11 BALANOPHOREAE: LANGSDORFFIA. 12 
Totum rhizoma colore gaudet albido- у. sordide flaventi. To- 
mento tegitur tenuiori vel densiori, breviori vel longiori, mox 
evanescenti у. diutius persistenti, in ramulis novellis semper obvio. 
Longissimum hoc et densissimum, instar lanae flavescentis, in forma 
existit, quam cl. WrppELL titulo Langsdorffiae rubiginosae de- 
scripsit quam vero, quum alia nota а L. hypogaea normali haud 
differat, formis praeterea quoad tomentum intermediis haud defici- 
entibus (e. gr. Langsd. Morilziana Kl. et Karst.), cum hypogaea 
in unicam speciem comprehendere haud haesito. — Organis foliaceis 
rhizoma omnino caret; ita etiam rami secundarii phyllo suffulcienti 
destituti sunt. Item ordinis more fibris radicantibus privatum est; 
quales siquidem auctores nonnulli indicavissent, in eo niti, quod fibras 
radicum nutrientium а rhizomate inclusas immerito parasito ad- 
scripserint, jam cl. J. D. Hooxer docuit. 
De evolutione rhizomatis e semine nil hucusque compertum 
habemus; verisimiliter autem embryo super radicem nutrientem 
primum in tuber explicatur, quod deinde ramos emittit. Item, 
quanto tempore rhizoma inde a germinatione indigeat, donec flores 
ferre valeat, nondum novimus, — Postquam florere coepit, per 
aliquot tempus in eo continuare posse videtur, ut e gemmis juve- 
nilibus quae unà cum inflorescentiis evolutis saepe occurrunt (cf. 
fig. 3), concludi potest; quin autem rhizoma revera perenne sit, ut 
cl. J. D. Hooker notavit, adhuc dubito, quum nunquam vestigia 
inflorescentiarum pristinarum іп eo viderim. Neque vegetationem 
Heloseos observavi, qua hoc genus perenne fit: ramos nempe rhizo- 
matis radicibus obviam venientibus adnexos, ibidem tuberoso- 
intumidos, ramos agentes et tali modo novum vegetationis centrum 
sistentes. Omnia potius Langsdorffiae specimina mihi visa unum 
tantum insitionis locum exhibebant, ubi rhizoma tuberoso-incrassatum 
exstabat; ramis plerumque omnino liberis, aut, ubi radicibus adnexi 
erant, neque conspicue incrassatis neque ramos copiosiores emitten- 
tibus. — Rhizoma singulae plantae longitudinem pedis et ultra 
assequi potest; plerumque autem minus existit, adeo accidit, ut 
jam floreat, quum nucem Juglandis vix superet. 
b. Anatomia (tab. II. fig. 1—11). 
Structuram internam tantummodo in ramis rhizomatis accu- 
ratius examinare licuit, quum partes tuberosae nonnisi statu sicco, 
ad examen microscopicum haud satis idoneo, mihi praesto fuissent. 
De his igitur disputatio brevis et incompleta, fusior de ramis erit. 
Rami parenchymate componuntur, quod fasciculi fibrovascu- 
lares 20—30 longitrorsum percurrunt. Qui adeo tenues, ut in sectione 
transversali oculo nudo puncti tantum speciem praebeant, pro forma 
rami cylindrica vel compressa in orbem vel ellipsem dispositi, tan- 
gentialiter parenchymate copioso sejuncti, a centro aequam 
fere ac a peripheria distantiam occupant (fig. 1. 2 f.). Phloéma 
extrorsum, xylema introrsum dirigunt; in universum cum axe 
paralleli procurrunt, passim quidem anastomosibus juncti, passim 
iterum divisi. Quibus igitur rationibus typo Dicotylearum respondent. 
Parenchyma rami e cellulis constat sat amplis, subisodiame- 
tricis in sectione horizontali (fig. 3), bis ad quadruplum elongatis 
in verticali (fig. 5). Versus peripheriam ab. omni parte diminuun- 
tur, ita ut extimae '/, tantum vel '/, diametri interiorum metiantur, 
et corticis speciem, continuo tamen in contextum interiorem trans- 
euntis nec bene definiti, constituant (fip. 3. 5 c.). Ipsae cellulae 
superficiales convexe protuberantes et saepe paullo ampliatae in epider- 
midem conspirant (fig. 11); frequenter praeterea in pilos excrescunt 
usque 4 mm. longos, tenues, bicellulares, cellula basilari breviore 
basi bulbosa, terminali sensim attenuata (fig. 7).  Provectiore 
aetate totum stratum superficiale saepe plus minus destruitur (fig. 3. 5). 
Pleraeque hujus parenchymatis cellulae leptopleurae exstant, poris 
minutis maculatae, contento aquoso et massula subrotunda substantiae 
ceraceae albidae, qua cytoblastus magnus includitur, repletae (fig. 
3—6 p.). Aliae contra ampliores et longiores, valde incrassatae 
porosaeque et cera destitutae obtingunt; quae in corpuscula lamelli- 
formia vel subcylindrica congregatae vel etiam solitariae, magno 
numero per totum ramum sparsae, parenchymati consistentiam 
duriusculam granulosam tribuunt (fig. 1-6 sc.). Hae cellulae 
quoad incrassationem multum ludunt; nunc in omnibus parietibus 
aequabiliter adauctae, nunc in nonnullis tenuiores (fig. 3—6 sc'.), adeo 
prorsus non mutatae obveniunt, parietibus vero oppositis eo magis 
incrassatis (fig. 8—6 sc.). Siquidem in greges collectae sunt, con- 
stanter parietes tenues extrorsum dirigunt, unde singulae phalanges 
varie lobatae et dentatae apparent (fig. 8—6 sc.). Rationibus istis 
plantae pro stationibus diversas sese habere solent; ita in speci- 
minibus Columbicis a KAnsrENio lectis nonnisi cellulas aequabiliter 
incrassatas, in iis, quae b. Scuorr e ditione Sebastianopolitana re- 
portavit, tales observavi, quales figurae nostrae exhibent, quum in 
speciminibus a cl. ReexeLLIO in prov. Minarum lectis cellulae semi- 
incrassatae rariores occurrant. Jam vero ex hoc transitu concludi 
licet, differentias illas haud specifici esse momenti. Notandum 
adhuc habemus, parietes incrassatos strata bene conspicua numerosa 
offerre, poros saepe eleganter ramosos (fig. 4. 6 sc.) et colorem 
lucide flavum vel albidum. 
Fasciculus fibrovascularis in sectione transversali formam 
ellipseos praebet, cujus axem breviorem cambium occupat (fig. 3 f., 
fig. 4). Omnia ejus elementa seriebus radiali-longitudinalibus dis- 
posita sunt. Xylema praecipue vasibus constituitur, non ita breviter 
articulatis, laxiuscule reticulato- v. striato-porosis, ad parietes trans- · 
versales scalariformi-perforatis (fig. 4—6 v.); spirifera v. annulata 
desunt. Vasibus cellulae pauciores prosenchymatis leptopleuri, 
parum quidem characteristi, quum parietes transversales vix obliqui 
sint, igitur a cl. UNGERIO ,,pseudoparenchyma“ salutati, intermixtae 
occurrunt, quae parietibus laevibus, contento plasmatico et cytoblastis 
magnis gaudent (fig. 4. 6 pr.). Phloéma fere prorsus cellulis con- 
stituitur iis prosenchymatis in xylemate obvii consimilibus, nisi 
paullo iongioribus parietibusque transversalibus magis obliquis, 
quales malacophloeodicas (Weichbastzellen germ.) appellabimus (fig. 
4—6 m.); hisaliae s. 4. cribrosae interjectae occurrunt, sibimet lon- 
gitudinaliter superimpositae, prioribus subangustiores, ad lamellas 
cribrosas quidquam ampliatae, lamellis hisce subdisciformibus hori- 
zontalibus minutissime porosis (fig. 6 cr.). Cambium denique, 
Dicotylearum more utroque latere apertum, forma cellularum et 
parietum crassitie vix a cellulis prosenchymaticis differt, itidemque 
plasmate magnisque cytoblastis scatet (fig. 4. 6 cb.). Totus fasci- 
culus substantia illa ceracea, qua parenchyma gaudet, destitutus est. 
Fasciculi vasculares cum rhizomatis ramo incrementum ali- 
quamdiu continuant, lentissimum tamen, ita ut haud conspicue 
augeantur.  Praecipuum rhizomatis incrementum potius parenchy- 
mati debetur, quod quidem, quum fasciculi proportionalem semper 
a centro et peripheria distantiam retineant, per totum ramum aequa- 
biliter adaugeri videtur. 
In parte rhizomatis tuberosa eaedem contextus species, 
ас in ramis, diversa autem dispositione occurrunt. Parenchyma 
copiosius, fasciculi fibrovasculares numerosiores existunt; nec hi 
in orbem vel ellipsem ordinati, sed irregulariter sparsi, varie flexi, 
crebro in ramos divisi, tuber inter et extra fasciculos e radice 
nutriente adscendentes omni directione pervadunt, extremitatibus 
quidem versus peripheriam subverticaliter tendentibus, cc. 2 mm. 
infra eam definitis (fig. 8 [).  Xylema nunc introrsum, nunc 
