425 
Oss. 1. Singulare quod de pollinis erga ovulum ratione in 
Araucaria (A. brasiliana) notavit cl; Зснаснт (Lehrb. d. Anatom. 
et Physiol. II. 373. t. X. f. 27.). Quum enim reliquis Coniferis 
solitum sit, ut granula pollinis per micropylen amplam libere 
perlapsa in nuclei mamilla liquorem quendam secernente tubulos suos 
agant, hoc in genere accidit, ut granula ipsa ad ovulum plane 
non perveniant sed jam intra squamas pressim contiguas germina- 
tionem incipiant; ita ut tubuli validi ovulum demum attingentes e 
micropyle et apertura squamae basali filorum longorum albidorum 
ad instar dependant. 
Ons. П. Endospermium in Coniferis reliquis, quantum no- 
tum, oleo pingui et plasmate scatens, Агансаг 8 et probabiliter 
quoque Dammarae (quam investigare haud licuit) amylo copioso 
repletum est. Quum feculae illius praesentia imprimis in semini- 
bus plantarum characterem botanicae systematicae minime negli- 
gendum offerat (cf. Хаквкн, Stärkekörner, Vorrede p. П.), sen- 
tentia nostra magis etiam confirmatur, quod Агаисаггеас tribum 
constituant Abzetiners et Cunninghamieis aequiparandam (neque 
vero, ut scriptoribus placuit, Abzetineis subjungendam). 
Архот. In commentatiuncula de squamarum in Araucariis 
qualitate morphologica (Flora Ratisbon. 1862. 369. t. 2. 3.) pro 
carpophyllis illas habendas esse existimavi, quae huic generi haud 
ut aliis Con;feris aperta sed in modum Angiospermarum occlusa 
exstarent, Quum enim tota squamae ‘indole persuasum mihi esset, 
illam partem quam plerique auctores integumentum exterius salu- 
tabant (nempe partem squamae inferiorem ovulum superne obte- 
gentem), ad squamam ipsam pertinere et ovulum integumento sim- 
plici instructum revera in squamae cavitate inclusum esse, mon- 
stro quodam (quod l. c. delineavi et accuratius descripsi) carpo- 
phyllum imperfecte occlusum simulante ad illam opinionem addu- 
etus sum. Hane sententiam autem nuperrime a vero alienam co- 
gnovi, postquam iterato evolutionis examine ratam habui interpre- 
tationem supra propositam, quam primus ill. Ar. Braun literis 
benignissime mecum communicavit. 
Ovulum enim haud e squama enascitur, sed ad illius basin 
infimam tamquam surculus axillaris proficiscens statim cum squama 
coalescit et illa rapidum incrementum basale capiente in altitudi- 
nem effertur. Eodem vero tempore supra ovuli insertionem squa- 
mae compages cristae ad instar elevatur et supra illud, quod primo 
stadio subrectum mox inversum redditur, sensim prorepens de- 
mum totum illud obtegit, ita ut foramen tantum angustum ad ba- 
sin squamae in cavernam qua ovulum conditur perducat (Conf. in 
tab. nostra CXI. f. 7). Igitur eandem fere rem habemus, ac in Jsoéle, 
quo in genere macrosporangium in folii fovea immersum superne 
compagis foliaceae processu, quem „velum“ botanici appellant, 
plus minus interdum totum absconditur (ut e. gr. in Js. Hystrice). 
Simile quid in Dacrydiearum genere Saxe-Gothaea obvenire dici- 
tur, cui ovula adscribuntur inversa in fovea bracteae semiimmersa. 
Itaque ovula Araucariae inclusa quidem exstant neque vero 
in modum Angiospermarum, ita ut ,,Gymnospermarum* titulus ab 
Araucariarum natura minime abhorreat, si illo tantum utamur ad 
significandum diversum occlusionis principium. -Ad explicandam 
autem squamam illam monstrosam, qua prius in errorem ductus 
sum, assumi debet, margines squamae a prima juventute per pres- 
sionem quandam lateralem conniventes impedimento fuisse, quo- 
minus ,,velum“ explicatum sit. Ita illis ovulum obtegentibus et 
imperfecte coalitis squama speciem praebuit carpidii Angiosperma- 
rum in modum solitum nisi minus perfectum occlusi. 
~ 
CONIFERAE: 
ARAUCARIA. 426 
кстіо 1. COLYMBEA. 
COoLUMBEA Salish. in Transact. Linn. Soc. Vill. 317. — АһАссАМА 
Link in Linnaea XV. 541. — ARAUCARIAK sect. Colymbea Endi. Syn. 
Conif. 185. Carr. Сош(. 414. 
босамАЕ amenti feminei haud alatae; ligula parva vel obso- 
leta. ANTHERAE 10—20-loculares. — Сотугкрохкк 2—4 , germi- 
natione hypogeae, in squama seminifera persistentes. Forra plan- 
lae juvenilis homomorpha, adullae plana. Slirpes americanae. 
8кспо П. EUTACTA. 
Eurassa Salisb. 1. с. 316. — Естлстл Link l. c. 543. — ARAUCARIAR 
sect. Eutacta Endl. l. c. 186. Carr. U c. 418. 
SQUAMAE amenti feminei late alatae; ligula manifesta. ANTHERAR 
6—12-loculares. — Сотугкрохкв 4, germinatione epigeae (e squama 
seminifera protractae). Forra plantae juvenilis heteromorpha, adul- 
tae saepius acerosa. Stirpes austral-asicae. 
1. ARAUCARIA BRASILIANA А. Rica. Laws. 
Tabula nostra CX. CXI. CXII. 
Pinheiro Dobrizhof. Hist. Abipon. Г. 401. 
Columbea angustifolia Bertoloni in Piante del Brasile 
(1820.) 7. el in Opusc. scient. di Bologna 111. 411. 
Araucaria brasiliana (A. brasiliensis promiscue) А. Rich. 
Dict. Class. Hist. nat. І. 512. (1822.). Raddi Mem. т Ath 
della В. Ассай. dei Georgof. di Firenze 1. 185. t.5. Lamb, Gen. 
Pin. Ed. 1. II. 12. t. 5. (ter) (1824). Ed. 2. ІІ. 79. t. 46. 
46. (bis). Loudon Arboret. Brit. ГУ. 2439. Bedford and 
Forbes Pinet. Woburn. 161. t. 53. 54. Link in Linnaea XV. 
542. Sieb. ct Zucc. Fl. Japon. t. 138. Магі. Syst. тай. med. 
veg. Bras. 117. et in Flor. Bras. tab. physiogn. t. XXXIX. 
Expl. СІ. Antoine Сот. LIT. t. 51—53. Spach Hist. vég. Phan. 
ХІ. 265. Endl. Synops. Сот. 185. Lindl. et Gord. Journ. 
Hort. Soc. V. 220. Knight Synops. Сот. 43. (ет Carr.). Carr. 
Conif. 415. Gord. Pinet. 23. Parlatore in Bull. Soc. Bot. Franc. 
1861. 85. 
Pinus dioica Vell. И. Flum. Кс. Х. 1. 55. 56. (1827.). 
Araucaria Ridolfiana Savi fil. in Alli della terza riunione 
degli scienziati italiani tenula in Firenze ( 1841.) 458. et 783. 
t. 2. 3.; in Giorn. agr. Тозе. XVI. 214. el т Giorn. bot. та. 11. 
(1846.) 52. Ridolfi Album di Bibbiani hort. ital. (ex Parl). 
Knight Synops. Сот. 43. (ex Сат.). pt. 
Аввов haec gigantea altitudinem ultra 150 ped. adipiscitur. ' 
Слое amplissimo, peripheria usque 18-pedali, instar columnae ad- 
scendit; namis 4—S8-verticillatis, in longum extensis, sursum modo 
reflexis modo ad humum usque depressis, nunc versus apicem tantum . 
exeuntibus coma late conica, nune magis versus basin pronascentibus 
in comam oblongam comparatis. Inferne calvi extremi gestant ramulos 
numerosos 10—80, curtos 1—8 ped. longos, spisse foliatos, junio- 
res nutantes mox in corymbum erectos; ut ingentis quasi cande- 
labri species’ appareat. Lignum diversis in stirpibus (quae forte 
varietates aliter quoque divergentes sístunt) - diversum: hisce album 
(Pinheiro branco); illis, quae etiam erectiores altioresque 
candices effingere dicuntur, rubicundum densius guam illatum atque 
gravius (Pinheiro vermelho). Совткх more Pinorum euro- 
paearum transverse discinditur, sed maxime in obliquum , quo fit, 
ut corpus ligneum arboris tectum sit squamis aut ravo-fuscis aut 
nigricantibus, intus pullis. Nonnumquam fit crassior; tam in eo 
ipso quam in ligno natu minore rubrum quoddam genus odoriferae 
resinae secernitur (ex Mart. Obs. 417. Tab. physiogn. expl. СП. sq. 
et Pant. 1. с.). RAwuLonu nascentium epidermis glaucescenti-viridis, 
provectiore aetate obscurascens. Кома 1—1'/, poll. Ig- 21/,—4 lin. 
lt., ad basin paullum oblique inserta et aliquantulum (usque ad 6 lin.) 
dilatata, supra illam subcallosa, deorsum ad ramulum pulvinis conspi- 
cuis per sulcos ab invicem discriminatis decurrentia; juniora erecto- 
