altitudine in columellam coalita, longitudine et pro ra- 
tione ad antheras varia. n н E ы 
3. ANTHERARUM Forma et dehiscentiae modus. De- 
hiseunt semper extrorsum; loculorum tamen ratio quoad 
connectivi figuram et ambitum atque rimae- dimensio 
variant. . | | 
4. Момквоз crurum sTYLORUM (stigmatum) et lo- 
culorum ovarii. ia Hs 
` 
*) Begoniaceen - Gattungen und Arten. Berol. (in Act. Reg. Acad.) 
1860. 4°. | 
+*) A. de Candolle in Ann 4. Scienc: nat. Ser. IV. Vol. ХІ. р, 107. sq. 
BEGONIACEAE: GENERA, TYPI, PROVENTUS ET USUS. 
390 
5. SryLonuM in vertice fructus PERSISTRNTIA aut 
LAPSUS, qua quidem ratione cl. KroTzscH genera sua 
in Stephanocarpearum et Gymnocarpearum seriem 
(minus feliciter, ut mihi quidem videtur) dispescuit. 
6. PAPILLARUM STIGMATICARUM DISPOSITIO, quum 
modo crura stigmatis omnino vestiant, modo fasciam 
efforment a basi ad apicem usque continuam aut inter- 
ruptam. 
‚ 7. PrackNTATIO, plerumque centralis, in Mezierea 
parietalis, cruribus ovuligeris integris aus bipartitis 
(gen. Diploclinium). 
8. DrurscENTIA. CAPSULAE, loculicida quidem, modo 
tamen in medio latere dorsalis, modo in angulis cap- 
sulae; rarius ab initio loculicida in septicidam transit. 
Has quidem notas, licet seorsim consideratae haud 
ita magni ponderis videantur, nihilosecius typo gene- 
rico inservire recte praesumseris, ubi complures simul 
in certo specierum numero conspirent, succedente prae- 
terea pari habitu. At illud in rerum natura haud ita 
invenimus; nam singulae hae notae per species ita sunt 
dispersae, ut ill. A. pg Сахрошж, illarum ratione ha- 
bita, in generibus Klotzschianis adquiescere non potue- 
rit, et multo majorem sectionum numerum constituere 
coactus fuerit. 
TYPI. 
Quum igitur Begoniarum dispositio systematica 
hoc modo summopere impedita appareat, magni mihi 
videtur momenti, quod ЇлквмАххом de speciebus me- ` 
xicanis secutus А. ре CaNDOLLE noster, notavit, ge- 
| neratim nimirum species intra angustas patriae limites 
contineri et quae ejusdem sint subgeneris aut sectio- 
nis eas saepissime eosdem agnoscere locos natales. 
Haec autem observatio alia quaedam suppeditat deli- 
beranda. Cuivis enim hanc rem acriter persequenti 
oceurret conjectura, naturae olim, quum species primi- 
tivas ceu archetypos procreasset, placuisse speciem 
instruere notis aliis gravioribus licet subinde primo ad- 
spectu reconditis (talibus, dico, qualibus Begoniarum 
subgenera substructa sunt), aliis facile conspicuis (qua- 
fum indicio characteres. specificos componere solemus). 
Illae vero tam pertinaces et ab externarum rerum effi- 
cacia immunes sunt, ut semper sibi constent, dum stir- 
pes, continua vitae vicissitudine affectae, alias notas, 
quasi laxius iuhaerentes, amittendo aut permutando a 
vera primitivi typi forma deflectere videantur. Quis 
non agnoverit , plantas intra immensi temporis spatium 
ab archetypo suo ita ludicre degenerasse, ut nunc 
offuciis, confusis et fluxis notis observatorem vel acu- 
tissimum et de vera speciei indole pie sollicitum in 
errorem inducere possint? Quis dubitet, quin in hac re 
summum discrimen systematicae scientiae et quasi fundi 
nostri calamitas consistat ? 
