415 CONIFERAE: 
Jam magni viri, H. a Mont Г) et A. Braun ") hanc de illu- 
strando flore femineo Coniferarum tulerunt sententiam, discernendo 
inter flores дұ сомадан et squamaeformes in amentaceam inflores- 
centiam collectos; id quod ego quoque?) pro naturae consentaneo 
reputaveram. Et profecto, si pro certo sumitur, ovulum, quod 
` supra squamam positum offendatur, ex illa tamquam e carpophyllo 
originem duxisse, in aliam rationem abduci non possumus. 
Ex illa vero conjectura, quam in capite disputationis nostrae 
posuimus , ovulum Coniferarum eniti e carpophyllo, floris feminei 
indolem rite perspici atque explicari nolimus asserere; immo po- 
tius omni huic theoriae, quoad has stirpes, diffidere fatemur. Mi- 
nime enim illam florum interpretationem sanam et naturalem habe- 
mus. Occurrunt quidem in Conzferarum floribus masculis tum soli- 
tarii amentiformes tum inflorescentiae amentiformes, id quod quo- 
que in femineis haberetur; sed in masculis flos singulus amenti 
compositi solitario flori amentiformi plane respondet et ad eundem 
typum est comparatus; — in femineis non idem sese haberet, nam 
pro flore declarandum esset modo ovulum nudum per se, modo 
squama ovuligera, modo denique totum amentum. ' Quum autein 
hujus ordinis amenta feminea similitudinem haud negligendam offe- 
rant atque inter omnia transitus quodammodo inveniatur, ita ut 
Araucarieae , Abietineae, Cunninghamieae conjungantur cum Ta- 
тойіпеів, hae autem cum Cupressineis et porro per intermedias 
Diselmeas, Juniperinas et Pherosphaeram cum Dacrydieis reli- 
quis et denique cum Podocarpeis et Salisburyeis Taxeisque hac 
quoque amentorum ratione arcte contineantur, verisimile videtur, 
ut in illorum formatione eaedem leges vel parum tantum discre- 
Monet igitur natura, ne artificiis dissociemus 
Itaque quod primum posuimus , mittamus. 
#2 
pantes valuerint. 
quod ipsa conciliavit. 
Supra demonstratum est, in ordine Gnelacearum ovula haud 
e carpophyllo enasci, sed ramuli floralis ipsius summitatem referre. 
Quaeritur, num in Coniferarum ordine illis proxime affini forte 
idem invenire possimus ? 
Jam enumeravimus genera Талит et Torreyam, quibus ovu- 
lum evidenter ramuli foliati apicem effingit; байзфигуае quoque 
ramulus, nempe pedunculus e foliorum axillis surgens, ovulo ter- 
minatur. Itaque in his generibus res eadem est, ac іп Gnelaceis; 
eo tantum discrepant, ut in Con?feris perigonium , quale in Gne- 
laceis offenditur, desit. 
Foliolorum ramulum floralem obtegentium numerus, vel in 
Тахо exiguus, Torreyae magis etiam diminuitur; in Salisburya 
peduneulus exstat defoliatus. Si quidem pedunculum, in illo genere 
etiamdum elongatum, magis magisque abbreviatum fingimus, ovu- 
lum redditur subsessile et demum sessile, quale in omnibus Coni- 
ferarum reliquis generibus invenimus. taque quaestio in eo tan- 
tüm versari oportet, num in illis ovulum in modum ramuli ortum 
ducat? | Quae quum ita essent, omnia organa foliacea ovula 
suffulcientia pro eorum bracteis neque umquam pro car- 
pophyllis habenda sunt. Jussum igitur est, probare, quod 
ovulum revera famquam ramulus ex axillis bractearum talium 
proficiscatur, i 
Ita sese habere res ipsa loquitur in omnibus Cupressacets, 
in Cephalolaro, Phylloclado et Pherosphaera. Siquidem maturi- 
tate semina passim supra basin squamae posita offenduntur, 
juventute tamen vere axillaria exstant; siquidem vero, ut. in Cu- 
presso, jam statu juvenili majore parte in squama ipsa collocata 
1) Verm. Schriften 59. 
2) Polyembryonie etc.. 243. 
3) Regensb. Flora (bot. Ztg.) 1862. 377. 
Conif. 
4 
` 
¿XCURSUS MORPHOLOGICUS. 
446 
sunt, innumeris plantarum altioris ordinis exemplis edocemur, in 
regno vegetabili saepissime accidere, ut partes vere axillares inde 
a primis vestigiis situm mutatum accipiant; sive ad caulem (ut 
е. gr. m Gnelt spec. mascul.: flores vel inflorescentiae supraaxil- 
lares), sive in folio suffuleiente (flor. v. inflor. bracteae adnatae ). 
Neque offendimur eo, quod haud raro plura ovula supra eandem 
bracteam reperiantur. (Cupressus etc.), quum eandem rem etiam 
in Salisburya et Gneto masculo inveniamus et analogas quoque 
habeamus gemmas collaterales vel superpositas, quae saepissime іп 
foliorum axillis apparent. Quod denique ovulum interdum haud 
accurate ante squamae medium positum est (Juniperus), mil im- 
pedit, quominus pro organo vere avillari habeamus, quum hujus 
quoque rationis analoga satis sint cognita. 
Porro ovula evidenter axillaria sunt in Podocarpi sectione 
Stachycarpo.') In aliis vero sectionibus transitus varios obser- 
vamus inter ovulum manifeste axillare et id, quod plus minus 
supra squamae basin elatum est. Similem rem invenimus in Da- 
crydieis, quarum genus Pherosphacra ovula erecta axillaria gerit, 
Dacrydium proxime affine autem positione diversa: perfecte axil- 
laria et subrecta vel in squamae summitate consita et inversa, 
qualia semper offenduntur in Saxe-Gothaca et Microcachryde. 
Ovulum in Dammara prima juventute ad imam squamae basin 
enasci, demonstravit cl. Dickson *); idem obtingere іп Araucaria 
supra p. 425. exposui. Probabile est, in his generibus ovelam ex 
axe enasci, sed mox cum squama sua coalescere et hac ad basin 
rapidum incrementum capiente in altitudinem efferri. Atque quum 
plantis permultis obveniat, ut flos immo tota inflorescentia folio 
suffulcienti impositus ex illo quasi ortum ducere videatur ( а, 
Thesium, Samolus, Limnanthemi spec., Helwingia), tam obser- 
vationibus quam analogia satis firmatum habeo, in omnibus gene- 
ribus, quae squamis simplicibus instructa sunt, ovulum dignitate 
gaudere ramuli ex axilla squamae proficiscentis. Qua conditione 
ovulum pro unico et toto flore existimandum est, ut in Тахо, 
Torreya et Salisburya (itemque in Gnelaceis, quas perigonio gau- 
dere hae in re levioris momenti videtur). Itaque Salisburyae, 
Taro et Torreyae et omnibus Coniferis , quarum amentum femi- 
neum squamis simplicibus gaudet, flores exstant primo 
gradu axillares, nudi, in 7470 vero et Torreya bracteolis sive 
prophyllis cireumdati (et ita quasi terminales). 
Restant genera squama duplici donata; his squama interior 
surculi naturam prae se fert foliis binis pluribusve inter sese et cum 
axe connatis instructi ; unde persuadebimur, ovula ex axillis folio- 
1) Sectio Stachycarpus maxime idonea videtur, ut lucem afferat de 
ratione ovuli erga amentum staminigerum. Talem e. gr. Podocar- 
pus spicata R. Br. (Wook. Ic. 543.) exhibet florum dispositionem, 
ut in axe elongato utrique sexui conformi supra bractearum remo- 
tarum axillas it masculis surgant amenta simplicia staminigera, in 
femineis vero ovula solitaria. Qua re significatur, ovulum sistere 
analogon amenti staminigeri, et ut hoc masculum, illud totum florem 
femineum repraesentare. (Quod etiam, nisi minus perspicue, obser- 
vari licet in pluribus speciebus sectionis Eupodocarpi, quibus ma- 
sculis in pedunculo communi supra bracteas surgunt complura 
amenta staminigera in verticillum couferta, quum in femineis supra 
pedunculum masculo conformem sint complures bracteae valde con- 
fertae indeque in „receptaculum“ connatae, quae singulae (ut ma- 
sculae bracteae amentum stamineum) ovulum nudum anatropum 
porrigunt. Similis res est in Cephalotazo, in Тахо et in Torreyae 
spec., quibus in generibus unicuique amento masculo respondet in 
flore femineo ovulum solitarium, Nolim autem hanc rationem ur- 
gere, quum prorsus sibi non constet, ut Cupressus et aliae de- 
monstrant. 
2) Transact. Soc. Bot. Edinb. VII. (1861.) 207. 
63 
