441 
Elucet enim ex evolutione (ле? feminei, partem centralem 
(nucleum), tegminibus tribus cinctum, totius floris axem effin- 
gere. Tegminum autem extimum jam diu enascitur ante interiora. 
Illa serius proficiscuntur sub nuclei apice et quidem eo ordine, ut 
exterius post interius appareat. Quum autem constitutum sit, 
organa floris omnia foliacea, scilicet perigonia, stamina, ovaria, 
ubique ordine centripeto enasci, unica vero ovuli integumenta con- 
trario ordine centrifugo uti, sequitur, in Gnefo velaminum duo 
interiora nucleo centrali tamquam ejus integumenta adscribenda 
esse. Itaque ovulum hisce stirpibus haud e carpophyllo ortum du- 
cit, neque per totius folii metamorphosin proficiscitur, sed ex axis 
floralis ipsius apice metamorphosi-mutato efformatur. 
Simile quid in Ephedra, nisi hoc in genere velamina tantum duo. 
Quorum interius, quum post exterioris evolutionem initium capiat, 
integumentum simplex salutandum est; extimum vero analogon 
praebet velaminis extimi in Сле/о. Minime igitur ill. ENpLiICHERI ") 
opinio probatur, qui velamina omnia integumentorum titulo pro- 
clamabat. At neque b. Вгоми *) sententiam sequi possumus, qua 
velamen extimum „ovarium“ habetur. Vetat enim, ut rectissi- 
me monuit cl. TurLassE?) tegminis extimi aequalis in utroque 
sexu praesentia, ne illi dignitatem prorsus diversam adscribamus; 
docet e contrario, illud tum in flore masculo tum in femineo pro 
per'zonio simplici habendum esse: id quod jam voluit ill. Вов. 
Brown.*) ‘Quam quidem sententiam egregie confirmat planta guineen- 
sis nuperrime detecta, Welwitschia mirabilis Hook. fil.*) Illius enim 
ovulum, ut in Ephedra, centrum floris occupans axis summitatem 
effingit, integumento simplici praeditum; velaminis autem exterio- 
ris, in reliquis Gnefacezs simplicis, hoc in genere vices gerit perigo- 
nium in floribus mere femineis diphyllum, in pseudo-hermaphro- 
ditis (masculis) tetraphyllum. 
Itaque Gnetaceae vere sunt gymnospermae. Flores autem 
Cycadeis achlamydatae, huic ordini obtingunt perigonio aut gamope- 
talo aut polypetalo praediti. Atque illa est gravissima ovulorum 
dignitas morphologica, quod haud, ut Cycadeis, e carpophyllo 
enata qualitatem teneant foliaceam, sed axis floralis ipsius summi- 
tatem sistant. 
Quum tali modo pro certo habeamus, Cytadezs et Gnelaceis 
revera ovulum esse nudum, integumento modo simpliei modo du- 
plici instructum, idem in proxime affini ordine Coniferarum ob- 
linere verisimile videtur. / 
Cui sententiae omnia favent. Eandem invenimus per tres 
hos Gymnospermarum ordines. nuclei indolem et evolutionem pe- 
culiarem °), eandem intégumenti structuram, eandem ejus rationem, 
1) Synops. Conif. ad ord. V. Gnetaceae. 
2) L. c. 
3) Ann. Sc, nat, IV. Sér. X. 110. sqq. et in hoc Florae Brasil. fasci- 
culo XXXIV. sub titulo Gnetaceae. 
Verm. Schr. trad. germ. ТУ. 103. 
Trans. Linn. Soc. XXIV. et Bot. Mag. 1. supra cit. 
Cf. quod publici juris fecerunt: L. C. RICHARD in Comm. de Conif. 
et Cycad., Аси. Ricnanp fil. іп appendice altera ad illam commen- 
tationem р. 206., Вов. Brown in Ann. Sc. nat. П. Sér. Ш. et 
XX., Маввет, et Spacu in Ann. Sc. nat. II. Sér. XX. 257., PINKAU 
eodem loco Ш. Sér. XI. 83., GELEZNOFF, 1. с. Ш. Sér. XIV. 188., 
боттвснк in Hall. Bot. Ztg. 1845. 378. et 507., HOFMEISTER, Vergl. 
Untersuch., in Regensb. Flora 1854. 529. et in Pringsheim's Jahr- 
büchern 1, 167., BApLKOFER, Befruchtungsprocess 58., SCHACHT 
in Beiträge zur Anatom. und Physiol. п. 324., in Pringsh. — 
I. 217., Lehrb. d. Anatom. u. Physiol. П. 389. — De Gnetaceis 
cf. insuper Вілгмк in Rumphia IV. 1. t. 176., GRIFFITH — 
in Transact. Linn. Soc. 1859. 299. — De Cycadeis nes Mı- 
ovx, Monogr. Cycad. 9., porro in Ann. Se. nat. HI. Sér, Ш. 193. 
4) 
5) 
6) 
CONIFERAE: EXCURSUS MORPHOLOGICUS. 
442 
uta nucleo majore parte sit liberum in micropylen amplam pro- 
tractum, ita ut granula pollinis per illam libere perlapsa in nucleo 
ipso tubulos suos agant (unica forte Araucaria excepta; cf. Observ, 
l. ad characterem hujus generis supra p. 425.) etc. Facile igitur 
intelligimus, idem esse organum Cycadearum Gnelacearumque 
ovulum ac in Coniferis, ibi saltem ubi tegmine simplici involvi- 
tur. Restant tantum genera velaminibus duobus instructa. Quorum 
autem quum interius cum simplici tegmine aliorum generum quavis 
ratione sit congruum, illud pro integumento habebis et de exterio- 
ris tantum indole forte incertus eris. Omnia quidem dubia statim 
amovebuntur perspecta velaminum evolutione; qua vero cognitione 
adhuc deficiente, alia argumenta petere oportet, Quae non desunt. 
Genera enim ovulo dichlamydato praedita (Podocarpus, Salisbu- 
rya) intimam praebent affinitatem cum aliis, quibus integumentum 
simplex (Cephalotazus, Phyllocladus); gemmulas utriusque indolis 
conspicimus ad eandem rationem supra squamas collocatas in Po- 
docarpo et Cephalotaxo et in utroque genere evidenter organum 
analogum repraesentantes; porro interdum velamina ita coalescunt, 
ut tegminis simplicis speciem simulent ( Podocarpus), quod quan- 
tum novi, nullibi accidit in organis diversae prorsus conditionis ut 
in ovariis et integumentis (certe non in statu juvenili), saepissime 
vero offenditur in integumentis; denique quoque siquidem sub ma- 
turitate velamen accessorium (cupula Ricu. arillus auctt, recent.) 
explicetur, illud semper extimum offenditur, sive tegmen sit sim- 
plex sive duplex, et tali modo monet, tegmina similem prae se 
ferre indolem. Accedunt Gnelaceae proxime affines, quibus doce- 
tur, numerum integumentorum esse varium, quum simul illarum 
et Cycadearum exemplis demonstretur, ovaria hisce stirpibus pror- 
sus abesse, perigonia vero aut deficere, aut ubi exstant per or- 
dinem sibi ita constare, ut licet numero phyllorum vario ( Ephe- 
dra, Gnetum — Welwitschia), dignitas tamen perigonii morpho- 
logica una sit eademque. 
Quibus quas protulimus rationibus probatum erit, Coniferis 
ovulum esse nudum , modo integumento simplici modo duplici in- 
structum et interdum maturitate arillo auctum, nusquam vero ova- 
rio aut perigonio praeditum. 
Sunt quidem, ut cl. J. G. Acanon, Влилох, PanLATORE, 
Dickson"), qui ovulorum evolutione innixi vel analogia ducti, pro 
pistillis illa habenda esse arbitrantur , ovulum integumentis desti- 
tutum, immo ut sibi үші cl. Авлвон totum ovarium includentibus. ') 
Sententia. cl. Абаврни, qua nucleus centralis ovarium, saccu- 
lus embryonalis (vera nimirum cellula!) localum, corpuscula vero 
ovula referre dicuntur, ab omni natura abhorret et eam ulterius 
non prosequamur. > 
Quod autem айіпе ad Coniferarum analogiam cum U slils 
stirpibus, in illa perserutanda rectius agere mihi videntur, qui illas 
tantum cum proxime finitimis ordinibus conferant; patet enim non 
solum eo, quod de floribus masculis jam exposuimus , sed etiam e 
structura anatomica et embryogenesi, illas ab Angiospermiae cha- • 
ractere graviter discrepare.' Tta igitur nos Coniferarum сат Gne- 
---- 
et ТУ. 79., Gorrscuk іп Hall. Bot. 746. 1845. 378. et 507. et 
KARSTEN іп Abh. Berl. Akad. 1857. 205. 
1) Locis supra citatis. x 
2) Equidem ipse in dissertatione de Arawcariae squnmarum "n 
(Flora Ratisbon. 1862. 369. t. 2. 3.) huic generi өте adscripsi, 
„ neque autem, ut sibi volunt cl. Влилох et alii, cujus ovulum pro 
axis apice habendum sit, sed verum carpophyllum, quod tamquam sui 
ipsius partem ovulum progignat. Jam supra in adnotatione ad 
characterem generis Araucariae hanc squamae interpretationem re- 
tractavi et ejus structuram singularem іп modum ordini haud ita 
alienum explicare tentavi. 
