27 BALANOPHOREAE: HELOSIS. 28 
altera tuberis specie e fasciculis rami intumescentis instar rami- 
ficationum proficiscantur et ad locum insitionis descendant. Quae 
differentia stadiis provectioribus diversá fasciculorum distri- 
butione adhuc notatur; in tubere enim primario omnes fasciculi 
irregulariter quidem, sed in universum subradiatim a loco insitionis 
versus peripheriam currunt (fig. 1); in altero contra tubere, quum 
origine ramus generator tantummodo in latere radici nutrienti 
applicito intumuerit, facie tamen opposita nondum mutatus, etiam fasci- 
culi in latere haud mutato integri et eádem ac in ramo normaliter 
cylindrico dispositione conspiciuntur (fig. 2. 3 r.), in facie autem 
incrassata turbati, divisi et cum ramis suis deorsum divergentes, 
denique versus insitionis locum iterum convergentes apparent 
(fig. 2. 3). "Vestigia hujus dispositionis adhuc dignoscuntur, quum 
tubere accrescenti etiam facies rami origine integra obvallata est; 
unde dijudicari potest, utrum tuber e ramo, an ramus e tubere 
originem duxerit; nam si ramus e tubere proficiscitur, fasciculi, 
quos ex illo accipit, dispositionem regularem haud prius ostendunt, 
donec ramum jam intraverunt. 
Observandum etiam, fasciculos tuberis, ut in Langsdorffia, 
xylema et phloéma certà versus tuberis axem vel peripheriam di- 
rectione haud disponere. Quoad structuram non multum ab iis 
ramorum rhizomatis aberrant; forma tamen minus regulari, ele- 
mentis in universum brevioribus et minus distincte seriatis utuntur. 
Praeterea minores exstant, ad extremitates, praecipue eas quae ad 
locum insitionis tendunt haud raro unà tantum vel paucis vasorum 
seriebus conflati, quae prosenchymate parcissimo, vix a parenchy- 
mate adjacenti diverso, concomitantur (cf. fig. 5). 
3. Rationes insitionis (tab. УШ. fig. 1—5). Prima in- 
sitionis stadia, tum tuberis primarii, tum secundarii e ramo intu- 
mescenti pronati, adhuc. latent; in maxime juvenilibus hucusque visis 
parasitus cum ligno radicis nutrientis jam coadunatus exstabat 
(fig. 1—3). Vix vero dubium est, embryonem germinantem vel 
tuberculum, quod e ramo ad radicem sese adsugillanti prodit, 
actione quadam specifica corticem radicis resorbere et cum ligno 
ejus nudato simpliciter coalescere. Radix autem ео irritari videtur ; 
lignum ad locum invasionis irregulare fit, strata effingit plus minus 
disjecta et turbata, simulatque lobulos in parasiti basin protrudit 
brevissimos, haud ultra 2 mm. longos, plus minus numerosos, la- 
tiores vel tenuiores, obtusos vel acutos (fig. 1—4). Quibus lobulis 
fasciculi fibrovasculares Heloseos proprii sese adnectunt, nunc ita fere, 
ut veras eorum continuationes sistere videantur, nunc lateraliter 
abeuntes, vel in valleculas inter eos immissi, semper tamen ex 
ipso radicis ligno, neque umquam e cortice ejus proficiscentes 
(fig. 1— 4). Vasa saepe ad ea radicis apposita et directe com- 
municantia praebent (fig. 5) *); quae subinde ad locum fusionis 
adeo consimilia, ut quasi inter sese transeant, plerumque tamen 
sat bene dignoscenda occurrunt. Reliqui autem contextus, praecipue 
parenchymatici, semper tam distincti perseverant, ut facillime dignoscas, 
quinam ad radicem et quinam ad parasitum pertineant (cf. fig. 
1—5). De parenchymate Heloseos etiam observandum , ad locum 
insitionis id angustius exstare, quam in interno rhizomate, plasmate 
densiore farctum, amylo vero destitutum (quae substantia demum 
2—3 mm. trans insitionis faciem apparet), et radicis contextubus 
simpliciter appositum, cum tota facie nudata, tum corticis tum ligni, 
coalitum esse (fig. 4. 5). 
ж) СІ. J. D. Нооккв talem communicationem negavit, nob. comes à 
Sorws-LAUBACH (Pringsheim's Jahrbücher f. w. B. VI, 531) contra 
eam exstare affirmavit; posteriorem igitur sententiam stabilimus. 
Parasitum radici primitus uno tantum latere insidere (fig. 1— 4), 
prodeunte vero aetate eam saepe penitus amplecti, supra jam no- 
tavimus; in quo tamen organicae insitionis superficies, ut in Langs- 
dorffia, ultra locum primarium haud procedit et constanter uni- 
lateralis perseverat (cf. fig. 2. 3). 
Helosis igitur quoad insitionis rationes conspicue a Langs- 
dorffia et Balanophora (cf. supra ad Langsdorffiam) differt. 
Attamen quum lignum radicis nutrientis etiam lobulis, licet bre- 
vibus, in parasiti corpus producatur, affinitatem quandam cum 
illis generibus simulatque transitum ad Orobanchas, quae facie 
aequabili in radice insident *), recognoscimus. Ut Helosis, in univer- 
sum reliqua quoque Balanophorearum genera amylo praedita 
sese habent, quantum hucusque cognita sunt (cf. quae se- 
quuntur). 
П. 8ТІРІТЕЗ FLORALES. 
a. Pedunculus. Volva. 
Stipites florales lateraliter e ramis rhizomatis, nec e partibus 
ejus tuberosis pronascuntur. Ut in Langsdorffia plerisque aliis 
Balanophoreis, adventitii sunt et in interiore cortice praeformantur ; 
quum primum apparent, formam gibberis hemisphaerici, deinde 
subovoidei ad ramum rhizomatis offerunt (tab. ТУ ad m.). Qui quum 
4—5 mm. longus est, vertice subirregulariter vel saepius in lobos 
2—6 dirumpitur, et ex apertura capitulum forale emittit, quod шох 
pedunculo effertur (tab.1V ad n. o. etc.). Volva instar annuli ir- 
regularis vel 2—6-lobi, passim obliqui, haud ultra 3 mm. longi 
subinde oblitescentis, ad basin pedunculi vel 1—2 cm. supra eam 
relinquitur (tab. IV); sed in varietate andicola (ex auct. cl. J. D. 
HookER) altius qnoque, usque infra capitulum, cum pedunculo 
evehitur. Structura interna cortici ramorum rhizomatis respondet, 
ut ex ejus evolutione sequitur. 
Stipites florales explicati superterranei exstant, erecti vel 
flexuosi, rarius subincurvi (tab. V fig. I), pro varietatibus ut supra 
jam indicavimus varielongi. Pedunculo utuntur scapiformi, nudo 
(i. e. aphyllo v. esquamato), cylindrico, tereti vel longitrorsum sub- 
sulcato, pennam anserinam usque digitum minorem erasso, laevi, 
glaberrimo, inferne albido, sursum purpurascenti,. qui capitulo 
florum infra fusius describendo terminatur. 
Structura pedunculi anatomica (tab. VI. fig. 15—19) 
ab ea ramorum rhizomatis nonnihil differt. Fasciculi fibrovasculares 
numerosiores, 12—20, haud in unum annulum ordinati, sed circa 
centrum in zona latiore, fere dimidium pedunculi radium aequante, 
sparsi obtingunt, xylemate vero constanter centrum, phloémate peri- 
pheriam spectantes (fig. 17). Interiores majores, exteriores gra- 
datim minores exstant, omnes tamen parvi et parenchymate copi- 
oso sejuncti; paralleli cum axe pedunculum usque ай capitulum 
florale percurrunt (fig. 15—17), Originem e fasciculis rami rhi- 
zomatis ducunt (fig. 15) **) itaque hisce in universum consimiles sese 
habent (fig. 18). Utroque latere, antico et postico, strato scleren- 
chymatico concomitantur, de cujus indole figura nostra 18 rationem 
reddit. Parenchyma pedunculi ceteroquin leptopleurum grandicel- 
losum, circa fasciculos subconcentrice ordinatum (fig. 18), extra eos 
*) Cf. Caspary, Flora (Ratisbon.) 1854. p. 585., SOLMS-LAUBACH 
1. с. 524. a 4 
**) Facillima іп Helosi haec observatio, quá sententia cl. GOEPPERTII 
refutatur: fasciculos stipitum floralium in Balanophoreis a rhizomatis 
fasciculis liberos pronasci et in systema distinctum conspirare. 
