23 BALANOPHOREAE: HELOSIS. 24 
ovoideo, infra apicem consito. — Frucrus flori $ ex- 
trinsecus consimilis, nisi paullo major, stylis destitutus 
et basi contracta subpedicellatus, nucamentaceus, epi- 
carpio subcrustaceo, endocarpio in putamen tenue in- 
durato. Semen oblongum, ENDOSPERMIO Copioso, EMBRY- 
one apicali microscopico, corpusculum subovoideum e 
paucis cellulis conflatum suspensori 2-cellalari adnexum 
referente. 
Ruizoma (perenne) ad loca insitionis tuberosum, 
unde ramos emittit cylindricos, ramosos, sub solo 
prorepentes, totum nudum s. esquamatum, glaberrimum. 
Sripites FLORALES adventitii, lateraliter e ramis 
rhizomatis prorumpentes, volvd basilari vel cum pe- 
dunculo elata annuliformi saepius 1—6-dentata passim 
obsoleta cincti, erecti, basi scapiformes nudi, apice in 
caPITULUM bisexuale oblongum vel ovoideum abeunt, 
e secundariis deplanatissimis compositum, juventute 
BRACTEIS illorum peltatis valvatim connexis velatum, 
anthesi nudatum. Ғһовев utriusque sexus irregulariter 
mixti, ebracteati, pilis creberrimis clavatis (paleis) 
stipati, feminei ante masculos evoluti. — Totae stir- 
pes amylo scatent, cerá carent. Color rhizomatis 
flavescens in fuscescentem, pedunculi e basi albida 
rubicundus vel subviolascens, bractearum subauran- 
tiaco-purpurascens, eapituli nudati saturate purpureus 
(ex Mart.). — "Totam Americam tropicam incolunt. 
1. HELOSIS GUYANENSIS Rica. 
Tabulae nostrae IV. V. VI. 
Helosis guyanensis L. C. Rich. in Mem. Mus. l. c., Mart. 
l. с. et Obs. n. 2643.!, Hook. f. l. c.f, Griseb. і, c.! 
Helosis brasiliensis Schott et Endl. 1. c.! 
Cynomorium cayennense Swartz l. c. 
Caldasia cayennensis Mutis ex Steud. Nomencl. 
Espiga de sangue Brasil. (ex Peckolt). 
Forma a. cuvaNENsis: pedunculo elongato (5—30-em.), volva 
basilari, capitulo juniori ovoideo-oblongo , bracteis abbreviato- 
hexagono-prismaticis. 
Tabula nostra 1V. 
Helosis guyanensis Auctt. 
Forma f. ввавилемвіз: pedunculo: abbreviato (2—5-cm.), 
volva basilari, capitulo juniori subgloboso, bracteis subpyramidato- 
hexagono-prismaticis. 
Tabula nostra V. Fig. 1. 
Helosis brasiliensis Schott et Endl. 
[Forma y. anpicota Hook. ғ. „pedunculo brevi, volva infra 
capitulum sita“ (Hook. f. Transact. Linn. Soc. 1. е.). — Forma 
in Brasilia nondum reperta.] 
I. Rarzoma. 
а. Morphologia. 
Rhizoma Heloseos, pariter ac in Langsdorffia, \oco ubi radici 
nutrienti affixum est, tuber sistit, e quo rami cylindrici abeunt. 
Hi vero semper horizontaliter sub solo prorepentes nunquam pro 
inflorescentiis adscendunt, quae potius lateraliter emittuntur; ubi 
autem radici obviam venienti sese adnectunt, tuberose incrassantur, 
deinde e parte incrassata ramos agunt, itaque in nova vegetationis 
centra abeunt (tab. IV. V. fig. 1). 
Tubera, quibus verisimiliter stadium plantae primarium, 
quale e semine prodit, consimile est, pugni minoris crassitiem 
assequuntur. Subrotunda exstant, saepe irregulariter nec tamen 
profunde lobata, in tota superficie verrucoso-nodosa; colore gaudent 
sordide: fuscescenti, compage carnosa. Radicem nutrientem, cui 
initio unilateraliter insident (tab. VI. fig. 1), prodeunte aetate 
magis magisque (tab. VI. fig. 2. 3), denique saepe totam amplectun- 
tur, ita ut radix medium tuber penetrare videatur (tab. V. fig. 1 ad a.). 
Rami locis haud distinctis e tubere pronascuntur, utplurimum 
2—6. More gemmarum normalium 'exogenei sunt, subinde tamen 
provectiore aetate tuberis accrescentis substantia ad basin ita ob- 
vallati, ut ex illius interno prorumpere videantur (cf. tab. V. fig. 1). 
Cylindracei, pennam corvinam usque digitum minorem crassi, laeves 
vel passim nodulis exasperati, albidi vel flavescentes, compagis 
duriuscule carnosae obtingunt; varie flectuntur, hic illic ramulos 
agunt aeque sese habentes, itaque systema effingunt saepe valde 
complexum, radicibus vicinis. arcte implicatum. | Ramuli, ut in 
Langsdorffia, exogenei quidem sunt, sed quoad locum et tempus 
evolutionis certa lege haud adstricti; saepe dichotomias formant, 
passim quoque, ubi duo paralleli procurrunt, ramulis transversis, 
velut Algae Conjugatae, inter sese connectuntur (cf. tab. IV. ad a, 
et tab. VI. fig. 6). 
Siquidem rami rhizomatis radicem tangunt, quà pro nutrice 
uti possunt, in facie huic applicita intumescunt, simulatque radici 
more infra describendo adnascentes tuber effingunt, quod, ut supra 
jam notavimus, tamquam novum vegetationis centrum sese habet 
(tab. VI. fig. бай b). Initio evolutionis in facie tuberis a radice aversa 
ramum subintegrum adhuc recoghoscas (tab. IV. ad b., tab. VI. fig. 6); 
progrediente vero aetate hic a tubere accrescenti circumvallatur et 
denique prorsus includitur, ita ut species evadat, ac si ramus me- 
dium tuber penetraret velsi tuber locis 2 oppositis ramos emitteret 
(tab. IV. e. d., tab. V. fig. I). 
Organis foliaceis itemque pilis totum rhizoma caret, — Vege- 
tatione modo descriptà perenne fit, singulis vero ramulis (an etiam 
tuberibus ?) probabiliter ultra annum haud perdurantibus. Interdum 
totum perire dicitur (cf. Ricuarp et J. D. Ноокев ll. cc.). — 
Quomodo e semine pronascatur, haud hucusque compertum habe- 
mus; verisimiliter autem embryo super radicem nutrientem in tuber 
explicatur, a quo deinde rami abeunt. 
b. Anatomia (tab. VI. fig. 1—14). 
Ad structuram internam rite exponendam juvabit, partes rhi- 
zomatis, ramos nempe et tubera, singulatim pertractare. 
l Rami rhizomatis. Hi cylindros solidos sistunt, e pa- 
renchymate conflatos, quod fasciculi fibrovasculares 4—7 in orbem 
dispositi longitudinaliter percurrunt; unde corticis speciem et me- 
dullam, fasciculorum cylindro sejunctas, radiis parenchymaticis 
latis cohaerentes dignoscere potes (fig. 7. 8). Cortex semper mole 
praevalet; fasciculi, licet incremento indeterminato gaudeant, cortice 
