13 
extrorsum, nunc transversaliter dirigunt, ceterum fasciculis rameis 
consimiles. Parenchyma quoque, si excipias quod in universum iso- 
diametricum, circa singulos autem fasciculos pro eorum tractubus 
plus minus elongatum existit, ut in ramis sese habet. Quomodo 
transitus e tubere in ramum fiat, haud observavi; probabiliter autem 
nil peculiaris hic offert, quum rami tamquam simplices prolongationes 
a tubere abeant. — Si pars tuberosa minus crassa magisque elon- 
gata, ramo igitur similior existit, etiam dispositio contextuum magis 
ut in ramis sese habere videtur; item, ubi ramus quidam subtuberose 
incrassatur. 
c. Insitionis ratio. 
De hacce examen accuratius me instituere haud potuisse, quum 
specimina cum radice connexa statu tantum sicco mihi praesto 
fuissent, magnopere doleo ; attamen contigit, investigationes virorum 
ill. Hooker, Kansrew et CuariN *) in universum confirmare. Quibus 
docetur, ramos rhizomatis, siquidem radicem pro nutrice idoneam 
tangunt, ei sese applicare, facie quidem laterali (nec apice, qui 
potius in solo longius prorepit), actione quadam specifica radicis 
corticem loco invaso resorbere, et denique ligno sese adnectere. **) 
Radix ita irritata plus minus intumescit et e ligno a parasito in- 
vaso ramulos singulosque fasciculos fibrovasculares, parenchymate 
parco angusto quasi corticatos in illum immittit; qui flabellatim 
divergendo saepiusque ramos agendo (fig.8) plus minus longe pro- 
currunt, sed solemniter apicibus attenuatis intra parasitum adhuc defini- 
untur (fig.8—10). Quibus utrum fasciculi Langsdorffiae proprii sese 
adnectant, an ab iis liberi perseverent, haud satis hucusque per- 
spectum habemus; ceterum autem coadunatio ita fit, ut parenchyma 
parasiti ad contextus radicis, tum corticales, tum fibrovasculares sim- 
pliciter sese apponat et intime cum iis coalescat. Etiam Langs- 
dorffia ad locum insitionis plus minus intumescere solet. 
Quomodo res in semine germinante sese habeant, nondum 
cognitum est; vix autem eas a modo descriptis longe differre cre- 
diderim. Nam in rhizomatibus, quae uno tantum insitionis loco 
gaudent, probabiliter igitur primario, fere eadem structura, ac in 
secundariis observatur. Id solum insitioni primariae peculiare vi- 
detur, ut rhizoma ad eam in tuber crassius, ramos crebriores 
emittens abeat (fig.8), quum ad secundarias rami paullo tantum in- 
iumescere nec ramulos numerosiores agere soleant (fig. 9.). 
Rhizoma Langsdorffiae radici nutrienti initio semper uni- 
lateraliter adnexum est, postea vero haud raro, praesertim si in tuber 
abit, eam prorsus amplectitur, ita ut radix medium tuber penetrare 
videatur (cf. fig. 10 et8). Organicae tamen coadunationis superficies 
ultra locum primarium haud procedit, igitur unilateralis perseverat. 
Observandum adhue, singularem hancce insitionem, quum inter 
Balanophoreas solummodo in Balanophora adhuc ‘et probabiliter 
etiam in Zhonningia offendatur ***), reliqua autem genera insitione 
prorsus diversà, infra in 77e/os? et Lophophyto fusius describenda 
utantur, verisimiliter cum substantia ceracea, quam priores con- 
tineant, rationem quandam prae se ferre; reliquis enim omnino 
amyligeris. 
*) Locis supra ad genus citatis. 
**) Nonnulli auctores insitionem ope radicellarum e parasiti rhizomate 
pronascentium fieri retulerunt, id quod vero in errore niti jam cl. 
J.D. Hooker demonstravit. Hic quidem auctor to mento rhizomatis 
in primo adhaesionis stadio partes quasdam attribuere propensus est. 
жж) Cf. бокррЕвт et Soums-Lauspac# locis supra ad ordinem citatis. 
Balanoph. 
BALANOPHOREAE: LANGSDORFFIA. 
14 
Il. 8ТІРІТЕЗ FLORALES. 
a. Evolutio, forma etc. 
Stipites florales e rhizomatis ramis, nec e parte ejus tuberosa, 
ortum ducere solent, gemmarum quidem adventitiarum more, ut in 
charactere generis jam indicavimus. Apex rami primum in corpus 
subovoideum intumescit (tab. 1. fig. 3 a, tab. II. fig. 12 a), quod 
шох vertice fissuris 3—8 in stellae formam combinatis aperitur 
(tab. І. fig. ЗЬ, tab. II. fig. 12 b) et alabastrum squamatum emittit 
(tab. I. fig. 3, tab. П. fig. 12 c.). Alabastro accrescente pars di- 
rupta, quae „volvam“ sistit, basilaris restat et іп cupulae speciem ex- 
panditur, pro fissuris illis dentatae, externe cum reliquo rhizomate 
tomentosae, intus glabrae lucidae. Dentes ejus late vel triangulari- 
ovati exstant, nunc coriacei et squamis infimis appliciti (tab. I. fig. 
1. 3 v.), nunc ad faciem internam magnopere incrassati lignosi et 
instar spinarum magnarum trigonarum patentes (tab, I. fig. 2 v.), 
transitoriis quidem inter hanc et antecedentem indolem haud deficien- 
tibus. Accidit haud raro, ut numero et dispositione squamas pe- 
dunculi infimas mentiantur, quibuscum revera a singulis auctoribus 
commutati sunt. 
Evolutio stipitis floralis praeterea nil peculiaris offert. Dum 
adhuc in volva includitur, squamas tantummodo infimas effingit 
(tab. II. fig. 12 d.), superiores demum et flores, postquam e volva 
jam egressus est. Squamae sicut flores ordine centri- v. acro- 
peto pronascuntur, 
Stipites florales in singula planta plerumque omnes unius 
sexus (tab. І. fig. 1. 2), rarius masculi unà cum femineis occurrunt 
(tab. I. fig. 3) *). Id quod pariter ac in Scybalio, ubi similis 
ratio obtingit, differentiam specificam haud sistere videtur. 
Stipites masculi a femineis jam habitu conspicue differunt. 
Solemniter longiores et tenuiores exstant, capitulo florum oblongo 
vel ovoideo et e squamarum involucro exserto terminati; femineis 
contra brevioribus crassioribus et in capitulum subrotundum, squa- 
mis plus minus occultatum abeuntibus (tab. I. fig. 1—3, tab. IL 
fig. 13. 14). Quae differentia jam in alabastris conspicitur juve- 
nilibus, d magis ovoideo-oblongis, © potius obovoideis v. sub- 
globosis (tab. I. fig. 3 m.n.). Multum autem hac ratione species variat, 
praecipue in capitulo femineo; quod in forma а cl. KarsTENIO 
Langsd. Morilziana appellata subdisciformi-depressum, іп L. ru- 
biginosa Weddell. fere globosum, in janeirensi Rich. semiglobosum 
vel subovoideum existit, formis diversis subinde in eadem planta 
obviis, per intermedias continuo junctis. Unde patebit, etiam hasce 
differentias haud specifici esse valoris, contra quidem sententiam non- 
nullorum auctorum, ut cl. J. D. Hooker fusius demonstravit (Transact. 
Linn. Soc. l.c. p. 40). Item magnitudine stipites feminei magnopere 
ludunt, nunc '/,, nunc usque 8 poll. lg., masculis vero hac ratione 
magis constantibus , solemniter 2—4 poll. longis; similiter etiam in 
utroque sexu quoad numerum squamarum pedunculum tegentium 
variationi subjecti sunt. 
Colore stipites utriusque sexus gaudent consimili, pro statio- 
nibus autem, ut videtur, vario. Ita cl. Marrius ad Mandioccam 
Ж) Ex auctoritate cll. ВїснАврї et Marri. Equidem specimina monoica 
haud vidi, eorum a cl. MARTIO reportatorum nonnisi fragmentis mas- 
culis superstitibus; quod in figura 3 tabulae nostrae 1 repraesentatum 
exstat, secundum fragmenta unisexualia compositum, et eam solum 
ob causam bisexuale delineatum est, nme tale specimen in iconibus 
nostris desideretur. Attamen, ut quantum possim errores evitarem, 
partem masculam & feminea per sectionem quasi separatam exhibui, 
ita ut, si mallis, iconem etiam pro duabus plantis 1-sexualibus 
sumere possis. 
3 
