31 l 
Androeceum e staminibus 3 constat, ordinis more ante 
perigonii phylla positis, quae basi in tubum cylindricum connata, 
ec. ad */, altitudinis in filamenta libera subsemicylindrica leviter 
extrorsum curvata, apice iterum conniventia et antherarum connata- 
rum capitulo terminata abeunt (fig. 6). Totum 5—7 mm. longum 
existit, filamentorum columna albida, antheris flavis; structura 
columnae anatomica ut in Scybalio. 
Antherarum capitulum ovoideum се. */, mm. lg., singula 
anthera elliptico-cordata exstat (fig. 4). Trilocularis haec est, 
loculis 2 extrorsis, qui externe soli visibiles antheram de specie 
dithecam reddunt, tertio introrso, prioribus paullo angustiore sed 
longius decurrente (cf. fig. 2. 4. 5. 7). Unde totum antherarum 
capitulum 9-locellatum evadit, loculis 6 in peripheria consitis, per 
paria approximatis, a pari finitimo per septum latius sejunctis, ante 
perigonii phylla positis; reliquis 3 in centro, singulis pone paria 
exteriora cadentibus (fig. 5).. Suturae haud conspiciuntur; connecti- 
vum indistinctum; valvis septisque tenuibus, structura Scybali?. Hocce 
capitulum septorum destructione introrsum aperitur; antherae ita 
a,se invicem solvuntur et intus loculos apertos oblongos, vestigiis 
dissepimentorum circumseptos exhibent (fig. 6. 7). — Pollinis 
granula jam in charactere generis descripsimus; addendum solum- 
modo, flavescentia ea exstare et cc. 30 mieromillim. aequantia. lis 
fila irregularia intermixta sunt, e destructis cellularum maternarum 
parietibus residua (fig. 8). 
In fundo tubi staminei denique corpusculum nidulat subovoi- 
deum acuminatum, receptaculo semiimmersum, ejusdem fere indolis 
ac in Seybalio (cf. ad hoc genus tab. УШ. fig. 19, et tabulam 
quoque ХУІ. monographiae Hookerianae ad fig. 7): Quod licet 
auctores pro ovarii abortivi rudimento declaraverint, mihi potius 
axeos floralis apicem productum sistere videtur. Nam patet, flores 
Heloseos masculum et femineum haud abortu certarum partium e 
typo pro utroque sexu communi, sed typis morphoseos prorsus 
diversis pronata esse, ita ut haud liceat, in flore masculo rudimenta 
feminei quaerere et vice versa. 
Quod evolutionem floris masculi attinet, stadia quidem princi- 
palia persequi contigit, sed quum nil peculiaris offerant, descriptioni 
supersedeamus. (Florem valde juvenilem longitudinaliter persectum 
in fig. 9. tab. V. conspicis). 
IV. Frores remixer (tab. V. fig. 2. 9—17). 
Hi masculis multo crebriores magno numero inter paleas 
nidulant. Pistilla nuda referunt, sessilia (nec receptaculo sub- 
immersa, ut d'), ovario paleis subaequilongo, stylis exsertis (fig. 2) ; 
o varium lineari-oblongum, dorso ventreque compressum*) (fig.17), 
sursum tenuiter longitrorsum substriatum , apice in marginem bre- 
vem, antice et postice paullo altiorem, cellulis prominentibus irre- 
gulariter subdenticulatum productum, fuscescens, fére 2 mm. lon- 
gum (fig. 10. 14); styli graciliter cylindracei, basi erecti (ex 
Rucmanpio subinde cohaerentes), sursum leni arcu divergentes, 
dextram et sinistram spectantes, in stigmata simplicia hemisphaerico- 
capitata minute papillosa abeunt, ovario paullo longiores (fig. 2. 9), 
cum stigmatibus albidi (ex Rich. et Mart.). 
*) Solá quidem ex analogiá cum Lophophyteis positionem carpidiorum 
pro laterali, igitur ovarium dorso ventreque compressum accipimus ; 
in ipsá Нейові propter totius inflorescentiae indolem haud extrican- 
dum erat, quamnam positionem flores singuli versus axem suum ge- 
neratorem (abbreviatissimum) occupent. 
BALANOPHOREAE: HELOSIS. 22 
Structuram floris internam et indolem diversarum partium 
morphologicam perspectá earum evolutione facilius intelliges. Haec 
autem, secundum pauca floris stadia ad examen microscopicum mihi 
praestantia, fere insequens est: 
Flos e receptaculo pronascitur, nullo bracteae vestigio ante- 
cedenti, instar corpusculi hemisphaerici, quod cito phyllis duobus 
oppositis originem dat, itaque pro axe florali nobis habendum est 
(fig. 11). Quae phylla, initio libera subsemilunata, accrescunt et 
inde a basi in saccum coalescunt, qui inferne axeos floralis apicem, 
in incremento perseverantem, ex hemisphaerica in ovoideam for- 
mam transeuntem cingit, apice autem diu aperto in cornua 2 
protrahitur, situ primordiis illis figurae 11 respondentia (fig. 9. 
12), denique in stylos abeuntia, unde phylla illa pro carpidiis re- 
cognoscimus. Jam ovarium perfecte clauditur et apice, cellulis 
periphericis praecipue accrescentibus, circa stylorum basin mar- 
ginis ad instar elevatur; in partem basilarem fasciculus fibrovascu- 
laris intrat, qui fere ad dimidiam ejus altitudinem procurrit (fig. 
13. 14 f.) ; apex autem axeos floralis ab ovario inclusus cum hujus 
parietibus ab omni parte tam perfecte coalescit, ut totum ovarium 
corpus solidum referat (fig. 14). Attamen suturae species restat 
bene conspicua, strato nempe ovarii intimo e cellulis quam ad- 
jacentes multo angustioribus contexto (fig. 14. 17); quod quidem 
stratum quum etiam cellulae ad basin axeos inclusi nova divi- 
sione subito breviores evadant (fig. 13 ad x.), transverse per ovarium 
quasi continuatur, ita ut axeos apex toto ambitu versus contextum 
circumjacentem delimitatus sit (fig. 14). Denique, dum flos cellu- 
larum elongatione ete. formam et magnitudinem definitivas adipisci- 
tur, in parte illà inclusá cellula axilis paullo infra apicem consita 
in saccum amnioticum mutatur et cellulae circumjacentes plasmate 
densiore replentur (cf. fig. 14); igitur illa pars in ovulum 
abit, *) 
Evolutione antecedentibus descriptà docetur, florem Heloseos 
femineum pistillum nudum referre e duobus carpidiis confia- 
tum; marginem autem apicalem, quem priores pro perigonii superi 
vestigio habuerunt, ad ipsa carpidia tamquam simplicem eorum 
prolongationem pertinere. Ovulum porro haberi unicum, axile, 
erectum, atropum, integumentis destitutum, quod ex ipso axeos 
floralis apice per metamorphosin pronatum sit. 
Indole diversarum partium morphologicá ita perspectá, restat, 
ut structuram earum, qualem sub anthesi praebent, accuratius adhuc 
describamus. Neglecto fasciculo fibrovasculari, qui ut in recepta- 
culo sese habet, totus flos e cellulis parenchymaticis prorsus lepto- 
pleuris contextus est, quae plasmate subhyalino vix granuloso 
et cytoblastis magnis fuscis scatent (unde partes parvicellosae gran- 
dicellosis proportionaliter obscuriores apparent, ut in figuris per ad- 
umbrationem indicavimus). Parenchyma in parte floris basilari sub- 
isodiametricum, sursum gradatim elongatur; in parietibus ovarii 
per strata 8 — 5 dispositum est, quorum intima 2—3 e cellulis 
angustioribus contexta suturam cum ovulo denotant (fig. 14. 15), 
quum cellulae periphericae, inferne quidem a subjacentibus haud 
conspicue diversae, apicem versus eo ut ampliores fiant, sese erigant, 
convexe extuberent et cuticula demum transverse rugulosa (cf. fig. 
90) vestiantur, in epidermidem distinctam transeant (fig. 14). 
ж) СП. ScHorr et Ехрілснеһ (Melet. 12) ovária 59 — 3-Јосшагіа, 
2 —3-styla^ praedicárunt. Quod ,loculos* attinet, hos e lapsu 
quodam auctorum originem ducere censeam;  tricarpidiata tamen 
pistilla et igitur tristyla, licet talia haud viderim, exceptione obtingere 
posse haud denegarem. 
