17 BALANOPHOREAE: 
Ш. Frores purru (tab. Ш. fig. 1—11.). 
Flos masculus (fig. 1. 2) pedicello fulcitur 8—12 mm. 
longo, graciliter cylindrico, carnoso, qui e parenchymate leptopleuro 
longetenso , cera farcto et fasciculo fibrovasculari unico axili con- 
textus est.*) Apice pedicellus in perigonium transit, cc. 5 mm. 
diametro aequans, solemniter triphyllum. Phylla, quorum impar 
posticum stat (tab. I. fig. 1), praefloratione subinduplicato-valvata 
utuntur (tab. III. fig. 2), anthesi late patent (tab. Ш. fig. 1. 3); 
singulum ovatum exstat, concavum, apice subcucullatum, e pressione 
quam in alabastro subierat argute marginatum, carnosum, externe 
longitrorsum substriatum et apicem versus maculis longitudinalibus 
albidis notatum (cerae massulis per -epidermidem translucentibus ; 
cf. tab. Ш. fig. 1—3.). Basi tenuius existit, e parenchymate longe- 
tenso leptopleuro іп pedicellum continuato contextum; apicem 
versus crassius, cellulis paullo ampliatis, interioribus ex parte 
in sclerenchyma mutatis, extimis cuticula eleganter transverse 
rugulosa vestitis (fig. 6.). Unde hae epidermidem distinctam con- 
stituunt; in qua vero cellulae marginem phylli occupantes reliquis mi- 
nores et minus regulares, parietibus quoque tenuioribus et cuticula 
minus distincta donatae offenduntur (fig. 6 x.). Fasciculi vasculares 
perigonium deficiunt; cera tantummodo versus phyllorum apices 
occurrit (cf. fig. 6.). — Observandum porro, praeter perigonia 
modo descripta subinde etiam diphylla occurrere, quorum partes 
lateraliter spectant, indole ceterum haud mutata (fig. 4.). Ex hac 
vero dispositione concludimus, bracteolas hunc florem typice de- 
ficere; nam si adessent, sive explicatae, sive nonnisi in idea vel 
schemate floris indicatae, positionem lateralem eas occupare, phylla 
perigonii antem mediana stare, phyllotaxeos leges juberent. 
Androeceum, totum 1'/,—2 mm. longum, e tot staminibus 
constat, quot phylla perigonialia adsunt, solemniter igitur 3, rarius 
2, perigonii phyllis antepositis (fig. 1. За. 9.). Quorum filamenta 
brevissima, passim vix dignoscenda, in columnam cylindricam sub- 
solidam conflata sunt, antheris contra leviter plerumque cohaeren- 
tibus, canalem axilem trigonum inter sese relinquentibus (fig. 3. 1.). 
Ellipticae hae exstant vel elliptico-cordatae, extrorsae, dithecae, 
quadrilocellatae; rimis 2 longitrorsis, apice plerumque confluentibus 
aperiuntur (fig. 1. 3a. 4. 5), septo locellorum persistente (fig. 7.). 
Connectivo gaudent sat crasso, quod in medio parenchymatis laxi, 
cera farcti, fasciculum exhibet fibrovascularem usque ad apicem 
procurrentem (fig. 7), qui e fasciculo pedicelli axili infra androe- 
ceum pro staminibus in tres diviso ortum биёй, ^ Valvae et 
dissepimenta tenuissima sunt, e stratis cellularum 1—2 tantum 
conflata, quarum parietes incrassatione illa reticulata vel spirali, 
qua pleraeque antherae gaudent, destituti sunt vel rudimentariam 
tantum et obsoletam eam exhibent (fig. 7.). — Pollinis granula, 
quoad formam jam in charactere generis descripta, colore gaudent 
pallide flavo, magnitudine cc. 30 micromillim. (fig. 8.). 
Flores abortivi, qui, ut supra notavimus, subinde ad 
apicem capituli offenduntur (tab.1. fig. 3, 4 x), corpora referunt ob- 
conica vel prismatica, solida, dense conferta, mutua pressione an- 
gulata, basi plus minus connata, plerumque 3—4 mm. longa (tab. 
ПШ. fig. 10.). Vertice utplurimum aequabiliter convexa, subinde 
sulcis 3 vestigia perigonii offerunt. — Anatomice e mero parenchy- 
mate constant, plus minus longetenso, partim leptopleuro et ceram 
*) Hunc igitur pro tubo perigoniali, cum filamentorum columna coalito 
haud habeam, quia talis columna pro staminibus tres fasciculos, nec 
unum tantum, expostularet. 
LANGSDORFFIA. 18 
continente, partim sclerenchymatico; epidermis basi haud distincta 
vertice cuticulà rugulosá cellulisque paullo ampliatis denotatur 
(cf. fig. 11). 
Restat adhuc, ut corpora illa flores perfectos stipantia, pro 
ovariis abortivis habita, describamus. Ovoidea vel lageniformia 
haec exstant, basi sessilia saepeque connata, apice in styli brevioris v. 
longioris subinde bilobi speciem producta, superne cerae massulis 
translucentibus maeulata subindeque verruculoso-tuberculata (secun- 
dum figuras Hóokerianas), '/-—'/e pedicelli longitudinem attingentia 
(fig. 1 o, fig. 9). Basi capituli numerosiora occurrunt, 3—4 inter 
vel circa singulos flores, sursum rarescunt; inter flores verticis 
abortivos (ubi hi adsunt) deficiunt. Absque ordine floribus inter- 
mixta ea video, in universum igitur pedicellos stipantia, nec tamen 
circa singulos pedicellos regulariter quaterna in favi vel cupulae 
speciem connexa, ut auctores quidam tradiderunt. Quoad structuram 
internam fere ut flores masculi abortivi (fig. 10, 11) sese habent (cf. 
fig. 9). — Ovaria rudimentaria ea repraesentare hanc ob causam 
duco, quia pistillis abortivis ad basin capitulorum femineorum sub- 
inde obviis consimilia sunt; etiam processus eorum styliformes 
huic sententiae favent. Арісе talis processus saepe bilobo porro 
suadetur, ea probabiliter e phyllis 2 enata esse; unde simile quid 
de pistillis perfectis suspicandum. 
Proportiones diversarum floris perfecti partium sicut corporum 
intermixtorum variationi non inconspicuae subjectas esse, ex ico- 
nibus Richardii et aliorum auctorum nostrisque patet. Differentias 
tamen obvenientes neque ad species, neque ad varietates quidem 
distinguendas sufficere, jam-cl. J. D. Ноокек demonstravit. 
IV. Frores reminet (tab. Ш. fig. 12—15.). 
Ut jam notavimus, flores feminei inter sese ita connati sunt, 
ut stratum continuum 3—4 mm. crassum, stylis quasi velutinum 
constituant (tab. II. fig. ТЗ, tab. Ш. fig. 12.). Singulus flos e 
coalitione solutus lineari-prismaticus subhexagonus conspicitur, basi, 
ubi plerumque liber perseverat, paullo tenuior, stylo cylindrico 
'+— 1 mm. longo terminatus, circa cujus basin in marginem brevem 
irregularem protractus est (tab. ІП. fig. 12. 13.). Consistentia gaudet 
molli, tenuiter fibrillosa; colore in parte inferiore pallide flaventi, 
ad superficiem stylosque citrino vel subaurantiaco (Мавт.), aut 
saepius plus minus purpurascenti (WEDDELL, KARSTEN et al.). 
Totus hic йоз pro pistillo nudo habendus est; margine enim 
apicis subproducto, cui plerique auctores perigonii dignitatem ad- 
seripserunt, nil repraesentante nisi simplicem ovarii prolongationem, 
ut ex analogia cum Helosi, Lophophyto et aliis hujus ordinis ge- 
neribus, quorum evolutionem novimus, patet. *) Verisimiliter hoc 
pistillum e duobus carpidiis conflatum est, pariter ac in Helosideis, 
Scybalieis, Lophophyteis, stylis vero in unicum combinatis ; 
ita saltem indole pistillorum sterilium suadetur (cf. supra), 
evolutione propter speciminum idoneorum defectum nondum in- 
vestigata. 
Stylusstratum periphericum exhibet cellularum ampliorum, per 
series longitudinales 8, saepe dextrorsum tortas, dispositarum, et fasci- 
culum axilem cellularum angustiorum, quae telam conductricem sistunt. 
Omnes hae cellulae parenchymaticae, leptopleurae, elongatae, sub- 
aequilongae exstant (fig. 13 st.). In dimidio vel triente styli supe- 
riore periphericae papillose extuberantes stigma constituunt (fig. 
13 stg.), deorsum paullo angustantur, interioribus simul proportio- 
Ж) Cf. dissertationem nostram: Sur la structure de la fleur Q de 
quelques Balanophorées 1. c. 
