15 BALANOPHOREAE: 
praedium prope Rio de Janeiro citrinos v. subaurantiacos eos invenit; 
aliis locis, e. gr. ad Canta Gallo, in prov. Goyaz, in Columbia, obser- 
vatoribus PeckoLrT, WEDDELL et KansrEN plus minus purpurascen- 
tes, pedicellis forum masculorum tantummodo flavis, sese prae- 
stiterunt. Similem variationem etiam in Balanophorae quibusdam 
speciebus obtingere, constat (cf. e. gr. Balanophorae involucratae 
varietates in tab. VII. monographiae Hookerianae); utrum autem in 
Langsdorffia nostra varietates denotet bene limitatas, an lusus so- 
lummodo s. d. individuales, haud compertum habemus. Observan- 
dum tamen, alias diversitates haud cum ea conjunctas esse; prae- 
terea eam in speciminibus siccatis vel alcohole conservatis haud 
conspici posse, quum haec omnia in colorem pallide fuscescentem 
transeant. 
b. Pedunculus et receptaculum. 
Ex antecedentibus patet, pedunculum inter breviter disciforme 
(fig. 13) et elongato-cylindricum (fig. 14), receptaculum autem 
pro forma capitulorum inter depresso-hemisphaericum et elongato- 
conicum ludere debere (cf. fig. 13. 14.). Quibus eum differentiis 
probabiliter etiam discrimina anatomica consociantur; sed nonnisi 
stipites femineos indolis sub fig. 13 repraesentatae hac ratione 
examinare €ontigit. Quorum structura ab ea rami rhizomatici 
suffulcientis conspicue aberrat. Concretiones sclerenchymaticae inde 
a volvae insertione subito evanescunt, unde compages tenera et 
mollis evadit; fasciculi autem fibrovasculares, ubi pedunculum in- 
trant, peripheriae appropinquantur, ramis collateralibus usque ad 
60—80 augentur, extrorsum ramulos emittunt in squamas currentes, 
introrsum alios, qui irregulariter adscendunt et hic illic in novos 
ramulos dividuntur (tab. IL fig. 13.). Igitur in sectione pedunculi 
horizontali circa centrum vides fasciculos sparsos (fig. 15 Г); 
hi partes suas, xylema dico et phloéma, certa lege haud dirigunt ; 
deinde a centro remotiorem circulum subregularem fasciculorum, qui 
ut in ramo suffulcienti xylema introrsum habent (fig. 15 Г“); 
extra hune autem iterum fasciculos sparsos observabis, eos nempe 
qui in squamas procurrunt, cum antecedentibus xylemate versus 
centrum spectantes (fig. 15 f^^). Quum vero fasciculi receptaculum 
intraverint, dispositionem subregularem, quam in pedunculo adhuc 
retinuerant, prorsus amittunt simulatque ramulis crebris maximum 
adipiscuntur numerum, ita ut per totum receptaculum absque or- 
dine sparsos, solummodo ad extremitates subradiatim versus peri- 
pheriam tendentes eos videas (fig. 13). In stipite femineo omnes 
intra ipsum receptaculum, infra flores quidem terminantur; in masculo 
contra fasciculus unus in unumquemque florem excurrit. Parenchyma 
receptaculi ab eo pedunculi haud differt; in utraque parte cera 
copiosa scatet (fig. 15 b.). 
c. Squamae (tab. IL fig. 16—21) 
totum pedunculum imbricatim obtegunt, saepeque circa capituli basin 
confertiores huie involucrum constituunt (cf. figuras tab. L). Nu- 
mero pro pedunculi longitudine inter 25—100 ludunt; taxi 12 gau- 
dent vel affini (secundum perpaucos stipites, qui ad taxin rite de- 
terminandam idonei mihi praesto erant). Persistunt. 
Forma squamarum inter ovatam et anguste linearem , magni- 
tudo inter 5 et 40 mm. versatur. - Infimae omnium minimae sed 
proportionaliter latissimae sunt, sursum gradatim elongantur et an- 
gustiores fiunt, summis denique saepe iterum decrescentibus at 
magis etiam angustatis (externe quidem haud visibilibus, quia ab 
inferioribus majoribus occultantur) (fig. 16 a—e.). Etiamsi igitur 
in uno eodemque stipite squamae variationi conspituae subjectae 
sunt, in homologis tamen diversorum stipitum regionibus multo 
magis sibi constant, forma solemniter parumper tantum, magnitudine . 
LANGSDORFFIA. 16 
haud ultra duplum diversae. — Acuminatae exstant, praesertim 
squamae angustiores, mucrone obsoleto terminatae; intus conca- 
viusculae, in medio carina obtusa pereursae, dorso leviter convexae, 
ad margines attenuatae et ciliatae, ciliis horizontalibus v. arrecto- 
patentibus, ad apicem et infimam basin saepe deficientibus. Basi 
lata pedunculo insident; inferiores hinc crassiores carnosae, subinde 
adeo incrassatae, ut spinas magnas subhorizontales mentiantur 
(tab. I. fig. 2 y), apice tenuiores et coriaceae fiunt, superioribus 
gradatim in compagem penitus homogeneam, coriaceam quidem, 
transeuntibus (cf. tab. П. fig. 16-18). Superficie laevi nitida 
gaudent; colorem supra jam indicavimus. 
Quod structuram squamarum internam attinet, intermedium 
stratum existit, e parenchymate leptopleuro laxo, in longitudinem 
tenso, cera farcto constans ; per quod fasciculi vasculares procurrunt. 
Versus utramque superficiem densius fit et cellulas pauciores 
pluresve sclerenchymaticas exhibet, ita quidem ut hae stratum basi 
interruptum, versus apicem squamae subcontinuum, 2—3 cellulas 
crassum constituant, cui squama firmitatem debet. Stratum vero 
superficiale, tum in dorso tum in ventre squamae, leptopleurum 
perseverat et tali modo, sicut parietibus externis convexe protube- 
rantibus et colore fuscescenti donatis, epidermidis speciem con- 
stituit (cf. fig. 19,20). Pili iis rhizomatis consimiles sunt (fig. 21). 
— Fasciculi vasculares squamam intrant 3 (fig. 18 a.), qui deinde 
ramulorum ope ad 5— augentur (fig. 18 b.); hi paralleli pro- 
currunt, plerumqued orso squamae propiores (fig. 18 b., fig. 19. 20 f.), 
usque circiter ad trientem superiorem, ubi omnes definiuntur, praeter 
medium qui in apicem excurrit (fig. 18 е.). 
d. Inflorescentiae. 
Forma inflorescentiarum jam indicata, notandum adhuc restat, 
in utroque sexu simplicia eas referre capitula, floribus immediatim 
e receptaculo, dignitate axium secundariorum, pronatis. Bracteae 
quidem hos flores penitus deficiunt; conjici autem licet, eas 
latere vel, ut ajunt, abortas esse, quum [lores more gemmarum 
normalium , quibus phyllum suffulciens legaliter convenire a mor- 
phologis gravissimis statuitur, e receptaculo ortum ducant. *) 
Flores in capitulo masculo solemniter 200 — 300 occurrunt, 
liberi, pedicellati, corporibus peculiaribus, quae cum cl. HookERo 
pro ovariis abortivis habeo, stipati (tab. II. fig. 14.). Taxin eorum 
accuratius determinare haud contigit; spira vero continua altioris 
divergentiae, forte 21 v. affini dispositi videntur. Anthesi centri- 
peta utuntur; quamdiu juveniles sunt et adhuc clausi, imbricatim 
invicem appliciti sursum spectant, dum aperiuntur horizontales fiunt 
et demum subrefracti (tab. I. fig. 1.). Plerumque omnes perfecti 
exstant; rarius summi deformati steriles, in corpus ad instar capituli 
diminuti capitulo florum perfectorum 
(tab. I. fig. 3 ad d x., tab. П. fig. 14.). 
Flores feminei numerosissimi, vel plura millia, sessiles, toti 
vel parte tantum superiore cum vicinis €oaliti (tab. Ш. fig. 12), 
instar strati continui „veluti ex materie fibrillosa compacti“ (Rich.) 
receptaculum tegunt, aliis organis inter eos haud obviis (tab. П. 
fig. 13.). Тахіп propter nimium eorum numerum, nimiamque den- 
sitatem et parvitatem determinare ommino non potui; anthesis sub- 
simultanea videtur. Pariter ac masculi nunc omnes perfecti sunt 
(tab. II. fig. 13), nunc pro parte rudimentarii; hi vero haud apicem 
sed basin capituli occupant, ubi annulum subconstrictum, a 
strato florum perfectorum conspicue discrepantem constituunt (tab. 
L fig. 2 x.; cf. etiam figuras a cl. WEppELLIo in Anm. sc. nat. 
Ш. Ser. vol. XIV. tab. 11. sub 48 et 51 editas). 
impositum — conspirantes 
*) Cl. J. D. Нооккв in masculis bracteae vestigium indicavit, quod 
equidem haud vidi, sed’ passim provenire posse minime denegarem. 
