4? BALANOPHOREAE: 
rhizomatis locis originem ducere posse videntur (tab. 9. П.) ; in 
elongatis rarius observati, caudici primario subsimiles, dichotomias 
constituunt (an semper?) (tab. 11 f.). Ut in confamiliaribus, lege 
gemmarum normalium pronascuntur. 
Rhizomata nascentia nuda sive esquamata exstant et ita ad 
basin, i. e. prope locum insitionis, perseverant (tab. 10. 11 a.); 
superne autem, nunc 1 nunc 3—4 centim. supra: basin, praesertim 
si in formam cylindricam abeunt vel stipitem floralem emittunt 
(cf. tab. 11 ad zu d.), squamis teguntur. Quae inferne minutae 
et rudimentariae, sursum usque 1—1'/, centim. accrescunt; in uni- 
versum triangulari-ovatae, acutae vel acuminatae, praecipue su- 
periores, basi lata areolis rhizomatis prominentibus hexagonis velut 
pulvinaribus infra earum medio insident, imbricatae, seriebus 
longitudinalibus 12—18 alternis passim flexis tortisve dispositae *) 
(cf. tab. 11). Progrediente aetate squamae in rhizomatibus, quae 
in tubera abeunt, quum incrementum eorum periphericum et irre- 
gulare sequi nequeant, plus minus destruuntur, areolis simul dila- 
tatis et irregularibus factis; in cylindricis contra, quae crassitiem 
haud conspicue vel prorsus non augere solent, squamae cum areo- 
lis in dispositione regulari persistunt. Unde tubera solemniter denu- 
data, grosse et absque ordine areolata, simulatque plus minus rimosa 
et irregulariter verrucosa conspiciuntur, nonnisi in partibus juvenili- 
bus vel circa basin stipitum floralium squamis integris et regulari- 
ter dispositis adhuc instructa (cf. tab. 9 et 10 L); rhizomata 
autem cylindrica etiam provectiore aetate squamarum seriebus 
usque fere ad basin adhue teguntur (tab. 11). Primo intutu duae 
hae rhizomatis formae longe alienae apparent; attamen, sicut forma, 
ita etiam quoad illas rationes transitoriis conjunctae sunt. 
Colore totum rhizoma cum squamis saturate vel nigrescenti- 
fusco gaudet, squamis quidpiam etiam nitidis; consistentiá ad peri- 
pheriam (in strato 4—5 mm. crasso) duriuscule suberosa, intus 
molliter carnosa, squamarum coriacea, ad apicem fragili. 
Quanto tempore rhizoma indigeat, inde a germinatione donec 
florere valet, nondum constat. Verisimiliter autem hac ratione multum 
ludit, nam rhizomata, quae e. gr. in tabula nostra XI conspiciun- 
tur, licet primum floreant, diversissimis tamen gaudent dimensio- 
nibus, quas vix aequis temporibus attingere potuerunt. 
Rhizomata pro diversà indole semel aut pluries florere 
posse videntur. Cylindrica enim spadice unico terminata, qualia 
in tabulà nostra XI conspiciuntur, verisimillime post defloratum 
illum spadicem pereunt (saltem nunquam vestigia spadicis secundi 
in iis observavi); in tuberosis contra, tabula nostra IX. fig. II et 
tab. X repraesentatis, primordia spadicum pro periodo sequente 
destinatorum simul cum spadicibus perfecte evolutis ante ocu- 
los sunt. | 
b. Anatomia (tab. ХП. fig. 1—11). 
Anatomiam nonnisi іп rhizomatibus tuberosis examinare con- 
tigit, quum cylindrica statu tantum sicco mihi praesto fuissent; 
differentias vero inter utramque formam obtingentes non valde con- 
spicuas crediderim, qua de re pauca infra. 
Ut in antecedentibus, ita etiam in Lophophyto tuber fere 
totum parenchymate constituitur. Quod in universum isodia- 
metricum existit (juxta fasciculos fibrovasculares solito more cum 
* 
t 
*) Verticillis 6—9-meris et spiris divergentiae intermediae; qua de re 
infra, inflorescentias tractantes loquemur, ubi eaedem taxeos rationes 
observantur. 
LOPHOPHYTUM. 48 
horum tractu elongatum), in interiore tuberis parte grandicellosum 
leptopleurum, versus peripheriam vix quidem vel haud angustatum 
sed concretionibus sclerenchymaticis numerosis intertextum et in 
stratis superficialibus loco amyli, quo cellulae interiores scatent, 
substantia molliter resinosa fusca repletum (cf. fig. 7. C); unde cor- 
ticis species evadit, 3—5 mm. crassi, haud quidem bene definiti 
sed continuo in contextum interiorem, quem medullarem dicas, 
transeuntis (tab. 9. fig. II). Epidermis haud distincta est (tab. 12. 
fig. 2.5); provectiore aetate corticis superficies plus minus destrui- 
tur (fig. 7). 
Cellulae parenchymatis leptopleuri polyédricae exstant, 
non nimis dense compactae, parietibus fuscescentibus porisque 
minutis subrotundis maculatis instructae, fluido aquoso sordide 
rosaceo, cytoblastis magnis fuscescentibus et granulis amyli copio- 
sissimis turgentes (fig. Y. 8); quae quidem granula subrotunda, 
simplicia vel variemode composita, nucleo utplurimum centrali, 
stratis tenuissimis at bene conspicuis donata existunt (fig. 16). 
In cortice autem nonnullae occurrunt amylo destitutae ejusque loco 
sphaerocrystallis calcis oxalicae, nunc parvis numerosis, nunc uno 
рапсізуе majoribus repletae (fig. 9). — Concretiones scleren- 
chymaticae praecipue in interioribus corticis stratis offenduntur ; 
granula referunt subrotunda, variae magnitudinis, Munc ex 1-2, 
nunc е 20—80 cellulis conflata, quam adjacentes plerumque 
majoribus, dense compactis, conspicue et in omnibus parietibus 
aequaliter incrassatis, colore albido vel dilute aureo dopatis, intus sub- 
stantià resinosa, qualis etiam in exteriore cortice offenditur, vestitis 
(fig. € sc.). Magis versus peripheriam parenchyma, ut jam nota- 
vimus, amylum sensim perdit, ita ut in rhizomatibus adultis cellu- 
larum strata 6—12 extima eo prorsus destituta sint, ejusque loco 
resiná molli fusca vel rubro-fasca repletur; quae in stratis interio- 
ribus, ubi amylum nondum perfecte evanuit, minus densa magisque 
diluta vacuolam includit (fig. 10), extrorsum contra cellulam pe- 
nitus explet, homogenea, densissima et subinde fere nigrescens 
(cf. fig. 2. 5. 7). Simul in totá hac parte parietes cellularum ex- 
trorsum gradatim obscuriores fiunt. In ipso strato superficiali 
quamdiu integrum adhuc exstat, ut in rhizomatibus juvenilibus, 
cellulae convexe protuberant, ceterum interioribus omni nota con- 
similes (fig. 2. 5); stadiis provectioribus non solum illud, sed 
etiam strata subjacentia plus minus destruuntur. Eádem autem 
proportione qua externe detrimentum accipit, cortex intrinsecus 
augetur, ita ut fere eandem semper crassitiem conservet; simul hoc 
incremento fit, ut granula sclerenchymatica extima, dum intus nova 
formantur, in regionem illam sese decomponentem promoveantur. 
Ubi singularem subeunt transformationem; strata nempe parietum 
8. 4, secundaria, nescio quà decompositionis ratione, in massam 
. Spumosam convertuntur, saepe reticulum cellularum mirum in mo- 
dum aemulantem (fig. 11 a.) *), quae denique in substantiam ei 
cellulas cireumjacentes replenti haud absimilem, nisi obscuriorem 
fere nigrescentem confluit (fig. 11 b.). 
Totum tuber fasciculis fibrovascularibus pervaditur 
tenuibus numerosis, qui tam varie flectuntur et complicantur simu- 
latque in ramos dividuntur, ut in sectionibus, tum transversali tum 
verticali, fere venularum marmoris adspectum praebeant. Usque 
infra stratum corticale procurrunt, ubi praeter eos, qui in squamas 
abeunt, omnes definiuntur (tab. 9. fig. IL). Universà dispositione 
*) In tabulá Chatiniana C. fig. 1" haec massa reverá ad instar reticuli 
cellularum delineata est, cellulam majorem penitus explentis; sed 
cl. CnATIN cavitatem praetervidit, quam massa illa semper includit, 
lumini cellulae primariae respondentem (cf. fig. 11 a.). 
