. 
25 BALANOPHOREAE: HELOSIS. 26 
tamen haud crassiores fiunt; medulla post fasciculos enatos haud 
amplius augetur. Fasciculi xylema versus centrum, phloéma peri- 
pheriam versus dirigunt, inter sese et cum axe rami paralleli pro- 
currunt, cambio utrinque aperto gaudent et incrementum, quamdiu 
ramus vivit, continuant; Helosis igitur in ramis rhizomatis structu- 
ram Dicotylearum typicam offert. 
Cortex parenchymate constituitur grandicelloso, quod in 
sectione transversali subisodiametricum vel quidpiam tangentialiter 
tensum, in verticali usque ad octuplum diametri transversalis elon- 
gatum est. "Versus peripheriam gradatim angustius et brevius fit, 
parietibus, qui jam in interiore parte colore fuscescenti gaudebant, 
magis simul obscuratis; epidermide tamen haud distinctà, cellulis 
strati superficialis omnium minimis convexe subextuberantibus, 
provectiore aetate cum stratis subjacentibus saepe plus minus de- 
structis (ef. fig. 12. 13 ad c.). 
Pleraeque hujus parenchymatis cellulae leptopleurae exstant, 
succo aqueo, granulis amylaceis simplicibus subrotundis et cyto- 
blastis majusculis fuscescentibus farctae; amylo versus peripheriam 
gradatim rariore, in stratis 3—4 extimis prorsus evanido, substantia 
molli-resinosa dilute fusca ejus loco cellulas replente (fig. 12. 13). 
His sclerenchymaticae interjectae sunt, aliae singulatim sparsae, 
aliae in phalanges congregatae, quae leptopleuris adjacentibus ple- 
rumque ampliores, in omnibus parietibus conspicue incrassatae, 
poris numerosis saepe ramosis instructae, colore aureo donatae, 
intus ad parietes resinà molli fusca obductae, ceterum vacuae exstant 
(fig. 12. 13). Phalanx sclerenchymatica major una regulariter 
ante fasciculum fibrovascularem obtingit, in sectione horizontali 
subsemilunata, fasciculo quasi cucullatim imposita, in parte introrsa 
e cellulis angustioribus longioribus, extrorsum in breviores am- 
pliores transeuntibus conflata (fig. 7. 8. 12. 13 sc.). Hae phalanges 
cum fasciculis lente acereseunt, cellulis adjacentibus gradatim in 
eandem fabricam conversis. lis alternae, peripheriae propiores, aliae 
offenduntur minores et irregulariter circumscriptae, ceterum con- 
similes (fig. 7. 8. 12. 13 sc.) *); praeterea multae adhuc e paucis 
cellulis. vel unicá tantummodo constantes, in exteriore corticis parte 
irregulariter sparsae, versus peripheriam rariores, in stratis cellula- 
larum 4—5 extimis deficientes (fig. 7. 8. 12. 13 sc."). 
Etiam radii s. d. medullares indolem hanc sclerenchy- 
maticam exhibent, cellulis quidem eo ordine indurescentibus, quo 
e cambio pronascuntur. Prope centrum rami hae subisodiametricae, 
extrorsum gradatim in radii et axeos rami directione elongantur; a 
phalange illa sclerenchymatica, quae fasciculo anteposita est, unica 
ad minimum cellulá leptopleura et ad partitionem adhuc adapta se- 
paratac perseverant (fig. 12 rad.) **). — Denique etiam medulla in 
sclerenchyma abit, vel tota vel majore ex parte; igitur eum radiis 
medullaribus stellae sclerenchymaticae 4—7-lobae speciem con- 
stituit, cujus radii inter fasciculos fibrovasculares protrusi sunt 
(fig. 8. 12. 13 med.). Cellulae medullares angustae et conspicue 
elongatae esse solent; igitur ab iis radiorum, quibuscum in stellam 
illam conspirant, insigniter discrepant (fig. 12). Juventute, dum 
adhuc leptopleurae sunt, cum cellulis radiorum amylum continent; 
ж) Cl. J. D. Нооккв (Balanoph. p.11) hasce sclerenchymatis phalanges 
pro libri fasciculis habuit, itaque Heloseos structuram immerito cum 
Menispermaceis quibusdam comparavit. 
**) Attamen in figura 30. tab. XVI. monographiae Hookerianae scleren- 
chyma radiorum medullarium cum sclerenchymate phalangis fasciculo 
antepositae conjunctum conspicitur. Quod, licet a me haud obser- 
vatum, in ramis senilibus, qnorum fasciculi incremento destiterunt, 
accidere posse haud denegarem. 
postquam vero induruere, nil nisi substantiam fuscam parietes 
intus vestientem, quam etiam in sclerenchymate corticis offendimus, 
offerunt. 
Fasciculi fibrovasculares in sectione transversali figu- 
ram rhombi praebent, cujus diagonalis longior cum radio rami 
coincidit. Diagonalem breviorem cambium occupat, partem intror- 
sam ut jam notavimus xylema, extrorsam phloéma; omnibus ele- 
mentis distinctissime in series radiali-longitudinales ordinatis (fig. 7.8. 
12 f.). Xylema fere prorsus e vasibus constat angustis, longiuscule 
articulatis, mutua pressione angulatis, non multum pachypleuris, 
quorum parietes longitudinales striato- vel passim grosse reticulato- 
porosi, transversales scalariformi-perforati exstant (fig. 12. 13 va., 
fig. 14). Spirifera v. annulata desunt. Subinde paucae prosenchy- 
matis eellulae, forma fere vasorum, parietibus autem tenuioribus 
et laevibus instructae, quales cP Омо » pseudoparenchymaticas** 
appellavit, vasibus intertextae qccurrunt. Phloéma cellulis mala- 
cophloeodicis, interjectisque cribrosis, in universum ut in Langs- 
dorffia sese habentibus, constitüitur (fig. 12. 13 phl.); cambium 
per series 2—6 transversas et 4— 10 longitudinales dispositum nil 
peculiaris offert (fig. 12. 18 cb.). Totus hic fasciculus amylo 
caret, vasibus aérem, cellulis reliquis nil nisi plasma et cytoblastos 
continentibus ; strato parenchymatis angusti haud amyligeri tamquam 
vagina cingitur et a sclerenchymate circumjacente separatur (fig. 
12. 13 vg.). 
Ubi ramus rhizomatis secundarium emittit, contextus modo 
descripti continuo e primario in hune transeunt; fasciculis quidem 
fibrovascularibus ita sese habentibus, ut ii 2—3, qui in latere rami 
novi consiti sunt, ramificationes in eum immittant, quae statim di- 
visione numerum ramulo convenientem attingunt et in orbem dis- 
ponuntur (fig. 9). Siquidem inter ramos parallelos ramuli duo in 
unicum transversalem combinantur (fig. 6), diversi hi contextus, 
etiam fasciculi fibrovasculares, ab uno in alterum ita transfluunt, 
ut tamquam in ramo simplici prorsus continui evadant (fig. 10). 
2. Tubera rhizomatis (tab. VI. fig. 1—8. 11). Quoad 
tubera distinguendum nobis est, utrum primaria e semine pronata, 
an ea, quae e ramo intumido (fig. 6 b.) ortum duxerunt, ante oculos 
habeamus; indole enim systematis fibrovascularis haec quodammodo 
differunt. Aliis tamen plerisque notis prorsus consentiunt, e. gr paren- 
chymate. Hoc in utroque tubere praevalentem sistit substantiam; 
intus grandicellosum , amylo farctum et fere prorsus leptopleurum 
est, peripheriam versus angustatur et in corticem 1'/4—2 mm. 
crassum male definitum, concretionibus sclerenchymaticis inter- 
textum, amylo destitutum ejusque loco intus plasmate, in stratis 
vero superficialibus 2— 4 substantià molli-resinosa, quam in ramis 
jam offendimus, repletum abit (fig. 1. 2. 11c.). Praeterea subiso- 
diametricum existit vel juxta fasciculos fibrovasculares cum horum 
tractu plus minus elongatum, parietibus ut in ramis sese habenti- 
bus (fig.11). Intus haud accrescere, externe lente augeri videtur, 
partitionibus praecipue in strato corticis plasmatico (fig. 11 ad x.) usu 
venientibus, superficiali contra emortuo et solemniter plus minus 
destructo (fig. 11 ad y.). 
Parenchyma hocce fasciculis fibrovascularibus numerosis te- 
nuibusque percurritur, qui varie flectuntur et dividuntur, ita ut in 
sectionibus oculo nudo aspectum fere venularum marmoris praebeant 
(fig. 1—3). Versus insitionis locum subflabellatim hi convergunt, 
ad peripheriam subdendritice divisi (fig. 1—3), infra stratum 
corticale definiuntur (fig. 1—3. 11). His quoque rationibus tuber e se- 
mine pronatum in universum ac tuber e ramo rhizomatis exortum 
sese habet; eo autem differt, quod fasciculi in priore liberi pro- 
nascantur et inde a loco insitionis adscendant, quum contra in 
